Παράξενο
Ομολογώ ότι το παιχνίδι με την Ανγκόλα το φοβόμουν κάπως. Το φοβόμουν, επειδή κατάλαβα ότι το φοβόταν η ίδια η ομάδα μας. Δεν την τρόμαζε τόσο η δυναμικότητα της πρωταθλήτριας Αφρικής όσο η παράξενη συγκυρία. Δυσκολεύομαι να θυμηθώ έστω έναν αγώνα της Εθνικής μας τόσο νωρίς το πρωί. Ακόμα κι αν υπήρξε τέτοιος (π.χ. στους Αγώνες της Ατλάντα), ανήκε σε μια άλλη εποχή, η οποία βρήκε στις επάλξεις τον Παναγιώτη Γιαννάκη αλλά όχι τα σημερινά του πρωτοπαλίκαρα.
«Αρκετά από τα παιδιά δυσκολεύονται στον ύπνο», μου έλεγε στην Αθήνα ακόμα ο Λευτέρης Κακιούσης. «Ειδικά ο Διαμαντίδης δεν κοιμάται σχεδόν ποτέ πριν από τις 3-4 τα ξημερώματα». Το ίδιο είχα ακούσει και για τον Θοδωρή Παπαλουκά. Στο Μουντομπάσκετ του 2006, η Ανγκόλα ήταν μια ομάδα που τιμωρούσε όποιον την έπαιρνε αψήφιστα. Προκρίθηκε στη β' φάση με 3 νίκες, ηττήθηκε από την Ισπανία (δύσκολα) και τη Γερμανία (στην 3η παράταση) και στο πρώτο νοκ άουτ παιχνίδι της έκανε τη Γαλλία να φτύσει αίμα πριν παραδοθεί. Αν την κέρδιζε, θα συναντούσε την Εθνική μας στα προημιτελικά. Η 9η θέση της στην τελική κατάταξη είναι η υψηλότερη που κατέλαβε αφρικανική ομάδα τα τελευταία 50 χρόνια.
Θυμόμουν λοιπόν μια ομάδα γρήγορη, αθλητική, δυναμική, επικίνδυνη. Με καλή χημεία και πάντως όχι αμελητέα ποσότητα. Πώς θα τα έβγαζε πέρα μαζί της μια Εθνική Ελλάδας κατάκοπη, άυπνη και στραπατσαρισμένη από τους Αμερικανούς;
Ευτυχώς, οι φύλακες είχαν γνώση.
ΝIκος ΠαπαδογιAννης
SportDay

