Της Αντωνίας Κουτσάκη

“Kάθε δουλειά για μένα είναι ένας μεγάλος σταθμός με πολλούς ταξιδιώτες και πολλές αποσκευές” λέει ο Κώστας Σπυρόπουλος μιλώντας στην “Π” για το μιούζικαλ “Blood Brothersʼʼ,στο οποίο όχι μόνο πρωταγωνιστεί αλλά και σκηνοθετεί.Δεν είναι η πρώτη φορά που καταπιάνεται με το συγκεκριμένο έργο,το οποίο είχε ανέβει για πρώτη φορά, τη σεζόν 1997- 1998 όταν ο γνωστός ηθοποιός είχε συμπράξει με τον αξέχαστο Βλάση Μπονάτσο”. Το “Blood Brothers”-τονίζει- ενώνει το χθές με το σήμερα και το σήμερα με το αύριο για πάντα.Δέκα χρόνια πέρασαν από το πρώτο ανέβασμα και ήταν σαν χθεςʼʼ.Πρόκειται για μια παράσταση στην οποία δεν έγιναν “εκπτώσειςʼʼ προκειμένου να μεταφερθεί στην περιφέρεια”. Κι αυτό θα το δείτε “υπογραμμίζει με έμφαση ο Κώστας Σπυρόπουλος , προσθέτοντας ότι το “κοινό της περιφέρειας μπορεί να είναι διψασμένο αλλά είναι και δύσκολο.ʼʼ Ο ίδιος υπογραμμίζει ότι ο διπλός ρόλος του σκηνοθέτη-ηθοποιού έχει μεγάλες προκλήσεις και δυσκολίες τις οποίες όμως θεωρεί τύχη γιατί η αγάπη και το πάθος του για την παράσταση τον έκανε δημιουργικό και στις δύο του ιδιότητες.Στις 22 του μήνα η παράσταση έρχεται στο Ηράκλειο οπου πλέον ο γνωστός ηθοποιός έχει οικογενειακούς δεσμούς. “Μʼαρέσει το νησί-καταλήγει-αγαπώ τους ανθρώπους και θα θελα να μείνω για ένα μεγάλο διάστημα για να ζήσω τις ομορφιές του νησιού. Εχω δε εντυπωσιαστεί από τα Δαμάνια και τη λίμνη τους.ʼʼ

-Διασκευάσατε σε συνεργασία με τον κ. Αποστόλου και σκηνοθετείται ένα μιούζικαλ. Ο διπλός ρόλος μπροστά και πίσω από τη σκηνή, σ΄ένα δύσκολο είδος που απαιτεί ρυθμό για να κρατήσει τον θεατή,τι δυσκολίες είχε;

Ο διπλός ρόλος ηθοποιού - σκηνοθέτη έχει μεγάλες προκλήσεις και πολλές δυσκολίες. Σʼ αυτό το έργο, τις δυσκολίες τις θεωρώ τύχη. Η αγάπη μου και το πάθος μου γιʼ αυτό την παράσταση με κάνει ακούραστο, δημιουργικό και στους 2 ρόλους. Μου χαρίζει μια μεγάλη ελευθερία κινήσεων απʼ τη μια και απʼ την άλλη μου δημιουργεί μια διάθεση αυτογνωσίας και αυτοκριτικής.

- “Ενώ οι εργατικές τάξεις κατηγορούνται ως ακαλλιέργητες πνευματικά, υπάρχει μια γενική προσπάθεια σε αυτή τη χώρα να αποσιωπηθεί η κουλτούρα από αυτές… Η λογοτεχνία είναι εφεύρεση της μεσαίας τάξης προς δικό της όφελος” γράφει ο συγγραφέας του έργου.Είναι αυτό κάτι που αφορά μόνο την Βρετανία όπου η ταξική “ψαλίδαʼʼ είναι πιο έντονη;

Συνήθως το κίνητρο το δημιουργεί η ανάγκη και συχνά στις χαμηλές τάξεις ξεπηδούν σπάνιες και μοναδικές προσωπικότητες. Οι άνθρωποι της Τέχνης γεννιούνται χωρίς διακρίσεις παντού. Η Τέχνη είναι οικουμενική.

-Για 15 ολόκληρα χρόνια ασχολείστε με το συγκεκριμένο έργο, προσπαθώντας να το μεταφέρετε στην ελληνική σκηνή με σύγχρονη αισθητική. Τι έπερεπε ν΄αλλάξει;

Το έργο ανέβηκε πρώτη φορά το 1997-98. Πέρασαν 10 χρόνια και σίγυρα θα έπρεπε να το δούμε με άλλη ματιά και στην μετάφραση -διασκευή και στην ενορχήστρωση και γενικότερα στο ανέβασμα. Αυτό που κυριάρχησε ήταν μια pop-art άποψη που ξεκίνησε από το σκηνικό και κυριάρχησε σʼ όλη την παράσταση.

-Η παράσταση ανεβαίνει από το ΔΗΠΕΘΕ Βόλου.Θα μπορούσατε να συνεργαστείτε σε πιο μόνιμη βάση μʼένα περιφερειακό θέατρο για παράδειγμα στην Κρήτη;

Πολύ ευχαρίστως, αρκεί να υπάρχει ένα κοινό σημείο αναφοράς.

-Αν και η Αθήνα είναι το κέντρο όσον αφορά τα καλλιτεχνικά η περιφέρεια ειδικά τον χειμώνα “διψάειʼʼ για καλές και προσεγμένες δουλειές και όχι “αρπαχτές”. Ποιά είναι η αίσθηση που αποκομίζετε από την επαφή σας με τους ανθρώπους κατά τη διάρκεια της περιοδείας σας;

Οντως, το κοινό της περιφέρειας διψάει για καλό θέατρο, και αντίστοιχα τις καλές παραστάσεις τις χειροκροτούν όρθιοι. Χαίρομαι που το κοινό επικροτεί μʼ αυτό τον τρόπο και την δική μας παράσταση γιατί στις προθέσεις μας είναι να δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό. Δεν αντιμετωπίσαμε το έργο μας κάνοντας εκπτώσεις κι αυτό θα το δείτε. Αλλωστε το κοινό της περιφέρειας μπορεί να είναι διψασμένο, είναι όμως και πολύ δύσκολο. Και εμάς μας αρέσουν τα δύσκολα.