Ανέκαθεν απεχθανόμουν τους μύριους όσους “προπονητές” και “εκλέκτορες” της κερκίδας.

Ηταν πάντοτε... ένα βήμα πριν από οποιονδήποτε προπονητή ή από τη διοίκηση της ομάδας, όχι μόνο της προτίμησής τους αλλά και των... αντιπάλων!

Διόλου λοιπόν περίεργο που δεν... σταυρώνει προπονητής σʼ αυτή τη χώρα ακόμη κι όταν κατακτά τίτλους. Ας είναι όμως... Νιώθω λοιπόν περίεργα σήμερα που ανακατεύομαι σε ξένα χωράφια, με μια ή δυό παρατηρήσεις, πάνω σʼ αυτό που βιώνομε οι οπαδοί του ΟΦΗ, για μια ακόμη μεταγραφική περίοδο.

Η απλή λογική λέει ότι αν γλίτωσες, παρά τρίχα, τον υποβιβασμό την τελευταία 5ετία και είχες τα χάλια σου την τελευταία χρονιά κάνεις κάτι για να αποφύγεις ψυχοφθόρες καταστάσεις και για σένα αλλά και τους φιλάθλους σου, οι οποίοι αν ευχαριστηθούν θέαμα μεταφράζονται σε περιουσιακό στοιχείο της ΠΑΕ.

Εδώ για δεύτερη χρονιά έχομε ένα μοναδικό τρόπο μεταγραφικής τακτικής. Ενα ασταμάτητο ευχολόγιο με συνεχείς καθησυχασμούς του τύπου: “Οι φίλαθλοι του ΟΦΗ δεν πρέπει να ανησυχούν”, “θα γίνουν 3-4 μεταγραφές”, κλπ., βομβαρδίζει τον φίλαθλο κόσμο του ΟΦΗ. Στο τέλος ως συνήθως, κι αφού η περίοδος περνά αναξιοποίητη, χωρίς να γίνονται οι μεταγραφές ουσίας που υπαινίσσονταν οι υποσχέσεις, εκλιπαρούμε (!) τους μεγάλους του κέντρου, για παίκτες δανεικούς!

(Είδαμε τι προσέφερε ο Λεοζίνιο πέρυσι).

Εγώ βασικά λυπούμαι τον κ. Στράκα.

Ενα ολόκληρο καλοκαίρι περίμενε τις μεταγραφές που ζήτησε αλλά του φέρνουν πιτσιρίκια, όταν εμείς διώχνουμε τα δικά μας! Στο ίδιο έργο είχαμε γίνει θεατές και πέρυσι, μέχρι που ο φουκαράς ο Μάουρερ κατέβαζε τον... Ισά για... σέντερ φορ! (Μετά σου λέει φταίει ο προπονητής)!

Φυσικά σήμερα όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, στο ποδόσφαιρο για να φτιάξεις αξιόλογη ομάδα πρέπει να ρίξεις, όχι ευχές αλλά χρήμα, για αξιόλογους παίκτες· κάτι που φαίνεται ότι εδώ δεν υπάρχει...

Και το δυστύχημα είναι ότι στον ΟΦΗ δεν έχουν ακούσει τίποτα για τη ρήση του Γέρου του Μωριά που έλεγε ότι ... “με ...ορδές δεν βάφονται αυγά...”! Γιʼ αυτό ίσως κι επιμένουν σʼ αυτή τη συνταγή!

Θα μου πείτε ότι ήρθε ο Δημούτσος (καμιά διάθεση να υποβαθμίσω την αξία του παιδιού) αλλά ως φαίνεται και από τη μεταγραφή αυτή, ο ΟΦΗ για μια ακόμη φορά ... “ώδυνεν όρος (όχι τον παίκτη) και έτεκεν μυν”!

Ας βάλει λοιπόν “ο Θεός το χέρι του” όπως εύστοχα είπε κάποιος φίλαθλος.

... Αλλά πολύ φοβούμαι ότι στο τέλος κι ο Θεός θα μας βαρεθεί!

Στέλιος Κ. Φραγκούλης