“Αναγκαζόμαστε να σερβίρουμε 1 ευρώ το ποτό και να υποκύπτουμε σε διάφορες πιέσεις, γιατί πρέπει να κρατήσουμε ανοιχτά τα μαγαζιά μας.
Είμαστε όμηροι...”
Για το δικό τους καθεστώς «ομηρείας» κάνουν λόγο πολλοί καταστηματάρχες σε Μάλια και Χερσόνησο που παραδέχονται ότι αναγκάζονται να σερβίρουν ποτά για ένα ευρώ, προκειμένου να γλιτώσουν την φυλακή λόγω των χρεών που τους έχουν «πνίξει».
Όπως λένε με πικρία στην “Π”, στο πλαίσιο της έρευνας για αίτια της κρίσης στον τουρισμό των Μαλίων και της Χερσονήσου, είναι πλέον μύθος ότι «το χρήμα ρέει άφθονο στα Μάλια». «Αυτό συνέβαινε στο παρελθόν. Σήμερα οι περισσότεροι ζούμε με τον εφιάλτη των χρεών και των πλειστηριασμών. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και εκεί μας ωθούν μία σειρά προσώπων και καταστάσεων. Τα ταξιδιωτικά γραφεία με τον κατευθυνόμενο τουρισμό, η δημοτική Αρχή με τις μηνύσεις, οι μεγαλοξενοδόχοι που δήθεν κόπτονται για την ποιότητα του τουρισμού και κρατούν μέσα στις μονάδες τους τουρίστες, με τιμές ακόμα πιο εξευτελιστικές από τις δικές μας, για τις οποίες όλοι μας λοιδωρούν».
Η απόγνωση τριών νεαρών ιδιοκτητών μπαρ τους οποίους συναντάμε τυχαία στον πεζόδρομο της παραλιακής των Μαλίων, στις 4 τα ξημερώματα, είναι διάχυτη. Την στιγμή εκείνη τα πράγματα είναι πιο χαλαρά καθώς το πανδαιμόνιο έχει μετατοπιστεί στο τέρμα του παραλιακού. «Είστε δημοσιογράφοι;» μας ρωτούν.
Κουνάμε το κεφάλι καταφατικά και εκείνοι ξεσπαθώνουν. «Βλέπετε τη μία όψη του νομίσματος. Μας κατηγορείτε άδικα, χωρίς να μας ακούσετε».
Όταν τους λέμε ότι έχουν την ευκαιρία να εκθέσουν την άποψη τους, παραπέμπουν σε μία άλλη ημέρα, ενώ αρνούνται και εκείνοι να μιλήσουν επώνυμα.
Παραδέχονται ότι πουλάνε το ποτό για ένα ευρώ, όμως αρνούνται ότι σερβίρουν «μπόμπες». «Είναι ποτά δεύτερης κατηγορίας που περιέχουν ελάχιστο αλκοόλ. Δεν είναι επικίνδυνα όπως λένε. Πιο επικίνδυνο είναι να πιει κάποιος δύο κανονικά ποτά με ναρκωτικά. Αυτά ευθύνονται που εκτροχιάζονται και όχι εμείς» υποστηρίζει αγανακτισμένος ένας 40χρονος ιδιοκτήτης μπαρ. Μάλιστα σπεύδει να καυτηριάσει ένα φαινόμενο που έχει παρατηρηθεί τα δύο τελευταία χρόνια στην περιοχή.
Αναφέρεται στις συμμορίες εγχρώμων που έχουν κατακλύσει τα Μάλια με σκοπό τον έλεγχο της «πιάτσας» για τη διακίνηση ναρκωτικών κάθε μορφής. Πέρυσι είχαν γίνει ουκ ολίγες συμπλοκές μεταξύ εγχρώμων καθώς τα συμφέροντα είναι τεράστια.
Ένας συνάδελφος του πετάγεται στην κουβέντα και εξοργισμένος λέει:
«Θέλω εγώ να πουλώ για ένα ευρώ; Μακάρι να το έδινα 6 και 7 ευρώ. Όμως αυτόν τον τουρισμό έχουμε και με αυτόν θα πορευτούμε. Υπάρχει ανταγωνισμός. Αν δεν το κάνω, τότε έχω καταστραφεί. Τα δάνεια τρέχουν, το ίδιο και οι λογαριασμοί. Η αστυνομία και ο δήμος μας έχουν «θερίσει» στις μηνύσεις. Ε, και τι πετυχαίνουν; Μας δίνουν μία κλωτσιά για να πάμε πιο γρήγορα στον πάτο;
Όπως λένε, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί οι εποχές που τα Μάλια ήταν πλούσια. «Τώρα υπάρχει οικονομική εξαθλίωση. Στο τέλος κάθε σεζόν πηγαίνετε στο δήμο να δείτε τις λίστες με τις κατασχέσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι σε ένα χωριό 2000 κατοίκων λειτουργούν επτά τραπεζικά υποκαταστήματα. Παίρνουμε από το ένα δάνειο, πηγαίνουμε στο άλλο για δεύτερο και στο τρίτο για να καλύψουμε τα δύο προηγούμενα. Αυτή δυστυχώς είναι η κατάσταση».
Όσο φουντώνει η συζήτηση, τόσο μαζεύονται και άλλοι.
«Όταν χρεώνουν τη διανυκτέρευση για 5 ευρώ, πόσο θα πρέπει να χρεώνω εγώ το ποτό; Τα μεγάλα ξενοδοχεία που δήθεν κόπτονται για τον τουρισμό μας, και στρέφονται εναντίον μας, κρατούν μέσα τους τουρίστες γιατί προσφέρουν το ποτό φθηνότερα από ένα ευρώ. Αυτή είναι η αλήθεια αλλά όλοι το έχουν βρει να μας χτυπούν».
Ένας τρίτος επιχειρηματίας, τον οποίο σιγοντάρουν οι υπόλοιποι, ξεκαθαρίζει ότι φυσικά και θέλουν τους νεαρούς Βρετανούς που κατακλύζουν τα Μάλια. Και ας μην ανήκουν στο λεγόμενο «Ποιοτικό τουρισμό».
«Εμείς θέλουμε αυτούς τους Βρετανούς. Αν φύγουν χαθήκαμε. Σβήσαμε. Τελειώσαμε. Οι Τούρκοι κάνουν αμάν για να τους πάρουν εκεί και εμείς κάνουμε τα βαριά πεπόνια. Ποιοι οι Τούρκοι; Που είναι μουσουλμάνοι και είναι πιο συντηρητικοί. Αν πάτε στο Μπουντρούμ, θα καταλάβετε πόσο μπροστά είναι οι Τούρκοι και τι φοβερές υποδομές διαθέτουν. Εδώ είμαστε ο εύκολος «στόχος» για όλα τα κακά που συμβαίνουν στον τουρισμό. Όμως δεν διαθέτουμε ούτε καν τις στοιχειώδεις υποδομές και ο Δήμος σφυρίζει αδιάφορα. Προχθές διάβαζα ένα πρωτοσέλιδο βρετανικής εφημερίδας. «Δεν θέλετε τους Βρετανούς στα Μάλια, τους θέλουν οι Τούρκοι». Αντιλαμβάνεστε τι συμβαίνει, ποιοι κάνουν παιχνίδι και ποια συμφέροντα εξυπηρετούνται».
Πολλοί επιχειρηματίες τα βάζουν με τη δημοτική Αρχή καθώς όπως λένε δεν έχει φροντίσει για την υλοποίηση βασικών υποδομών που θα στηρίξουν τον τουρισμό. «Κάνουν ένα ωραίο πεζόδρομο και δεν προβλέπουν πού να σταθμεύουν οι άνθρωποι τα οχήματα τους. Όπου και να τα πάνε, η αστυνομία «γράφει». Δεν υπάρχει σχέδιο πόλης, δεν υπάρχει τίποτα».
Νωρίτερα είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με δύο επιχειρηματίες που διαθέτουν δύο-τρία καταστήματα στην περιοχή και έχουν επενδύσει τεράστια ποσά στις επιχειρήσεις τους.
«Τα Μάλια έχουν σβήσει» μας λένε. «Και εσείς γιατί έχετε επενδύσει εκατοντάδες εκατομμύρια σε έναν τόπο που αργοπεθαίνει τουριστικά;» ρωτάμε.
Μετά από παύση δευτερολέπτων, ο ένας μας κοιτάει στα μάτια και λέει:
«Χθες μου προσέφεραν στην τιμή του ενός κάτι που κοστίζει εκατό και απέρριψα την πρόταση». Επιχειρηματίες που βρίσκονται στα όρια της πτώχευσης, βγάζουν στο «σφυρί» την περιουσία τους, όμως ακόμα και εκείνοι που στέκονται πολύ καλά οικονομικά, αρνούνται πλέον να επενδύσουν περαιτέρω στην περιοχή.
Όπως είναι πλέον παγιωμένη η κατάσταση, οι συνομιλητές μας πιστεύουν ότι μπορούν να αντέξουν επιχειρηματικά μόνο όσοι διαθέτουν μεγάλο κεφάλαιο και έχουν οικονομικά αποθέματα.
«Μόνο έτσι μπορούν κάποιοι να αντισταθούν, να κρατήσουν τις τιμές σε αξιοπρεπές επίπεδο, προσφέροντας φυσικά και καλές υπηρεσίες. Σε διαφορετική περίπτωση, τα πράγματα είναι καταδικασμένα».
Οι ίδιοι ωστόσο επιρρίπτουν σοβαρές ευθύνες και στη δημοτική Αρχή που την εγκαλούν για «υποκριτική τακτική» σε σχέση με τα μπαρ που παρανομούν.
«Ξέρουμε πολύ καλά πώς λειτουργεί, για ψηφοθηρικούς λόγους. Όσες μηνύσεις υποβάλλονται σε βάρος μπαρ στη μέση της σεζόν, μπαίνουν στα συρτάρια και ενεργοποιούνται στο τέλος της τουριστικής περιόδου, ώστε και ο δήμος να φαίνεται ότι κάνει τη δουλειά του και οι εμπλεκόμενοι καταστηματάρχες να μην πληγούν οικονομικά. Όμως όλο αυτό το παιχνίδι δεν βοηθάει. Αν ο δήμος αποφάσιζε να κλείσει ένα μπαρ στην κορύφωση της τουριστικής περιόδου, τότε όλοι οι υπόλοιποι θα συμμορφώνονταν».
