
Ο ήρωάς του –ένας 17χρονος νέος, ο Βασίλης Σηφάκης– φεύγει για πρώτη φορά από την Κρήτη, όταν κατατάσσεται σʼ ένα από τα εθελοντικά σώματα που δρουν στη δυτική Μακεδονία και στην Ήπειρο. Στη συνέχεια ο ήρωας συμμετέχει ανελλιπώς στους αγώνες και τις πολιτικές περιπέτειες του έθνους είτε ως εθελοντής είτε, αργότερα, ως μόνιμος αξιωματικός.
Παράλληλα, μέσα από τη συνεχή προσπάθεια αυτομόρφωσης αλλά και χάρη στις εμπειρίες που αποκομίζει από τη ζωή του στα αστικά κέντρα του Ελληνισμού (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Σμύρνη, Κωνσταντινούπολη), διαμορφώνεται σταδιακά η εθνική, η πολιτική και κοινωνική του συνείδηση. Από παθητικός δέκτης, προορισμένος να ζει στο περιθώριο της Ιστορίας, μεταβάλλεται σε ενεργό πολίτη. Κι όλα αυτά με φόντο μια χώρα που βρίσκεται σε συνεχή αναταραχή, που παραπαίει ανάμεσα στην υλοποίηση των εθνικών της οραμάτων και το διχασμό, την ανασυγκρότηση και τη Μικρασιατική Καταστροφή. Όμως ο Βασίλης Σηφάκης δεν είναι μονόπλευρος χαρακτήρας. Παρασυρμένος στη δίνη των ανακατατάξεων που επιφέρει ο πόλεμος, θα δοκιμάσει, επίσης, μοναδικές ερωτικές εμπειρίες, που θα σφραγίσουν ανεξίτηλα τη ζωή του.
Μυθιστόρημα μαθητείας, πολεμικό και, πρωτίστως, ιστορικό-πολιτικό μυθιστόρημα, Ο εθελοντής μας μεταφέρει σʼ ένα παρελθόν που προβάλλει πολύχρωμο και ολοζώντανο μπροστά μας, αλλά αποτελεί ταυτόχρονα ένα καίριο σχόλιο για το δικό μας αντιφατικό παρόν. Το κείμενο του Γιώργη Μανουσάκη αποπνέει συγχρόνως ένα ξεχωριστό ήθος, που οφείλεται σε συνειδητές επιλογές: στη λιτή και άκρως δραστική γλώσσα, στη στέρεη αφηγηματική τεχνική, στην οικονομία με την οποία χειρίζεται την ιστορική ύλη, στην απόσυρση, τέλος, του συγγραφέα και στην επακόλουθη προβολή στο προσκήνιο των χαρακτήρων, που, μακριά από ψυχολογικές αναλύσεις, σκιαγραφούνται κυρίως μέσα από τα λόγια και τα έργα τους.
Ο Γιώργης Μανουσάκης
Ο Γιώργης Μανουσάκης (1933-2008) γεννήθηκε και έζησε στα Χανιά. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάστηκε επί 26 χρόνια στη Μέση Εκπαίδευση.
Έχει δημοσιεύσει τις ποιητικές συλλογές: Μονόλογοι (Χανιά 1967), Το σώμα της σιωπής (Χανιά 1970), Τρίγλυφο (Ολκός, Αθήνα 1976), Ταριχευτήριο πουλιών (Οι Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 1978), Χώροι αναπνοής (Πρόσπερος, Αθήνα 1988), Άνθρωποι και σκιές (Αστρολάβος / Ευθύνη, Αθήνα 1995), Στʼ ακρωτήρια της ύπαρξης (Γαβριηλίδης, Αθήνα 2003), Σπασμένα αγάλματα και πικροβότανα (Γαβριηλίδης, Αθήνα 2005).
Εξέδωσε τα πεζά: Οδοιπορικό των Σφακιών (ταξιδιωτικές εντυπώσεις, Κέδρος, Αθήνα 1980? Μίτος, Ρέθυμνο 2002 – Κρατικό Βραβείο), Ένα κρανίο καρφωμένο στο κιγκλίδωμα. Τριανταδύο μικρά πεζά (Οι Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 1999), Όταν το πέλμα μας εταίριαζε με το χώμα (χρονικό, Φιλολογικός Σύλλογος «Ο Χρυσόστομος», Χανιά 2000). Επίσης, εξέδωσε τη μελέτη: Η Κρήτη στο λογοτεχνικό έργο του Πρεβελάκη (Οι Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 1968).
Διηγήματα, ποιήματα, ταξιδιωτικές εντυπώσεις και πολλά κριτικά-φιλολογικά μελετήματά του έχουν κατά καιρούς δημοσιευθεί σε περιοδικά κι εφημερίδες των Χανίων και των Αθηνών, ενώ μέρος του έργου του παραμένει ανέκδοτο.
Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί και δημοσιευθεί σε ανθολογίες και περιοδικά στα γερμανικά, ολλανδικά, ρουμανικά, ουγγρικά, αγγλικά, πολωνικά, ρωσικά, γαλλικά, ισπανικά και στα τουρκικά.
Το 1977 του απονεμήθηκε το «Βραβείο Καζαντζάκη» για το ως τότε έργο του και το 1981 το Κρατικό Βραβείο για το βιβλίο του Οδοιπορικό των Σφακιών.

