Στη συνέχεια τα μέλη του συλλόγου αναφέρουν ότι:

Ένα από τα μέλη μας χρειάστηκε βοήθεια για να ολοκληρώσει τη διαδρομή (την πλήγωσαν τα παπούτσια της. Τι πιο συνηθισμένο;) και απευθυνθήκαμε στους υπεύθυνους στον παλαιό οικισμό της Σαμαριάς (ώρα 11.30) ζητώντας να μας διαθέσουν υποζύγιο.

Η απάντησή τους τα μουλάρια είναι “ασθενοφόρα” και επιλαμβάνονται μόνο σοβαρών καταστάσεων (μάλλον περίμεναν το μέλος μας να είναι τουλάχιστον ημιθανής για να συντρέξουν) και ακόμη: να περιμένετε και το βράδυ που θα κλείσει το φαράγγι, αν δεν έχουμε άλλο σοβαρό περιστατικό, θα την μεταφέρουμε.

Απευθυνθήκαμε σε ημιονηγό που κοιμόταν δίπλα στο ζώο του, ελπίζοντας στην αρωγή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, αλλά ούτε καν σηκώθηκε από την ύπτια θέση του, εξηγώντας μας ότι δεν υπάρχουν πλέον ιδιώτες ημιονηγοί αλλά συμβασιούχοι υπάλληλοι και βέβαια λυθηκε κάθε απορία μας τόσο για την προθυμία εξυπηρέτησης όσο και για την ευαισθησία και την “πρόνοια” των “υπευθύνων”. Πόσοι άραγε ξένοι είχαν μέχρι τώρα την ίδια μεταχείριση;