Τέσσερα και πλέον χρόνια τώρα το ελληνικό πολιτικο-επικοινωνιακό σύστημα, ολόκληρου του πολιτικού φάσματος, διαγράφει συστηματικά και επικοινωνιακά κατεδαφίζει το έργο του Κώστα Σημίτη, γιατί δεν του συγχωρεί ότι εκείνος υπερέβει την πάγια εθνική αναποτελεσματικότητα, τον δομικό λαϊκισμό, την διεθνή απομόνωση και έθεσε, πολύ ψηλά για πολλούς, τον πήχυ της πολιτικής.

Σήμερα, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ προχωρεί στην διαγραφή και του ίδιου από την κοινοβουλευτική ομάδα, πριονίζοντας αφελώς για άλλη μια φορά, το κλαδί στο οποίο κάθεται, απορώντας ταυτόχρονα για την πτώση. Ίσως γιατί οι περί αυτήν θεώρησαν -και όχι αβάσιμα- ότι ο Σημίτης ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να επαναφέρει τον σοβαρό πολιτικό διάλογο στη χώρα και δι αυτού την προοπτική μιάς αποτελεσματικής προοδευτικής διακυβέρνησης. Και αυτό θα έβαζε πάλι για πολλούς, ψηλά τον πήχυ.