“Ο ιερέας φέρνει τον κόσμο κοντά του με όλες του τις δυνατές δραστηριότητες, από ένα απλό λόγο, ένα κήρυγμα, μια διάλεξη, μια εκδρομή, όπου έχεις τον κόσμο μαζί σου, εκεί γνωρίζεις και τους χαρακτήρες των ανθρώπων, είσαι ο ποιμήν.

Όλα χρειάζονται, στην ενορία κάθε χρόνο κάνουμε μια εκδήλωση να βρεθούμε όλοι μαζί, είναι πολύ σημαντικό, ό,τι είναι ωραίο και επιτρεπτό πρέπει να το κάνει”

Ποιο ρόλο θεωρείτε ότι καλείται να παίξει ένας ιερέας;

«Η θέση του ιερέος είναι μέσα στην κοινωνία. Ο ιερέας υπηρετεί τον άνθρωπο, είναι ο διάκονος του ανθρώπου, ο υπηρέτης των μυστηρίων, υπηρετώντας την εκκλησία και τα μυστήρια υπηρετεί τον άνθρωπο. Δεν είναι μόνο η θεία λειτουργία, το λειτουργικό μέρος, το διδακτικό, συγγραφικό μέρος, το έργο του ιερέος είναι πολύπλευρο, θα έλεγε κανείς πολυγωνικό, ιδιαίτερα σήμερα.

Έχουμε τη στέγη τριάντα χρόνια, όπου τρώνε κάποιοι και κοντά σε αυτούς έρχεται ένας άλλος αριθμός ανθρώπων που βλέπεις ότι έχει ένα σωρό προβλήματα και ανάγκες που σου καταθέτει, είσαι κοντά στα προβλήματα του ανθρώπου, δεν μπορείς να είσαι ξένος και αδιάφορος. Η εκκλησία πάντοτε στάθηκε δίπλα στον άνθρωπο και ο Θεάνθρωπος στάθηκε στον απλό άνθρωπο και λέει κάποιος ότι το θείο τιμάται στο ελάχιστο, η οποιαδήποτε προσφορά στον αδύνατο, τον περιφρονημένο, τον περιθωριακό, αυτή αποταμιεύεται στο ταμιευτήριο που είναι η καρδιά του φτωχού ανθρώπου αλλά με εγγυητή το Θεό, Εκείνος θα αποδώσει «συν τόκο»- λένε οι Πατέρες. Οι ανελεήμονες άνθρωποι δε θα εισέλθουν στη βασιλεία, γιατί ο πρώτος ελεήμων είναι ο Θεός. Άρα, θέλω να πω ότι η εκκλησία είναι προσφορά, ο ιερέας είναι προσφορά, δεν μπορεί να λέει «εντάξει, εγώ έκανα τη λειτουργία μου, θα κάνω και το κήρυγμα και τελείωσαν όλα». Πρέπει να είναι παρών στην ενορία του, στον κόσμο, τα προβλήματα, να αφουγκράζεται όλη αυτή τη βοή και αγωνία των ανθρώπων, δε γίνεται διαφορετικά».

Τι θεωρείτε ότι θα μπορούσε να κάνει ο ίδιος ο ιερέας προκειμένου να φέρει τον κόσμο πιο κοντά στην εκκλησία;

«Απλά πράγματα, είναι πρώτα -πρώτα η συμπεριφορά του στον κόσμο, πώς θα μιλήσει σε ένα άνθρωπο, πώς θα σταθεί δίπλα του. Βλέπεις μια γυναίκα, πλησιάζει τον ιερέα, εκείνος πρέπει να την ακούσει, να την προσέξει να της μιλήσει. Υπάρχουν πολλά προβλήματα στον κόσμο, όπως των ναρκωτικών που το βιώνουμε, πρέπει να βοηθήσεις εκείνο τον πατέρα, είναι πονεμένος, δεν μπορείς να αδιαφορήσεις, πρέπει να δεις τι θα γίνει. Έρχεται διαλυμένη οικογένεια, ζητάει κάποια βοήθεια οικονομική, ο ιερέας πρέπει να είναι προσεχτικός αλλά και πρόθυμος να συμπαρασταθεί, δεν μπορεί να αδιαφορήσει σε οποιοδήποτε αίτημα έχει ο άνθρωπος. Μετά, έχουμε τον πόνο του ανθρώπου… προχθές είχαμε τον φόνο στο Ρέθυμνο, ήρθε η θεία του παιδιού και έκανε μνημόσυνο, θα της πεις δυο λόγια θα την παρηγορήσεις. Ένας λόγος παρηγοριάς καμιά φορά είναι ο,τι πιο πολύτιμο και σα βάλσαμο μέσα στην ψυχή του ανθρώπου που υποφέρει και τον στηρίζει. Να του πεις ότι ο άνθρωπος έφυγε αλλά η ψυχή επάνω ζει, δε θέλει δάκρυ, ίσως μια λειτουργία, μια ελεημοσύνη, να καταλάβει ο πιστός ότι ο θάνατος δεν είναι μηδενισμός, η πλάκα η ψυχρά δε σκεπάζει ολοκληρωτικά τον άνθρωπο, το σώμα ναι, όμως την ψυχή…

“Ο ιερέας φέρνει τον κόσμο κοντά του με όλες του τις δυνατές δραστηριότητες, από ένα απλό λόγο, ένα κήρυγμα, μια διάλεξη, μια εκδρομή, όπου έχεις τον κόσμο μαζί σου, εκεί γνωρίζεις και τους χαρακτήρες των ανθρώπων, είσαι ο ποιμήν. Όλα χρειάζονται, στην ενορία κάθε χρόνο κάνουμε μια εκδήλωση να βρεθούμε όλοι μαζί, είναι πολύ σημαντικό, ό,τι είναι ωραίο και επιτρεπτό πρέπει να το κάνει».