Στο Ρέθυμνο, αλλά και γενικότερα στην Κρήτη, οι αντιδράσεις από την εξέλιξη αυτή (κάποιοι λένε ότι την ανέμεναν), είναι ποικίλες. Το βέβαιο είναι ότι ο Ρεθύμνιος πολιτικός έχει φανατικούς φίλους αλλά και εχθρούς και οι μεν και οι δε του αναγνωρίζουν ότι στην 40ετή θητεία του στην πολιτική έδινε μάχη πάντα για τους “ανθρώπους” του (τους πολιτικούς του φίλους), για πολλούς από τους οποίους μάλιστα ήξερε και τα οικογενειακά τους προβλήματα...

Μάλιστα, πολλοί συνάδελφοί του τον...ζήλευαν που ακόμα και στις σκληρές εποχές αντιπαράθεσης με το ΠΑΣΟΚ όταν αυτό κυριαρχούσε στην Κρήτη, ο Γιάννης έχοντας πάντα τους “ανθρώπους του” δίπλα του, έμπαινε στα “κάστρα του ΠΑΣΟΚ”, κι έκανε πολιτικές συγκεντρώσεις και προεκλογικές ομιλίες. Στα δύσκολα χωριά του Μυλοπόταμου ο Κεφαλογιάννης είχε πάντα φανατικούς φίλους, έτοιμους να πέσουν ακόμα και στη φωτιά όσο κι αν κάποιοι ζητούσαν όλο και περισσσότερα ρουσφέτια από τον ίδιο που συχνά δεν μπορούσε να τους ικανοποιήσει όλους. Αυτός ο σκληρός όμως “Δεξιός”, είχε κυριως λόγω του χαρακτήρα του, και εκπληκτικά “πολιτικά περάσματα” και ανθρώπινες σχέσεις και με κορυφαία στελέχη της Αριστεράς. Οι παλιοί πολιτικοί συντάκτες θυμούνται τις άριστες σχέσεις του με τον Χαρίλαο Φλωράκη αλλά και παλαιότερα με τον Ηλία Ηλιού αλλά και τον Αντ. Μπριλλάκη και άλλους. Ξέρουν επίσης τη φιλία που τον συνέδεε με τον Γιώργο Γεννηματά αλλά και το ότι η “χημεία” του ποτέ δεν “έδεσε” με τον Μητσοτάκη ακόμα και όταν ήταν υπουργός του και παραιτήθηκε. Του αναγνωρίζουν επίσης την σύγκρουσή του με τα διαπλεκόμενα για τις προμήθειες στον ΟΤΕ την εποχή της οικουμενικής διακυβέρνησης.

Από την άλλη, οι πολιτικοί του αντίπαλοι (αλλά και οι εχθροί του μέσα στο κόμμα), τον θεωρούσαν “τοπάρχη” και “παλαιοκομματικό τραμπούκο”...

Πάντως, ούτε οι μεν, ούτε οι δε, δεν μπορούσαν να φανταστούν ποτέ ότι ο Γιάννης (έτσι τον αποκαλούν ως σήμερα), θα καθόταν ποτέ στο σκαμνί του κατηγορούμενου. Είναι και αυτός ένας λόγος που τα συναισθήματα όλων είναι σήμερα τόσο ανάμικτα...