Η παράσταση έχει θέμα την αναπαράσταση ενός θεατρικού έργου (θέατρο εν θεάτρω). Η Μιρέλλα Κονδυλάκη αναφέρει για το έργο: “Το έργο μας, “Η Παράσταση συνεχίζεται...” είναι μια στιγμή της πορείας μας αλλά και σύνοψή της, μια που αναφέρεται στην προσπάθεια μιας ομάδας ημι-επαγγελματιών ηθοποιών να ανεβάσουν ένα έργο στη σκηνή: Έξι ηθοποιοί, ο σκηνοθέτης και η βοηθός του, καθώς και η συγγραφέας του έργου στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, λίγο πριν την πρεμιέρα. Όμως το έργο δεν είναι απλώς μια καταγραφή των παρασκηνίων. Ο Άμποτ παρακολουθεί τις πρόβες ενός θιάσου δεύτερης κατηγορίας (καλή ώρα...) που ανεβάζει ένα αστυνομικό θρίλερ, μέσα σε μία ατμόσφαιρα έντασης, πανικού, ανασφάλειας, που εκτρέφουν αντιπαλότητες, επαγγελματικές ζήλιες, αντιπάθειες, αλλά και ερωτικές σχέσεις, συμπάθειες και συμμαχίες. Ο Άμποτ είναι θεατράνθρωπος, γνωρίζει το θεατρικό μικρόκοσμο, τη θεατρική κουζίνα, την πρόβα, αλλά δεν χάνει, παρά την υπερβολή της κωμωδίας, την αγάπη του για τους θεατρίνους που συχνά αντιδρούν σαν παιδιά έχοντας ανάγκη από τρυφερότητα και στοργή. Οι καβγάδες, οι αψιμαχίες, τα σχόλια, οι ειρωνείες, ακόμη και οι χοντράδες που κυριαρχούν στην πρόβα, οι διαφορετικοί τρόποι με τους οποίους οι ηθοποιοί “μπαίνουν” σταδιακά στο ρόλο τους, στα λόγια, στην κίνηση, δημιουργούν κωμικά επεισόδια και απομυθοποιούν την υποκριτική. Η ίδια η παράσταση αποδομείται, έτσι όπως τα επί μέρους βοηθητικά στοιχεία (μουσική, ήχοι κ.λπ.) που σε μία ολοκληρωμένη παρουσίαση συμβάλλουν εν πολλοίς στην ψευδαίσθηση και τη θεατρική μαγεία, αποκαλύπτονται μια σειρά από απλά τρικ, που δεν μπορούν να λειτουργήσουν σωστά σʼ αυτόν τον θίασο της συμφοράς. Από την άλλη, το έργο που προβάρεται αρχίζει σιγά σιγά να παίρνει μορφή, σχεδόν μαγικά, η σκηνή που παίζεται σωστά, τον θεατή να λησμονεί τα λάθη και τις αστοχίες που προηγήθηκαν. Έτσι, μαζί μαγεία και απομυθοποίηση, ψευδαίσθηση και μηχανισμοί παραγωγής της, μπερδεύονται σε μια ενδιαφέρουσα και εκρηκτική δόση σκηνικής απόλαυσης εκατέρωθεν (ελπίζουμε!). Ανοίγονται, η μια μετά την άλλη, δυο αυλαίες, η μια, η συμβατική, για το αστυνομικό θρίλερ που ανεβάζει (ή καλύτερα προσπαθεί) ο θίασος, και η δεύτερη, η αληθινή, για το έργο της ζωής (της ζωής μας;)”.