Μπορεί χθες ο Κ. Μητσοτάκης να παραδέχθηκε ότι ήταν εκείνος που έδωσε το μνημόνιο στον Κόκκα, τότε όμως είχε σπεύσει να υποβάλει μήνυση κατά του Συγκροτήματος Λαμπράκη κατά των “ΝΕΩΝ” και των Νίτσου, Ψαθά.
Η “Ελευθερία” στο φύλλος της 4ης Ιανουαρίου 1967 γράφει:
“Ο κ. Μητσοτάκης υποβάλλει σήμερον μήνυσιν επί συκοφαντική δυσφημήσει κατά των κ.κ. Χρ. Λαμπράκη, εκδότου των εφημερίδων του “Συγκροτήματος” και Κ. Νίτσου και Δ. Ψαθά, διευθυντού και χρονογράφου αντιστοίχως της εφημερίδος “Τα Νέα” δια δημοσίευμα, δια του οποίου προσβάλλεται η τιμή του κ. Μητσοτάκη ως δημοσίου ανδρός.
Η εκδίκασις της μηνύσεως θα δώση την ευκαιρίαν, ως εδήλωσεν ο τεως υπουργός Συντονισμού, να εκαθαρισθή οριστικώς ποίοι είναι συνεπείς δημόσιοι άνδρες και όσοι βυσσοδομούν εις τα παρασκήνια και εξαπατούν τον λαόν.
Ειδικώτερον ο κ. Μητσοτάκης ανεκοίνωσε χθες την εσπέραν ότι καταθέτει σήμερον μήνυσιν επί συκοφαντική δυσφημησει κατά των κ. Χρ. Λαμπράκη, Κ. Νίτσου και Δ. Ψαθά δια χθεσινόν δημοσίευμα της εφημερίδος “Τα Νέα” υπό τον τίτλον “Περί Συνωμοσίαν” δια του οποίου επιχειρείται εν γνώσει της αναληθείας των αναφερομένων περιστατικών η προσβολή της τιμής του κ. Μητσοτάκη ως δημοσίου ανδρός.
Ο κ. Μητσοτάκης ανακοινώνων, ότι υποβάλλει σήμερον μήνυσιν προσέθεσε τα εξής:
“Η δίκη, η οποία βεβαίως θα διεξαχθή ταχύτατα, συμφώνως προς τον περί Τύπου Νόμον, θα δώση την ευκαιρίαν να εκκαθαρισθή άπαξ δια παντός ποίοι είναι οι συνεπείς και υπεύθυνοι δημόσιοι άνδρες εις τον τόπον αυτόν και ποίοι εκείνοι, οι οποίοι βυσσοδομούν και συνωμοτούν εις τα παρασκήνια, καπηλεύονται ασυστόλως τας ιδέας και εξαπατούν συνεχώς τον ελληνικόν λαόν”.
Το δημοσίευμα
Η εφημερίς “Τα Νέα” εδημοσίευσε χθες χρονογράφημα του κ. Ψαθά εις το οποίον αναφέρει ούτος, ότι ενεθυμήθη την συνωμοσίαν κατά του Ρασπούτιν “διαβάζοντας τα περί συνωμοσίας” για την απομάκρυνσι μιας κυβέρνησης συνωμοτών που κατάφερε να καταβρωμίση την χώρα, εν ονόματι της σωτηρίας της Δημοκρατίας... δια της προδοσίας της δημοκρατικής ιδεολογίας”. Ας αφήσουμε κατά μέρος τʼάλλα πρόσωπα της Ιουλιανής αποστασίας κι ας εντοπίσουμε το ενδιαφέρον μας μόνο σʼεκείνο που, για να ξεχωρίζη και νʼαναφέρεται ειδικά μέσα στο “μνημόνιο” σημαίνει, ότι ήταν και το πιο επίλεκτο της παρέας.
“Ρασπούτιν, λοιπόν, ο προβαλλόμενος κύριος”; και συνεχίζει: “Θα μου επιτραπή ευσεβάστως να τον μεταχειριστώ και εγώ σαν τον συμβολικό εκπρόσωπο του πολιτικού Ρασπουτινισμού, που στηρίχθηκε σε μια πολιτική θεωρία, καταπληκτικά όμοια και απαράλλακτη μʼεκείνην του ρασοφόρου μουζίκου της τσαρικής Ρωσίας. “Δια της αμαρτίας εις την λύτρωσιν”, κήρυττε ο Ρασπούτιν. Και ο δικός μας αρχιαποστάτης κήρυττε επίσης στο πολιτικό πεδίον: “Δια των παλατιανών και του παλατίου... εις την Δημοκρατίαν! Όσο περισσότερο ξεσκονίζουμε τον θρόνο και κάμνομεν τεμενάδες εις τους παλατιανούς, τόσο περισσότερο θα μας λυπηθή ο άναξ και θα μας χαρίση την αληθινήν Δημοκρατίαν”!
Και προσθέτει, μεταξύ άλλων, ότι “όχι μονάχα έγινε ο ίδιος πιστός και πρόθυμος υπηρέτης των παλατιανών, αλλά παρέσυρε και πολλούς άλλους προς το παλάτι, εν ονόματι πάντα της... αληθινής Δημοκρατίας!
Έτσι, στηριζόμενος πάντα στους οικτιρμούς του Μεγαλειοτάτου για τα όργιά του σε βάρος της Δημοκρατίας, για το τσαλάκωμα της και για τους εξευτελισμούς της, περίμενε την λύπηση, τον εξιλασμό και την ανάσταση της Δημοκρατίας... στην Δευτέρα Παρουσία”!

