
Είπε τώρα την αλήθεια για ό,τι το 1967 θεωρούσε συκοφαντία!
Ο Μητσοτάκης αποκάλυψε πως έδωσε στον Κόκκα το περιβόητο “μνημόνιο συνωμοσίας”
Σόκαρε χθες τους πάντες ο Κώστας Μητσοτάκης αποκαλύπτοντας ότι ήταν εκείνος που είχε διαρρεύσει το περιβόητο “μνημόνιο συνωμοσίας”-λίγο πριν την χούντα-στον Κόκκα και το δημοσίευσε η “Ελευθερία”!
Ο επίτιμος πρόεδρος της ΝΔ στο συνέδριο του "Ιδρύματος Κ.Μητσοτάκη" με θέμα “Από τον Ανένδοτο στη Δικτατορία”, απεκάλυψε ότι ο ίδιος είχε δώσει στον Π.Κόκκα το πρωτότυπο κείμενο του "μνημονίου", που του 'χε παραδώσει δημοσιογράφος, το όνομα του οποίου δεν θέλησε να αποκαλύψει,όπου, όμως, υπήρχαν τα αρχικά των εμπλεκομένων και όχι τα πλήρη ονόματα! Το εντυπωσιακό για το πώς γράφεται η Ιστορία είναι ότι ο Μητσοτάκης τότε είχε καταθέσει…μήνυση κατά των εφημερίδων που τον είχαν περιγράψει ως υπεύθυνο της διαρροής αλλά και της Αποστασίας!
Στις αρχές του 1967-την πρώτη του έτους συγκεκριμένα- η “Ελευθερία” εφημερίδα του Κ. Κόκκα, στενού φίλου του Μητσοτάκη, έφερε στη δημοσιότητα ένα "Μνημόνιο" του Κανελλόπουλου, όπου αναφέρονταν σχέδια για βασιλική δικτατορία. Ανάμεσα στους πρωτεργάτες της συνωμοσίας ήταν ο ίδιος ο Κανελλόπουλος, ο αρχηγός του Πολιτικού Γραφείου των ανακτόρων Μπίτσιος, ο Π. Πιπινέλης, η εκδότρια της "Καθημερινής", Ε. Βλάχου, ο εκδότης του "Βήματος" "Νέων", Χ. Λαμπράκης και άλλοι. Αντέδρασαν οι πάντες. Όλοι φυσικά κατηγόρησαν τον Κόκκα για συκοφάντηση.
Στη βάση αυτής της συμφωνίας, η ΕΡΕ ανατρέπει την κυβέρνηση Στεφανόπουλου, που στηρίζονταν στις ψήφους της και διορίζεται υπηρεσιακή κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον υποδιοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, Παρασκευόπουλο. Τότε ήταν που ξέσπασε η κρίση μέσα στην Ε.Κ., όπου τσακώθηκαν πατέρας και γιος. Ο Γ. Παπανδρέου, έχοντας υποτίθεται κάνει τη μυστική συμφωνία, θα ψήφιζε την κυβέρνηση Παρασκευόπουλου. Ο Αντρέας, που προφανώς γνώριζε τη συμφωνία του πατέρα του, σήκωσε τη σημαία του "Ανένδοτου". Στις 8 του Γενάρη 1967 δήλωνε ότι θα πειθαρχούσε στην κομματική πλειοψηφία. Ο Π. Κανελλόπουλος τότε παραδέχτηκε ωστόσο την ύπαρξη ενός άλλου "μνημονίου", ανάμεσα σ΄ αυτόν, τον Γ. Παπανδρέου και τον βασιλιά, με τη συγκατάθεση του Αμερικάνου πρεσβευτή, Τάλμποτ. Το περιεχόμενο ήταν μια συμφωνία συνεργασίας ανάμεσα στον Γ. Παπανδρέου και στον Κανελλόπουλο για σύμπραξη μετά τις εκλογές, όποιο κι αν ήταν το αποτέλεσμα, για σχηματισμό κυβέρνησης κεντροδεξιάς. Η συμφωνία ήταν γνωστή στην ΚΥΠ του Παπαδόπουλου, στη ΣΙΑ και στον Αμερικάνο υπουργό Εξωτερικών, Ντιν Ράσκ.
Πολλά τότε αμφισβητήθηκαν. Αλλά δεν υπήρχε ωστόσο αμφιβολία για την ύπαρξη της συνωμοσίας, ανάμεσα σε τόσες άλλες. Είναι γνωστό πολύ νωρίτερα είχε ακουστεί ότι ο Λαμπράκης σχεδίαζε να αποσύρει την υποστήριξη των εφημερίδων του προς την Ε.Κ. για να υποστηρίξει μια πιο δεξιά λύση. Σταμάτησε μόνο επειδή τα σχέδιά του έγιναν αμέσως αντιληπτά και χιλιάδες λαού έξω από τα γραφεία του συγκροτήματός του, στη Χρήστου Λαδά, έκαψαν χιλιάδες φύλλα των "Νέων".
Στο συνέδριο
Στο "Μνημόνιο συνωμοσίας",η δημοσίευση του οποίου στην εφημερίδα "Ελευθερία" είχε προκαλέσει πολιτικό σάλο, αναφέρθηκε και ο Μιχ. Κατσίγερας, σημειώνοντας ότι στο πλάι των πρωταγωνιστών (Π.Κανελλόπουλου και Γ. Παπανδρέου) βρέθηκαν η εκδότρια της "Καθημερινής" Ελένη Βλάχου και ο Διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του βασιλιά Δημ. Μπίτσιος.
Μολονότι, λοιπόν, είχε ευρέως διαδοθεί η μυστική συμφωνία των δύο ηγετών με τον τότε βασιλιά Κωνσταντίνο, η δημοσίευση του μνημονίου στην "Ελευθερία" επέσυρε μηνύσεις όλων σχεδόν των εμπλεκομένων κατά του εκδότη της Πάνου Κόκκα.
Ο ομιλητής αναφερόμενος στο πολιτικό σκηνικό της εποχής, σημείωσε πως η Ελένη Βλάχου ήταν ενήμερη της σχεδιαζόμενης "χούντας των στρατηγών", αιφνιδιάστηκε, όμως, από τη "δικτατορία των συνταγματαρχών", εναντιώθηκε σ΄αυτήν και "προφητικά" προέβλεψε,ότι "η δικτατορία είναι ο φυσικός εχθρός του θρόνου".
Στην δική του παρέμβαση ο Κώστας Μητσοτάκης μίλησε κατ' αρχάς για τον ανοιχτό χαρακτήρα του συνεδρίου,αναφέροντας ότι ο ίδιος είχε έρθει σε επαφή με τον Νίκο Παπανδρέου, υιό του Ανδρέα Παπανδρέου και με τον πρώην βασιλέα Κωνσταντίνο για να στείλουν πρόσωπα της επιλογής τους, να εκθέσουν τη δική τους άποψη για τα ιστορικά γεγονότα της εποχής.
Αναφερόμενος στην Αριστερά,ο κ. Μητσοτάκης παρατήρησε ότι εκείνη την περίοδο η αριστερά "ήταν διηρημένη (σε κόμμα του εσωτερικού και κόμμα του εξωτερικού)",υποστήριξε ότι η ηγεσία της δεν έδωσε βάση στον κίνδυνο της δικτατορίας και τόνισε πως η ΕΔΑ θα συνέβαλε στην αποτροπή της δικτατορίας "αν είχε την αντίστοιχη στρατηγική" και - κυρίως - αν είχε προηγουμένως ψηφιστεί η απλή αναλογική.
Σχετικά δε με την κρίση εκείνης της περιόδου,ο κ. Μητσοτάκης σημείωσε πως "η Δεξιά ήθελε μιαν εκτροπή, που θα εφάρμοζε ο στρατός και θα τελούσε υπό τον πολιτικό έλεγχό της", όμως η εφαρμογή του άρθρ.91 για την υπαγωγή της χώρας στην κατάσταση πολιορκίας, που συνεπαγόταν στρατιωτικό νόμο, έπρεπε να ληφθεί με απόφαση της Βουλής, η οποία, ωστόσο, είχε διαλυθεί. "Ακόμη και αν επανασυστηνόταν η Βουλή,δεν υπήρχε πλειοψηφία και τότε θα υπήρχε συνταγματική εκτροπή,δηλαδή διχασμός - και αυτό ακριβώς φοβόμουν", εξήγησε.
Στη δίκη που επηκολούθησε, εξάλλου,ο κ. Μητσοτάκης ανέφερε ότι ο ίδιος - ως μάρτυρας - απαντώντας σε ερώτηση του δικαστηρίου υπογράμμισε την πρόβλεψή του πως "θα γίνει δικτατορία".
Τι είπαν οι ομιλητές
Ο ρόλος του "κοινωνικού πρωταγωνιστή" που είχε η Αριστερά στη δεκαετία του ΄60, το σύμπτωμα του "δυισμού" που παρουσίαζε (ανάμεσα στην ΕΔΑ και το ΚΚΕ),καθώς κι η εκδήλωση της μετατόπισης των ΕΑΜογενών δυνάμεων (που εμφανίστηκε ορατά εκείνη την περίοδο),ήταν τα κεντρικά σημεία αναφοράς της ομιλίας του Χριστ. Βερναρδάκη στο συνέδριο του "Ιδρύματος Κ.Μητσοτάκη" .
Ο ομιλητής σημείωσε ότι η αριστερά λειτουργούσε με δύο κέντρα αποφάσεων (ένα στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης κι ένα άλλο στην Ελλάδα) καθώς η απόφαση του ΚΚΕ, το 1958, για ενίσχυση της ΕΔΑ δεν υλοποιήθηκε πλήρως, η δε ΕΔΑ (στους κόλπους της οποίας συναντήθηκαν κομμουνιστές, σοσιαλιστές, σοσιαλίζοντες και δημοκράτες) "δεν είχε απογαλακτιστεί από το ηττημένο ΚΚΕ".
Το όραμα του ιταλού κομμουνιστή ηγέτη Παλμίρο Τολιάτι - παρατήρησε ο κ. Βερναρδάκης - που επεξεργαζόταν την υπέρβαση της αντίθεσης κομμουνιστών - σοσιαλιστών δεν είχε βρεί την έκφρασή του στην ΕΔΑ, η οποία λειτουργούσε ως "νόμιμη έκφραση των κομμουνιστών".
Εξάλλου, το κέντρο απόφασης που λειτουργούσε στο εξωτερικό, απέδιδε πρώτιστη προτεραιότητα στο "μηχανισμό" έναντι των "πολιτικών", ενώ το Κέντρο του εσωτερικού "υπό το κράτος της ηττοπάθειας στις αστικές, καθεστωτικές δυνάμεις, άλλαζε συνέχεια γραμμή".
Ο δυισμός αυτός έγινε απολύτως ορατός το 1965 - σημείωσε ο ομιλητής - όταν το ΚΚΕ επέβαλε στην ΕΔΑ την πολιτική της νομιμοποίησής του και τέθηκε σε κίνηση ένα σχέδιο προχωρημένης πολιτικής πρωτοβουλίας, που "δεν είχε στον ορίζοντά του την προοπτική διεξόδου από την κρίση, παρά μόνο την υπεράσπιση των κομματικών μηχανισμών".
Αυτός ο δυισμός φάνηκε επίσης από τη στάση της ΕΔΑ,είπε ο ομιλητής, η οποία λειτουργούσε ως "διαχειρίστρια κεντρικών συμφωνιών κορυφής", υπερασπιζόταν σταθερά τις κυβερνήσεις της Ένωσης Κέντρου χάριν του συσχετισμού δυνάμεων και απέφυγε να θέσει ζήτημα μοναρχίας.
Κατά την άποψη του ομιλητή, τέλος,η Αριστερά θα μπορούσε να είχε αποτρέψει τη δικτατορία "αν ήταν περισσότερο κοινωνική και λιγότερο γραφειοκρατική,αν είχε, δηλαδή,προωθήσει πολιτικές που θα κινητοποιούσαν τις κοινωνικές δυνάμεις".
Το προφίλ της ΕΡΕ και τη σχέση Κ. Καραμανλή - Π. Κανελλόπουλου σκιαγράφησε ο Ι. Φίλανδρος, τονίζοντας ότι επί ηγεσίας Π. Κανελλόπουλου η ΕΡΕ είχε "ως πυξίδα την υπεράσπιση του ιδρυτή της, απέδιδε έμφαση στον αντικομμουνιστικό λόγο, πρότασσε την αναπτυξιακή προοπτική με νομισματική σταθερότητα,προέβλεπε για το κράτος ένα ρυθμιστικό ρόλο, προωθούσε ένα μεταρρυθμιστικό λόγο,ενώ αντιμετώπιζε φοβικά την κοινωνική δυναμική του '60" .
Ο ομιλητής σημείωσε ότι η σχέση του Κ. Καραμανλή και του Π. Κανελλόπουλου διαπνεόταν από "αμοιβαίο σεβασμό",καθώς "το ζητούμενο ήταν να διατηρηθεί η ενότητα του κόμματος,μολονότι αυτό δεν συνεπαγόταν και την ομοφωνία".
Παρά το γεγονός, λοιπόν,ότι αρκετοί έβλεπαν τον Π.Κανελλόπουλο ως "τοποτηρητή",ο Κ. Καραμανλής ουδέποτε παρενέβη ή διεκδίκησε καθοδηγητικό ρόλο,ενώ κι ο Π. Κανελλόπουλος στην αλληλογραφία του με ιδρυτή της ΕΡΕ "τον ενημέρωνε απλά για τετελεσμένα και δεν του ζητούσε προτάσεις ή οδηγίες".
Σε παρέμβασή του ο Μανώλης Γλέζος σημείωσε πως στην Αριστερά εκείνη την εποχή υπήρχαν τρείς αντιλήψεις: 1) η νομιμοποίηση του ΚΚΕ, 2) η ανάπτυξη μιας νέας μορφής ΚΚ (στο σχήμα του ευρωκομμουνιστικού κόμματος) και 3) η σύμπτυξη μιας συμμαχίας κομμουνιστών, σοσιαλιστών, δημοκρατών,ενώ απέρριψε την άποψη πως "ο δυισμός της αριστεράς εμπόδιζε την ΕΔΑ να λαμβάνει πολιτικές πρωτοβουλίες για να αποτρέψει την έλευση της δικτατορίας".

