Η αδυναμία του υπάρχοντος αεροδρομίου Ηρακλείου (του μεγαλύτερου σε κίνηση πτήσεων charters και δεύτερου σε συνολική κίνηση στη χώρα) να καλύψει τις συνεχώς αυξανόμενες ανάγκες, ο διαρκής κίνδυνος ενός ατυχήματος και ο αφόρητος θόρυβος των προσγειώσεων και απογειώσεων των αεροσκαφών για τους κατοίκους της Αλικαρνασσού, ήταν αφορμές για πολλές ερωτήσεις στη Βουλή την περίοδο 1977-1981 με θέμα την ανάγκη κατασκευής ενός νέου σύγχρονου αεροδρομίου στο Καστέλι Πεδιάδος.
Οι απαντήσεις που δίδονταν τότε ήταν ότι, λόγω της διαμόρφωσης του εδάφους, υπήρχαν αξεπέραστοι τεχνικοί λόγοι που καθιστούσαν την κατασκευή αυτού του αεροδρομίου αυτού ανέφικτη. Ανέφικτη, όμως, κρίθηκε, τόσο για τεχνικούς όσο και για οικονομικούς λόγους, και η άλλη συζητούμενη τότε λύση του προβλήματος της ανεπάρκειας τους αεροδρομίου Ηρακλείου, δηλαδή η κατασκευή ενός κάθετου άξονα προς τη θάλασσα.
Πολλά χρόνια αργότερα άλλαξε η άποψη για την καταλληλότητα του Καστελίου και εξαγγέλθηκε η κατασκευή του και μάλιστα κατά το «πρότυπο» της κατασκευής του αεροδρομίου «Ελευθέριος Βενιζέλος» στα Σπάτα. Μέχρι σήμερα, όμως, 30 ολόκληρα χρόνια μετά από την περίοδο 1977-1981, το έργο της κατασκευής ενός σύγχρονου αεροδρομίου στο Καστέλι παραμένει ανεκτέλεστο παρʼ όλο ό,τι η κίνηση στο υπάρχον αεροδρόμιο Ηρακλείου έχει πολλαπλασιαστεί, το θέαμα της ταλαιπωρίας των εκατοντάδων χιλιάδων επιβατών το καλοκαίρι είναι τραγικό, οι κίνδυνοι ατυχήματος δεν έχουν εκλείψει, η αδυναμία προσγείωσης όταν φυσά δυνατός νοτιάς και, φυσικά, η φοβερή ταλαιπωρία των κατοίκων της Αλικαρνασσού από τις πτήσεις ολόκληρο το 24ωρο έχει λάβει τρομακτικές διαστάσεις.

