“Η νίκη έχει πολλούς πατέρες, αλλά η ήττα είναι ορφανή” λέει η γνωστή λαϊκή ρήση και στον απολογισμό που θα γίνει για την φετινή πορεία του Εργοτέλη οι... πατέρες της επιτυχίας της παραμονής είναι πάρα πολλοί. Οι “κιτρινόμαυροι” κατάφεραν την Κυριακή ένα μικρό “θαύμα” όχι μόνο με τη βοήθεια του Θεού την οποία είναι σίγουρο ότι είχαν (διότι αν ο Περόνε έβαζε το κεφάλι του λίγα εκατοστά πιο μπροστά η μπάλα μετά το φάουλ -”ξυράφι” του Λουτσιάνο θα κατέληγε στα δίχτυα, θα γινόταν το 1-2 και σήμερα θα μιλούσαμε για την... ορφάνια της ήττας).

Πέτυχαν αυτό που για τους πολλούς έμοιαζε ανέφικτο διότι πάνω απʼόλα το πίστεψαν και όπως είναι γνωστό η πίστη πολλές φορές δημιουργεί “θαύματα”. Πρώτος απʼόλους το πίστεψε ο Απόστολος Παπουτσάκης που όταν ανέλαβε την ομάδα στις 7 του Γενάρη είχε να ανέβει με την ομάδα ένα αγωνιστικό κι όχι μόνο Γολγοθά. Ομως έβαλε το... μπέτι του μπροστά και το χέρι βαθιά στην τσέπη και έκανε την υπέρβαση. Αυτός έφερε τον Ογκουνσότο, τον Βακουφτσή, τον Κένεντι και τον Μάθις. Επένδυσε στο στόχο της παραμονής και δικαιώθηκε. Μόνος του όμως δεν θα μπορούσε να τα βγάλει πέρα με τα θηρία της Superleague. Είναι άλλωστε νέος στο... κουρμπέτι και δεν ξέρει να... φυλάγεται. Γιʼαυτό φρόντισαν οι δύο πρώην μεγαλομέτοχοι που παρέδωσαν τις μετοχές, μην αντέχοντας το οικονομικό βάρος αλλά ποτέ δεν έγιναν... πρώην. Προτάσσοντας το παραγοντικό τους βάρος ο Νίκος Τζώρτζογλου και ο Γιώργος Σουλτάτος αποτέλεσαν την ασπίδα της ομάδας που παρά τα “χτυπήματα” που δέχθηκαν στα τελευταία παιχνίδια άντεξε και κατάφερε να... ξεγλιστρήσει από την παγίδα στην οποία την είχαν ρίξει φίλοι και εχθροί. Διότι όπως ανέφερε η ανακοίνωση πριν από τα ματς του φινάλε “έχουν γνώση οι φύλακες”. Το “τρίδυμο” κέρδισε πολλά στοιχήματα με την παραμονή της ομάδας. Το πιο μεγάλο ίσως αφορά τον Νίκο Καραγεωργίου. Οταν όλοι απαιτούσαν “την κεφαλή του επί πίνακι” οι μεγαλομέτοχοι σήκωσαν ξανά ασπίδα αυτή τη φορά για να προστατεύσουν το φίλο, τον άνθρωπο, τον προπονητή. Εκ του αποτελέσματος είναι δικαιωμένοι. Όλοι τους ακόμα κι ο Μακεδόνας τεχνικός που πέρασε την πιο δύσκολη χρονιά του στους πάγκους. Έκανε λάθη στην αρχή αλλά με την πάροδο του χρόνου τα είδε και “ανέκρουσε πρύμναν”. Πήρε στα χέρια του τα κατάλληληα εργαλεία (μεταγραφές) και δούλεψε σωστά για τον τελικό στόχο. Οι παίκτες από την πλευρά τους ποτέ δεν παράτησαν τη μάχη. Η ενίσχυση της ομάδας ήταν η ένεση ηθικού για όλους. Όσο για τον 12ο παίκτη, όποτε τον χρειάστηκε ο Εργοτέλης τον είχε δίπλα του. Το μεγάλο του κέρδος είναι ότι βρήκε ανταπόκριση όχι μόνο από τον δικό του κόσμο αλλά και από μια μεγάλη πλειοψηφία των φίλων του ΟΦΗ. Η επόμενη μέρα βρίσκει τον Εργοτέλη για 4η χρονιά (3η σερί) στην Αʼ Εθνική. Στο χέρι της διοίκησης του είναι η καθιέρωση στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Τα εχέγγυα υπάρχουν...

Νίκος Μαρκάκης