Της Αννας Κωνσταντουλάκη
Το Ηράκλειο και τους συγγενείς του, επισκέφθηκε μετά από 4,5 χρόνια ο Νίκος Δραμητινός, ο 42χρονος που ζούσε για 3 χρόνια με μηχανική καρδιά και τον περασμένο Αύγουστο υπεβλήθη σε μεταμόσχευση καρδιάς στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο.
Ιδιαίτερα συγκινημένος και χαρούμενος, είπε στην “Π” ότι μπόρεσε επιτέλους να ταξιδέψει για να έλθει στην πόλη και να δει από κοντά τα συγγενικά του πρόσωπα, που του επιφύλαξαν μια πολύ ζεστή υποδοχή.
“Είδα πολλούς συγγενείς και φίλους, τα είπαμε, φάγαμε, ήπιαμε, άναψαν λαμπάδες στις εκκλησίες για μένα, για να συνεχίσω να πηγαίνω καλά”.
Επί 20 μήνες ο Νίκος Δραμητινός, περίμενε να βρεθεί μόσχευμα, αφού έπασχε από ισχαιμική μυοκαρδιοπάθεια και ο καρδιοχειρουργός Πέτρος Αλιβιζάτος, διευθυντής του Προγράμματος Μεταμοσχεύσεων του Ωνασείου, του είπε ότι έπρεπε να ζήσει για ένα διάστημα με μηχανική καρδιά, μέχρι να βρεθεί μόσχευμα.
Για εκείνη τη περίοδο, ο ίδιος ανέφερε στην “Π”: “Το πρώτο διάστημα δεν ήταν τίποτε εύκολο, αισθανόμουν πόνο και τον κραδασμό μεταφέροντας το μηχάνημα. Ομως δεν είχα άλλη λύση. Θέλω να ζήσω και μπορώ να ζω με τη μηχανική μου καρδιά. Πρέπει να πηγαίνω στην τουαλέτα με το μηχάνημα, να κοιμάμαι, να τρώω, να περπατάω, αλλά όλα μπορεί να τα συνηθίσει ο άνθρωπος.
Δεν ζω μια φυσιολογική ζωή, αλλά ζω όσο μπορώ καλύτερα και η οικογένειά μου, η σύζυγός μου Γκέλια και ο γιος μου ο Χάρης, ήταν και είναι πάντα δίπλα μου κι αυτό με κάνει ακόμη πιο δυνατό. Η καθημερινότητα δεν είναι εύκολη. Με κοιτάζει ο κόσμος και συχνά με ενοχλεί αυτό. Με ρωτούν αν κουβαλάω στο καροτσάκι ψεκαστικό ή απολυμαντική συσκευή ή συσκευή για μασάζ. Δεν είναι εύκολο να ζεις σέρνοντας συνεχώς ένα καρότσι που ζυγίζει 17 κιλά!”
Τον ειδοποίησαν ότι μόσχευμα βρέθηκε την 1η Αυγούστου του 2007 και έτυχε μάλιστα εκείνη την ημέρα να βρίσκεται στο Ωνάσειο για κάποιες εξετάσεις.
“Ο δότης ήταν ένας Κύπριος και ευτυχώς, όλα πήγαν καλά. Δεν γνωρίζω την οικογένειά του, όμως για μένα είναι πλέον δικοί μου άνθρωποι και ας μην τους ξέρω. Οσο για τον γιατρό μου, τον καρδιοχειρουργό κ. Αλιβιζάτο, τον έχω σα θεό μου, γιατί αυτός μʼ έσωσε”.
Ο 42χρονος, ζει τώρα πλεον μια φυσιολογική ζωή.
“Περπατάω καθημερινά 5.000-5.500 μέτρα, προσπαθώ να κάνω μια ισορροπημένη διατροφή, μπορώ ξανά να κολυμπάω, να ταξιδεύω, να κάνω εκδρομές.
Μπορώ να περπατάω, χωρίς να με κοιτάνε οι γύρω μου και να με ρωτάνε αν το μηχάνημα που κουβαλάω είναι... ψεκαστικό!”.
Ο Ν. Δραμητινός, πάντα αντιμετώπιζε με αισιοδοξία τη ζωή και ποτέ δεν το έβαλε κάτω. Τους επόμενους μήνες θα μπορέσει να ξαναπιάσει και δουλειά. Ο ίδιος μας είπε: “Πάντα πίστευα ότι όλα θα πάνε καλά γιατί είμαι αισιόδοξος άνθρωπος και αγαπώ τη ζωή. Αυτό που θέλω να πω, είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ στην οικογένεια του δότη και στους γιατρούς μου και να ξέρει ο κόσμος, ότι προσφέροντας ένα μόσχευμα δίνει ελπίδα και ζωή σε ανθρώπους που χωρίς αυτό, θα ήταν χαμένος”.

