Στο Ηράκλειο έγινε την επόμενη του θανάτου του Ελ. Βενιζέλου επιμνημόσυνη δέηση. Οι εφημερίδες της εποχής καταγράφουν το πάνδημο πένθος, τους θρήνους χιλιάδων ανθρώπων. Η ατμόσφαιρα είναι πολύ βαριά στην πόλη:
“Βαριά, μουντή, καταθλιπτική η ατμόσφαιρα της πόλεως χθες. Το Ηράκλειον βρέθηκε τυλιγμένο σε πένθος γενικό. Λες κι επέρασε ο θάνατος απʼ όλα τα σπίτια.
Τα καταστήματα όλα γενικώς κλειστά.
Οι προθήκες των πένθιμα διακοσμημένες. Μαύρα και μωβ κρέπια σκεπάζουν τα πάντα. Τα φώτα της πόλεως αναμμένα όλη την ημέρα με τυλιγμένα τα λαμπιόνια σε μαύρα κρεπια.
Οι άνθρωποι βαδίζουν σκυθρωποί, αμίλητοι, βυθισμένοι σʼ ανέκφραστη λύπη. Εις τα πρόσωπα όλων είναι ζωγραφισμένη η θλίψις κι ο βαθύς βουβός πόνος. Η ψυχή έχει συντριβεί. Και τα μάτια έχουν στερέψει, λες και δεν έχουν πλέον δάκρυα να θρηνούν. Οι καρδιές σπαράσσονται απʼ τον πόνο χωρίς νάχουν τη δύναμη ούτε για ένα λυγμικό ξέσπασμα.
Και το πλήθος των θλιμμένων αυτών ανθρώπων, με την ταραγμένην απʼ την άγριαν φουρτούνα του μεγάλου πόνου ψυχή, κινείται πένθιμα, σιωπηλά προς την ίδια κατεύθυνση. Προς τον Μητροπολιτικό ναό.
Η πόλις όλη έχει ερημωθή. Εις τας συνοικίας ούτε ψυχή. Μόνον οι δρόμοι προς τον Αγιο Μηνά που είναι κατάμεστοι από κόσμον. Ανδρες, γυναίκες, παιδιά, νέοι, γέροι, επίσημοι και απλοί πολίτες, επιστήμονες και χειρώνακτες, έμποροι και βιοτέχναι κατακλύζουν τον ναόν και συνωθούνται εις την έξωθι αυτού πλατείαν και τας παρόδους...
Πρωτοφανής πάνδημος, πένθιμος συναγερμός.
Η πόλις του Ηρακλείου, αποτίει τον φόρον σεβασμού προς την Μνήμην του Μεγάλου Κρητός. Και οι κάτοικοι της συγκεντρώνονται δια μιαν ομαδικήν δέησιν προς τον ύψιστον υπερ αναπαύσεως της ψυχής του Ελευθερίου Βενιζέλου”.
Το μνημόσυνο
“Την 11ην πρωϊνήν της χθες, πρωτοβουλία του Δήμου Ηρακλείου εψάλη εις τον Μητροπολιτικόν ναόν του Αγίου Μηνά επιμνημόσυνος δέησις χοροστατούντος του σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κρήτης, υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Εντός του ναού είχε στηθή επιβλητικώτατον κενοτάφιον καλυμμένον με Εικόνα του Ελευθερίου Βενιζέλου εις φυσικόν μέγεθος επί της οποίας είχεν εναποτεθή μέγας σταυρός εκ φυσικών άνθεων.
Εις το μνημόσυνον παρέστησαν άπασαι αι αρχαί της πόλεως και οι λοιποί επίσημοι. Τα σωματεία μετά των λαβάρων των, πολλά σχολεία και άπειρον πλήθος εν καταφανεί συγκινήσει και ψυχική συντριβή.
Υπολογίζεται ότι εις την εκκλησίαν και τας πέριξ πλατείας και παρόδους, είχον συγκεντρωθή άνω των δέκα χιλιάδων κόσμου και ότι υπερέβαινον τας 40 χιλ. λαού του εβρεθέντος επί ποδός και κατακλύσαντος τας οδούς και μετά την ώραν της δεήσεως.
Το μνημόσυνον εγένετο εν κατανυκτική σιγή του παρακολουθούντος πλήθους.
Αλλά μόλις ετελείωσεν η επιμνημόσυνος δέησις και ήρχισεν ομιλών ο Δήμαρχος, ενώ η μουσική του Δήμου ανέκρουεν το πένθιμον εμβατήριον, όλος αυτός ο κόσμος ανελύθη εις ακράτητα δάκρυα και λυγμούς.
Ανδρες και γυναίκες, μικροί και μεγάλοι, εξέσπασαν εις γόους και κοπετούς και εις σπαρακτικάς θρηνωδίας.
Ο βουβός πόνος του λαού, εξεχύθη εις βογγητά τραγικής απογνώσεως και αλλοφροσύνης. Πρωτοφανής δια την ιστορίαν των λαών ομαδική εκδήλωσις οδύνης και ψυχικού άλγους δια τον θάνατον Δημοσίου ανδρός.
Ούτε και αυτοί οι μέχρι χθες εχθροί εν ζωή του Μεγάλου νεκρού, πολλοί των οποίων προσήλθον εις τον ναόν, δεν ηδυνήθησαν να συγκρατηθώσιν. Και ανελύθησαν και εξ αυτών πολλοί εις δάκρυα”.

