Χαρακτηριστικά είναι τα σχόλια χρηστών σε διάφορα Forums στο Internet για το shopping therapy.

Nefertari

“Λοιπόν βάζοντας αυτό το θέμα δεν περίμενα να δω απαντήσεις, ακριβώς επειδή είναι στο μεγαλύτερο βαθμό για να μην πω απόλυτα, γυναικείο! Και κυρίως γιατί πίστευα ότι αν απαντούσαν κάποιοι άντρες, θα ήταν πιθανόν αυτοί που θα χλεύαζαν... λίγο αυτό το γυναικείο σπορ... την " ανάγκη" για συλλογή, ακόμη και άχρηστων πραγμάτων...

Αλήθεια, πόσες φορές δεν έχουμε αγοράσει τελείως άχρηστα πράγματα, μόνο και μόνο για να δικαιολογήσουμε ότι βγήκαμε για shopping ...  και πόσες φορές δεν ήμασταν down και κάναμε ακριβώς τις ίδιες κινήσεις;

Πραγματικότητα είναι όμως ότι τόσο το shopping και το windowshopping (όταν υπάρχει σχετική στενότητα), αλλά και η επίσκεψη στο κομμωτήριο, αποτελούν μορφές θεραπείας για τις γυναίκες σε κάποιες στιγμές που αισθάνονται πιεσμένες ή λίγο down... είναι αυτή η εσωτερική ανάγκη για μία αλλαγή είτε στην εμφάνισή μας, είτε στην ντουλάπα μας...

Τώρα αν υπάρχει και κάποιος κύριος, που συμμετέχει στον λογαριασμό (και ολόκληρο), εμένα προσωπικά δεν με χαλάει καθόλου... η αλήθεια όμως είναι ότι οι γυναίκες δεν περιμένουν πια τον άντρα για να αγοράσουν ρούχα ή κοσμήματα...

Όπως και να έχει όμως, κάθε τι που κάνουμε για τον εαυτό μας τόσο σε καλή ψυχολογική κατάσταση, όσο και σε άσχημη, δεν μπορεί παρά να έχει θετικό αποτέλεσμα... και σαφώς είναι καλύτερο από το να επισκεπτόμασταν με το παραμικρό (όπως κάνουν οι Αμερικάνοι) τους ψυχολόγους και τους καναπέδες τους...!!!”.

astradenei

“Αν κάποια την έχει πατήσει με το shopping therapy αυτή ήμουν εγώ! Το ολέθριο έτος 1999 αφού έβαλα στα χέρια μου μερικές πιστωτικές καρτούλες, όρμησα στην αγορά, πέρασαν δύο χρόνια για να μπορέσω να συνέλθω, όχι ότι τώρα δεν χρωστάω σε κάρτες, αλλά δεν δίνω τον μισό μου μισθό, στα αναγκαία (;) αγαθά που αγόραζα.

Αν δεν έβαζα πάντως το κεφάλι κάτω, να πω ότι ξεχρεώνω, και αν δεν έπαιρνα την απόφαση, να μην μπει νέο ρούχο στην ντουλάπα, πριν κατέβει ο λογαριασμός της κάρτας, να είστε σίγουρες ότι θα έβλεπα πίσω από τα κάγκελα τον κόσμο...

Έχω όμως ένα καλό: μπορώ να πω οποιαδήποτε στιγμή σταμάτα στον εαυτό μου.

Και αφού αγόραζα αγόραζα και αγόραζα μανιωδώς, τελικά όταν αποφάσισα να πω το μεγάλο στοπ, έφτασα στο άλλο άκρο: να μην μπορώ να αγοράσω, αναγκαστικά μπαίνω στο κατάστημα, για τα είδη πρώτης ανάγκης, ψωνίζω συνήθως από ένα μαγαζί ό,τι χρειάζομαι, και φεύγω όσο πιο γρήγορα μπορώ γιατί με πιάνει άγχος.