Τέσσερις μόλις μέρες έζησε νεογνό που γεννήθηκε στα Χανιά και μεταφέρθηκε για νοσηλεία στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο, όπου και κατέληξε πιθανόν από συγγενή καρδιοπάθεια.

Ωστόσο τα ακριβή αίτια του θανάτου του θα προσδιοριστούν από την νεκροψία που έγινε στο Πανεπιστημιακό και τις ιστολογικές εξετάσεις, τα αποτελέσματα των οποίων αναμένονται τις επόμενες ημέρες.

Όπως είπε στην “Π” ο Μιχάλης Φιλιππίδης, διεθυντής του Τμήματος Νεογνών του Βενιζελείου, το μωράκι που ήταν κορίτσι, γεννήθηκε σιτς 7 Μαρτίου σε ιδιωτικό μαιευτήριο των Χανίων, με σοβαρό αναπνευστικό πρόβλημα.

Άμεσα μεταφέρθηκε για νοσηλεία στο Βενιζέλειο, όπου μπήκε σε αναπνευστήρα και άφησε την τελευταία του πνοή προχθές το βράδυ, αφού παρά τις προσπάθειές τους οι γιατροί δεν κατάφεραν να το σώσουν.

Ο κ. Φιλιππίδης μας είπε ότι πιθανολογείται ότι έπασχε από συγγενή καρδιοπάθεια, όμως ξεκάθαρη απάντηση θα δώσουν οι ιστολογικές εξετάσεις που έγιναν στο Ιατροδικαστικό Τμήμα του ΠΑΓΝΗ.

Oι συγγενείς καρδιοπάθειες εμφανίζονται με συχνότητα 8 περίπου περιπτώσεις ανά 1000 γεννήσεις ζωντανών εμβρύων (δηλαδή 1/125) και 30 περιπτώσεις ανά 1000 γεννήσεις νεκρών εμβρύων (εμβρύων δηλαδή που γεννιούνται νεκρά μετά την 28η εβδομάδα κύησης). Στο σύνολο των κυήσεων, συμπεριλαμβανομένων και των αυτόματων αποβολών, η συχνότητά τους είναι πιθανώς αρκετά μεγαλύτερη.

Όταν προηγούμενο παιδί του ζεύγους έχει γεννηθεί με συγγενή καρδιοπάθεια, η πιθανότητα το δεύτερο παιδί να γεννηθεί επίσης με συγγενή καρδιοπάθεια είναι 2%, ενώ η πιθανότητα είναι 10%, όταν δύο αδέλφια του εμβρύου είχαν συγγενή καρδιακή ανωμαλία. Όταν ο πατέρας πάσχει/ έπασχε από συγγενή καρδιοπάθεια, η πιθανότητα το έμβρυο να πάσχει είναι 2%, ενώ ανέρχεται στο 10% αν πάσχει η μητέρα.

Η λέξη “συγγενής” σημαίνει “εκʼ γενετής” και ο όρος “συγγενής καρδιοπάθεια” χρησιμοποιείται για να δηλώσουμε την καρδιακή ανωμαλία της διάπλασης της καρδιάς ή των αγγείων.

Οι συγγενείς καρδιοπάθειες δημιουργούνται όταν η καρδιά ή και τα αγγεία που βρίσκονται κοντά στην καρδιά δεν αναπτύσσονται φυσιολογικά κατά την διάρκεια της εμβρυϊκής ζωής πριν την γέννηση.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Παιδοκαρδιολογικού Τμήματος του Ωνάσειου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου, εάν ένα παιδί γεννηθεί με συγγενή καρδιοπάθεια, έχει σήμερα πολύ μεγάλες πιθανότητες να έχει μία ζωή φυσιολογικού ενήλικα. Τουλάχιστον το 80% των παιδιών αυτών θα μπορεί να εργασθεί, να δημιουργήσει οικογένεια και να ενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο. Οι νεότερες εξελίξεις στη διάγνωση, επεμβατική θεραπεία με καθετήρες-μπαλόνια και στη χειρουργική αντιμετώπιση κάνουν δυνατή την αποκατάσταση των περισσότερων ανωμαλιών, ακόμη και εκείνων που κάποτε μπορούσαν να θεωρηθούν πολύ βαριάς μορφής.

Όταν οι γιατροί διαγνώσουν ότι ένα παιδί πάσχει από κάποια μορφή συγγενούς καρδιοπάθειας, μπορεί να προγραμματισθούν διάφορες εξετάσεις. Ο παιδοκαρδιολόγος και ο παιδοκαρδιοχειρουργός θα αποφασίσουν αν και πότε η χειρουργική επέμβαση είναι απαραίτητη. Πριν φτάσει αυτή η στιγμή, υπάρχουν πολλά που μπορείτε να μάθετε.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι κανένα παιδί δεν είναι το ίδιο με το άλλο και ότι κάθε συγγενής καρδιοπάθεια είναι διαφορετική από την άλλη. Οι γονείς πρέπει να επιδιώκουν λεπτομερή ενημέρωση για τη συγκεκριμένη μορφή συγγενούς καρδιοπάθειας που έχει το παιδί τους.

Καθώς οι συγγενείς καρδιοπάθειες δεν είναι απλές παθήσεις, το παιδί ίσως θα πρέπει να νοσηλευτεί σε ένα κέντρο ή νοσοκομείο, όπου υπάρχουν ειδικευμένοι γιατροί και προσωπικό. Δηλαδή, παιδοκαρδιολόγοι, παιδοκαρδιοχειρουργοί και ειδικό προσωπικό για τη μονάδα εντατικής θεραπείας.

Στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο υπάρχουν εξειδικευμένοι παιδοκαρδιολόγοι και παιδοκαρδιοχειρουργοί που προσφέρουν ολοκληρωμένη διαγνωστική και θεραπεία.



Συχνότητα - Πρόγνωση



Οι συγγενείς καρδιοπάθειες παρουσιάζονται με συχνότητα 0,8-1,2%. Στην Ελλάδα με 100.000 γεννήσεις κάθε χρόνο αναμένουμε 1.000 νέους ασθενείς. Περίπου 80-100 νεογνά πρέπει να διαγνωσθούν άμεσα, περίπου 800 χρειάζονται οπωσδήποτε παιδοκαρδιολογική αξιολόγηση και θεραπεία, 500 επεμβατική διάγνωση και χειρουργική αντιμετώπιση τα πρώτα χρόνια της ζωής. Όπως προαναφέρθηκε, σωστή διάγνωση και αντιμετώπιση θα επιτρέψει στο 80% των παιδιών αυτών όχι μόνον την ενηλικίωση αλλά και ένα άκρως ικανοποιητικό προγνώσιμο επιβίωσης και πλήρη ένταξη στο κοινωνικό σύστημα.