Στα πρόθυρα νευρικής κρίσης βρίσκεται ο κόσμος του ΟΦΗ με όλα αυτά που βλέπει να συμβαίνουν στην ομάδα στην πιο κρίσιμη καμπή του πρωταθλήματος.
Η κρητική ομάδα κατάφερε μέσα σε 4 μέρες να γνωρίσει δύο φορές την ήττα από τον Ατρόμητο (που είχε να κερδίσει από τις 30 Δεκεμβρίου) και να βρίσκεται μια... ανάσα από τον υποβιβασμό και πολύ κοντά στον αποκλεισμό της από το Κύπελλο.
Η χρονιά που ξεκίνησε με το αριστερό λόγω της περιπέτειας του Ιντερτότο, η οποία τον έχει σημαδέψει εξελίσσεται σε εφιάλτη για τον ΟΦΗ κι όπως όλα δείχνουν οι φίλαθλοι θα χρειαστούν και φέτος αρκετή δόση υπομονής και πολλά... υπογλώσσια για να αντέξουν ως το τέλος που κανείς δεν γνωρίζει ποιο μπορεί να είναι με την εικόνα που παρουσιάζει σήμερα η ομάδα...
Μου έκαναν αίσθηση δύο δηλώσεις που άκουσα από τον προπονητή και από ποδοσφαιριστή του ΟΦΗ μετά τα δύο παιχνίδια με τον Ατρόμητο. Μετά το ματς του πρωταθλήματος ο Γιώργος Παράσχος είπε ότι “οι παίκτες μου είναι ευαίσθητοι”, ενώ αμέσως μετά το παιχνίδι Κυπέλλου ο Βλάντιμιρ Γκάντσεφ ανέφερε ότι “ίσως να τα παρατήσαμε στο βʼ ημίχρονο”.
Ίσως τελικά ο ΟΦΗ να μην χρειάζεται προπονητή αλλά ψυχολόγο. Αφού έχει τόσο ευαίσθητους ποδοσφαιριστές που μετά από ένα γκολ σε βάρος τους δεν μπορούν να αντιδράσουν το ζήτημα χρήζει ψυχιατρικής ανάλυσης. Κι αν όμως δεν μπορούν να αντιδράσουν όταν δέχονται γκολ γιατί άραγε να τα παρατάνε όταν πετυχαίνουν αυτοί πρώτα όπως έγινε στο Περιστέρι; Πότε τελικά αυτοί οι παίκτες μπορούν να αποδώσουν όπως πρέπει, τιμώντας το ψωμί τους ως επαγγελματίες και καλοπληρωμένοι μάλιστα ορισμένοι απʼ αυτούς; Στο χωριό μου λένε «με τον ήλιο τα βάζω, με τον ήλιο τα βγάζω τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε; » Και λένε ακόμη ότι: «αυτή η στάνη αυτό το τυρί βγάζει». Οι παροιμίες είναι σοφές και στην περίπτωση του ΟΦΗ αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα, η οποία δεν είναι εικονική (που θα ʽλεγε και ο Βγενόπουλος). Μια πραγματικότητα που θέλει τον ΟΦΗ να είναι μία ομάδα χωρίς ταυτότητα (διοικητική και αγωνιστική) με ένδοξο παρελθόν αλλά δυστυχώς με αβέβαιο μέλλον. Μια ομάδα που έχει παίκτες χωρίες φιλοδοξίες (υπάρχουν οι εξαιρέσεις που απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα), προπονητή που είναι “αιχμάλωτος” της κατάστασης την οποία παρέλαβε από τον προκάτοχό του, μια διοίκηση που έχει κάνει πολλά λάθη και ένα κόσμο που έχει υποστεί κρίση συνείδησης και βρίσκεται στα όρια του διχασμού. Αυτός είναι ο σημερινός ΟΦΗ. Η ομάδα την οποία κάποτε λάτρευαν όχι μόνο οι οπαδοί της αλλά είχαν σε υπόληψη και οι φίλαθλοι της υπόλοιπης Ελλάδας και που τώρα έχει φτάσει στο σημείο να την δείχνουν με το δάχτυλο. Αγωνιστικά, εξωαγνιστικά για χίλιους δυο λόγους. Μια ομάδα που χάνει την λάμψη και την αντινοβολία που εξέπεμπε και μαζί τον σεβασμό που είχε τα παλαιότερα χρόνια, την εποχή που αποτελούσε την ήρεμη δύναμη του περιφερειακού ποδοσφαίρου στην Ελλάδα.
Μʼ αυτά που γράφω δεν κομίζω γλαύκας εν Αθήναις. Είναι διαπιστώσεις τοις πάσοι πλέον που προκαλούν θλίψη και μελαγχολία. Ο σημερινός ΟΦΗ, αλλά και ο ΟΦΗ των τελευταίων εφτά χρόνων (φαγούρας) δεν είναι αυτός που ονειρεύεται ο κόσμος του. Ένα κόσμο που κάποιοι τον οδήγησαν σοτν ευνουχισμό και ακόμα χειρότερα στα πρόθυρα της διάσπασης.
Αυτός ο ΟΦΗ και να σωθεί αν συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο κάποια στιγμή θα πιει το πικρό ποτήρι του υποβιβασμού. Νομοτελειακά δεν υπάρχει περίπτωση να γλυτώσει...
Υ.Γ1: Ποιος τη χάρη του ΟΦΗ, αν είχε στην σύνθεσή του 11 Σφακιανάκηδες...
Υ.Γ.2: Ντροπή, για όλους όσοι στο Περιστέρι φώναζαν ρυθμικά το όνομα του Κασμερίδη. Λες και για την κατάντια του ΟΦΗ ευθύνεται ο Τζόρβας, ο μοναδικός ίσως παίκτης απʼ όλους όσοι αγωνίζονται που έχουν φιλοδοξίες και το δείχνει το παλικάρι στο γήπεδο...
Νίκος Β. Μαρκάκης

