Μια αρκετά κρίσιμη “μάχη” έχασε ο ΟΦΗ, αλλά ο “πόλεμος” συνεχίζεται και θα πρέπει να ανασυντάξει τις δυνάμεις του, ώστε στο τέλος να βγει νικητής.
Ας τα δούμε, όμως, αυτά με την ποδοσφαιρική γλώσσα. Χθες το βράδυ στο Παγκρήτιο αναμετρήθηκαν ο ΟΦΗ με τον Ατρόμητο, στο πλαίσιο της 22ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος της Σούπερ Λίγκας. Νικήτρια με 0-1 ήταν η φιλοξενούμενη ομάδα. Το ματς ήταν καθοριστικής σημασίας για τον ΟΦΗ, ο οποίος με μια νίκη θα απομακρυνόταν από την επικίνδυνη ζώνη και αφοσιωνόταν απερίσκεπτος στο Κύπελλο, μέσω του οποίου επεδίωκε (και επιδιώκει) την διάκριση. Ο ΟΦΗ είχε όλα τα ατού υπέρ αυτού. Κατʼ αρχάς την παράδοση, για την οποία γράφουμε αναλυτικά σε παράπλευρη στήλη. Ηταν χωρίς ήττα στο Ηράκλειο από την ομάδα του Περιστερίου. Επίσης προερχόταν από μια μεγάλη νίκη επί της Βέροιας και η ψυχολογία των ποδοσφαιριστών ήταν ανεβασμένη. Παράλληλα ο Ατρόμητος είχε σημαντικές απουσίες, όπως τους Ανατολάκη, Λουτσιάνο, Ιωάννου και αρκετούς άλλους (γράφομε και επʼ αυτού σε άλλη σ΄τηλη), ενώ ήταν σε κακή ψυχολογική κατάσταση, αφού στα τελευταία έξι ματς είχε γνωρίσει πέντε ήττες και είχε πάρει μια ισοπαλία. Εξάλλου οι παίκτες του ΟΦΗ είχαν ένα επιπλέον χρέος, να πάρουν τη νίκη για μια ηθική ικανοιποίηση προς τον προπονητή τους, ο οποίος απομακρύνθηκε, μετά από πολλά χρόνια, από την τεχνική ηγεσία του Ατρομήτου. Ολα αυτά, όμως, είχαν ισχύ πριν από την διεξαγωγή του αγώνα. Οι παραδόσεις είναι για να “σπάνε”, τα σερί να ανατρέπονται και τα λογικά φαβορί να καταποντίζονται. Αυτή εξάλλου, λένε, ότι είναι η ομορφιά του ποδοσφαίρου, αλλά για τους απλούς φιλάθλους και όχι για τους οπαδούς που πίνουν το πικρό ποτήρι της ήττας και της απογοήτευσης. Στην κρίσιμη αυτή καμπή του πρωταθλήματος για τον ΟΦΗ, στον καθοριστικής σημασίας αγώνα, τίποτα δεν λειτούργησε για την ομάδα του Γιώργου Παράσχου και η απόδοσή της ήταν κάτω του μετρίου. Αν εξαιρέσουμε τον Τζόρβα, που δεν φέρει ευθύνη για το γκολ που δέχθηκε, ενώ έκανε και δυο-τρεις καλές αποκρούσεις, όλοι οι άλλοι ήταν κάτω του μετρίου. Η άμυνα και κυρίως το κεντρικό αμυντικό δίδυμο με τους Μπαρκαουάν και Γκάγκουλα “έμπαζε”. Το κέντρο δεν μπορούσε να συνδέσει την άμυνα με την επίθεση και έχασε την “μάχη” στο νευραλγικό αυτό χώρο του αγωνιστικού χώρου. Τέλος η επιθετική γραμμή διακρινόταν από πλήρη αφλογιστία. Με το να έχει την κυριαρχία στο κέντρο ο Ατρόμητος οι γηπεδούχοι προσπαθούσαν με “γιόμες” να βρούν τους επιθετικούς, κάνοντας έτσι εύκολο το έργο της αμυντικής γραμμής της φιλοξενούμενης ομάδας. Ευθύνη για την ήττα και γενικότερα την απόδοση του γηπεδούχου φέρει και ο προπονητής κ. Παράσχος, ο οποίος “ανακάτεψε” την ομάδα και δεν κάλυψε τα κενά των απόντων κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μην έχουν δυσμενείς επιπτώσεις στο σύνολο. Κατʼ αρχήν έπρεπε να ξεκινήσει με τον Νουαφόρ και όταν δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να προχωρούσε στην αντικατάστασή του. Ακόμη ο Λεοζίνιο νομίζουμε ότι είχε θέση από την αρχή στον αγώνα και όχι να τον έβλεπε σαν... σανίδα σωτηρίας. Γιατί άλλαξε τις θέσεις του Σίμιτς με τον Γκέρμπερ, τη στιγμή κατά την οποία ο πρώτος στο προηγούμενο ματς είχε πάει πολύ καλά; Γενικά καμία από τις κινήσεις που έκανε δεν του βγήκε και έτσι έχει και αυτός μερίδιο από την ήττα της ομάδας του. Aπό το ξεκίνημα του αγώνα οι παίκτες του Ατρομήτου έδειξαν ότι είχαν μεγαλύτερο πάθος και διάθεση για να πάρουν το ματς ενώ οι παίκτες του ΟΦΗ ήταν νωθροί και δεν είχαν το τσαγανό που χρειάζεται σε τέτοιες αναμετρήσεις. Επίσης φάνηκε ότι η ομάδα που θα σημείωνε γκολ θα έπαιρνε τη νίκη και τους τρεις βαθμούς. Ο διαιτητής Πολατιάν (γράφουμε και σε άλλη στήλη) δεν διαμόρφωσε με αποφάσεις του το αποτέλεσμα, αλλά ήταν πολύ κακός.
ΟΦΗ: Τζόρβας, Μπαρκαουάν, Σίμιτς (65ʼ Νουαφόρ), Ντρούλιτς (46ʼ Γκάντσεφ), Ρουμπάκης, Σφακιανάκης, Πετρόπουλος, Μονιάκης, Κουνενάκης, Γκέρμπερ (73ʼ Λεοζίνιο), Γκάγκουλας.
ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ: Μιχαηλίδης, Κατεμής, Γελαδάρης, Μερίνο (81ʼ Νικολόπουλος), Σκοπελίτης, Κριπιντίρης, Ολιβέιρα, Καρακάκης, Περέζ, Περόνε (85ʼ Αποστολόπουλος), Τσίγκας (70ʼ Γεωργίου).
