Ζωγραφιές παιδιών τυφλών ή με μειωμένη όραση από την Κρήτη παρουσιάστηκαν σε έκθεση στην Αθήνα. Την έκθεση διοργάνωσε το Διεθνές Κέντρο Παιδικής Ζωγραφικής που ειδικεύεται στο πώς ζωγραφίζουν τα παιδιά που αντιμετωπίζουν το συγκεκριμένο πρόβλημα, ενώ παράλληλα πραγματοποιήθηκε ημερίδα στην οποία συμμετείχε και ο Παγκρήτιος Σύλλογος Γονέων και Φίλων Παιδιών Τυφλών ή με μειωμένη όραση.

Τα έργα των πέντε παιδιών από την Κρήτη που παρουσιάστηκαν στην έκθεση, δημιουργήθηκαν στο πλαίσιο της προσπάθειας του τοπικού συλλόγου να τα φέρει σε επαφή με τα εικαστικά μέσα από δράσεις δημιουργικής απασχόλησης. Έτσι, πέντε παιδιά από το Ηράκλειο, το Ρέθυμνο και τα Χανιά είχαν την ευκαιρία με τη βοήθεια των εκπαιδευτικών Εύης Λουλουδάκη και Νίκου Γρηγοράκη να δημιουργήσουν με χρώματα και εικόνες, έστω και αν οι δυσκολίες είναι αρκετές.

Για την υλοποίηση του προγράμματος αυτού μίλησε στην ημερίδα που έγινε στα τέλη Δεκεμβρίου στην Αθήνα η κυρία Λουλουδάκη, τονίζοντας τη σημασία που είχε η παρότρυνση της ιδρύτριας και προέδρου του Κέντρου Διεθνούς Παιδικής Άννας Λαουτάρη στο να ασχοληθεί η ίδια με τη διδασκαλία ζωγραφικής σε τυφλά παιδιά.

Ξεκινώντας την εισήγησή της η κυρία Λουλουδάκη είπε «Με την κυρία Λαουτάρη γνωριστήκαμε το 1996 στο Μαράσλειο, όταν έκανα την πρακτική μου. Αργότερα με παρότρυνε να κάνω δημιουργική απασχόληση στο 3/θέσιο του Μαρασλείου, καθώς και να γίνω μέλος στο Κέντρο Διεθνούς Παιδικής Εκθέσεως Ζωγραφικής στην Ελλάδα. Σε κάποια συζήτηση που είχαμε πέρσι, μου ανέφερε πως στο Ηράκλειο υπάρχει Σύλλογος Γονέων και Φίλων Παιδιών Τυφλών ή με μειωμένη όραση. Έτσι, σκεφτήκαμε πως ίσως θα μπορούσαμε να έρθουμε σε επαφή και να προσεγγίσουμε τα παιδιά αυτά μέσω της ζωγραφικής και των εικαστικών. Η αλήθεια είναι πως στην αρχή είχα αμφιβολίες γιατί, ναι μεν η σχέση μου με τη ζωγραφική ξεκίνησε στα οκτώ μου χρόνια, όταν παρακολουθούσα μαθήματα σʼ ένα εργαστήρι, η σχέση μου όμως με τα τυφλά παιδιά ή με παιδιά με προβλήματα όρασης περιοριζόταν σε επισκέψεις μου στο ΚΕΑΤ, σε σεμινάρια κατά τη διάρκεια των σπουδών μου και στις πληροφορίες και αγωνίες που μου είχε μεταδώσει η κυρία Λαουτάρη.

Η επιθυμία μου όμως να γνωρίσω τα παιδιά αυτά, όχι γιατί διαφέρουν από εμάς, αλλά γιατί είναι πιο ιδιαίτερα και χαρισματικά, έχοντας αναπτύξει άλλες αισθήσεις πέραν της οράσεως, με έκανε να δεχθώ την πρόταση, της προέδρου του συλλόγου κ.Κικής Διβινή και να ξεκινήσουμε τις συναντήσεις μας με σκοπό πάνω απʼ όλα να περάσουμε ευχάριστα και δημιουργικά».

Η ίδια πρόσθεσε ότι η γνωριμία με όλα τα παιδιά έγινε στο Ρέθυμνο, ως ενδιάμεσο νομό μιας και τα παιδιά προέρχονται από Ηράκλειο-Ρέθυμνο-Χανιά. Για τις συναντήσεις τους παραχωρήθηκε ένα σχολείο και ξεκίνησαν.

«Την ομάδα μας αποτελούσαν η Παρασκευούλα από το Ηράκλειο και ο Παναγιώτης από το Ρέθυμνο. Αργότερα στην ομάδα μας προστέθηκαν ο Γιώργος και ο Πάρης από τα Χανιά, καθώς και η Βούλα από το Ρέθυμνο. Δύο απʼ αυτά τα παιδιά είναι τυφλά, ενώ τα άλλα τρία έχουν σοβαρά μειωμένη όραση. Η δύναμη και η επιθυμία τους να μάθουν πράγματα με ενθουσίασε και αποφασίσαμε να βρισκόμαστε κάθε Σάββατο- όσο ήταν εφικτό- στο Ρέθυμνο» είπε η κυρία Λουλουδάκη κα πρόσθεσε «Ξεκινήσαμε να ζωγραφίζουμε με δακτυλομπογιές, συνδέοντας τα χρώματα με φρούτα-λαχανικά (κόκκινο όπως η ντομάτα, κίτρινο όπως το λεμόνι… κ.ά.) και πράγματα του περιβάλλοντός τους. Στη συνέχεια ασχοληθήκαμε με πλαστελίνη και πηλό. Η κάθε συνάντηση ήταν διαφορετική! Στην αρχή υπήρχε αμηχανία μέχρι να με γνωρίσουν τα παιδιά και να με εμπιστευτούν, στη συνέχεια όμως η ώρα περνούσε ευχάριστα. Λέγαμε τα νέα μας, διαβάζαμε παραμύθια, αλλά κυρίως ζωγραφίζαμε. Αντλούσαμε τα θέματά μας από τα παραμύθια, το περιβάλλον, τον κόσμο γύρω μας, όπως ήταν ή όπως φανταζόμασταν πώς ήταν».

Σύμφωνα με την εκπαιδευτικό, τα παιδιά όσο περνούσε ο καιρός κατάφεραν νʼ αναπτύξουν τις βασικές ικανότητες για την εικονογραφική αναπαράσταση και να ζωγραφίζουν με ενθουσιασμό και όρεξη. Έτσι, μέχρι τον Φεβρουάριο του 2007 είχαν κάνει αρκετά έργα. Τότε, όπως ανέφερε η ίδια χαρακτηριστικά «σκεφτήκαμε πως, αφού μπορούμε να γίνουμε ζωγράφοι να γίνουμε και ηθοποιοί. Έτσι, εμπλουτίσαμε τις ώρες μας με θεατρικό παιχνίδι. Εμψυχωτής μας ο Νίκος Γρηγοράκης, συνάδελφος δάσκαλος, με την ίδια θέληση και επιθυμία να γνωρίσει τα παιδιά. Παίζαμε, αναλαμβάναμε ρόλους, διασκεδάζαμε και μετά ζωγραφίζαμε κάτι ανάλογο από το θεατρικό παιχνίδι».

Η κυρία Λουλουδάκη συνέχισε λέγοντας ότι «Αποτέλεσμα όλων των συναντήσεων αυτών ήταν μια έκθεση ζωγραφικής, το Μάιο του 2007, στην οποία πήραν μέρος και τα πέντε παιδιά, καθώς και μια παράσταση στο Θεατρικό Σταθμό Ηρακλείου με θέμα το περιβάλλον. Την παράσταση έδιναν τα παιδιά του 26ου Δημοτικού Σχολείου Ηρακλείου, τα οποία δέχτηκαν με ενθουσιασμό την ιδέα να συνεργαστούν και να συμπρωταγωνιστήσουν με την Παρασκευούλα, τον Παναγιώτη και το Γιώργο. Η έκπληξη ήταν όταν η Παρασκευούλα έπαιξε Καραγκιόζη και ο Παναγιώτης τραγούδησε ένα παραδοσιακό Μικρασιάτικο τραγούδι. Ήταν μια βραδιά απόλυτης επιτυχίας και μεγάλης συγκίνησης».

Καταλήγοντας, ευχαρίστησε την κυρία Λαουτάρη για την ευκαιρία που της έδωσε, την πρόεδρο του Συλλόγου στην Κρήτη κυρία Διβινή για την υλοποίηση της ιδέας, αλλά κυρίως τα ίδια τα παιδιά για «την ανεμελιά, την αισιοδοξία και τη δύναμη που μου μετέδωσαν και με έκαναν, ελπίζω, καλύτερο και πιο ευαίσθητο άνθρωπο».



Ευχαριστίες



Η πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Φίλων Παιδιών τυφλών ή με μειωμένη όραση κυρία Κική Διβινή, με αφορμή την πραγματοποίηση του σημαντικού αυτού προγράμματος εκφράζει τις ευχαριστίες της προς τους εκπαιδευτικούς, λέγοντας «Εκ μέρους όλων των γονέων του Συλλόγου μας θα ήθελα να εκφράσω και δημόσια τις ευχαριστίες μας προς τους εκπαιδευτικούς κυρία Εύη Λουλουδάκη και κ.Νίκο Γρηγοράκη για όλα όσα προσέφεραν στα παιδιά: χαρά, ξεγνοιασιά, αγάπη. Μέσα από τη δημιουργική απασχόληση με τη ζωγραφική και το θεατρικό παιχνίδι, τα παιδιά γνωρίστηκαν καλύτερα μεταξύ τους, αλλά και με άλλα παιδιά της ηλικίας τους (στην περίπτωση του θεατρικού παιχνιδιού) κι ένιωσαν βαθιά ικανοποίηση γιʼ αυτό που έκαναν, πίστη στον εαυτό τους και τις ικανότητές τους. Ήταν πολύτιμες εμπειρίες».