Καλλιτεχνικός υπεύθυνος της συγκλονιστικής αυτής παράστασης είναι ο Ζαχαρίας Σπυριδάκης, ο οποίος μαζί με τους μουσικούς Δημήτρη Κουκουλιτάκη και Γιάννη Παπατζανή πέτυχε το πάντρεμα της κρητικής μουσικής με το φλαμένκο.

Φαινομενικά τα δύο αυτά είδη δεν έχουν καμία απολύτως σχέση και το εγχείρημα για τη σύζευξή τους μοιάζει πολύ τολμηρό και με μεγάλο ρίσκο. Ωστόσο, στις παραστάσεις φάνηκε ότι τα δύο είδη έδεσαν αρμονικά.

Ο Ζαχαρίας Σπυριδάκης εξηγεί πώς ο ίδιος και οι συνεργάτες του πέτυχαν το στόχο τους, λέγοντας: «Υπάρχουν δύο χαρακτηριστικά στοιχεία: η μουσική και ο χορός. Στο χορό πάντα ο χορευτής εκφράζεται μέσα από το παίξιμο κάποιου μουσικού. Στο φλαμένκο το κυρίαρχο όργανο είναι η κιθάρα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση των Κρητικών τα κυρίαρχα όργανα είναι η λύρα, το λαούτο κλπ. Ο χορευτής είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με το μουσικό. Τα βήματα του φλαμένκο έχουν πολύ μεγάλη συνάφεια με το τι θα παίξει ο μουσικός αυτή τη στιγμή. Αυτό είναι και το βαθύτερο νόημα του χορού των Κρητικών. Είναι χαρακτηριστικό ότι παλιά υπήρχαν διάφορες οικογένειες στα χωριά που είχαν τα δικά τους μουσικά κομμάτια και τα χόρευαν με συγκεκριμένο τρόπο. Ήταν σαν να είχαν κάνει μια μίνι χορογραφία πάνω σε συγκεκριμένα μουσικά κομμάτια».

Επομένως, τόσο στην κρητική παράδοση, όσο και εκείνη της Ανδαλουσίας η μουσική και ο χορός είναι δύο διαφορετικά είδη, άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους. «Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα του χορού» λέει ο Ζ.Σπυριδάκης και προσθέτει «Μουσικά έχουν μια ιδιαίτερη πολυρρυθμία τα φλαμένκο επειδή κατάγονται από Ινδούς Γύφτους που πέρασαν στην Ισπανία. Γενικώς ακούγεται λίγο μπερδεμένο το φλαμένκο και λίγο περίεργο. Οι στίχοι είναι στίχοι χαράς και στίχοι σπαραγμού. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και στα Κρητικά τραγούδια, όχι όμως σε τόσο μεγάλο βαθμό. Αυτό ήταν ένα πρόβλημα και για το στιχουργικό και για το μουσικό μέρος. Σε πέντε έξι σημεία ενώνεται τόσο δυνατά με το φλαμένκο που αυτό προσπαθήσαμε να τονίσουμε και αυτή την προσπάθεια έκανα ώστε νʼ αναδειχθεί περισσότερο αυτός ο τομέας».

Πάντως, στην παράσταση υπάρχουν και σημεία όπου οι Κρητικοί καλλιτέχνες είναι ελεύθεροι να παρουσιάσουν την τοπική μουσική και αντίστοιχα οι Ισπανοί να παρουσιάσουν το φλαμένκο. Όταν παρουσιάζονται ταυτόχρονα υπάρχει μια αρμονική ισορροπία. Αυτό, όπως λέει ο κ.Σπυριδάκης, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της παράστασης και δε θʼ αλλάξει ποτέ. «Προσπαθήσαμε να κάνουμε ένα πάντρεμα και όχι ένα μπέρδεμα…» καταλήγει ο ίδιος.