Για περισσότερα από 9 χρόνια, είχε προβληματική σχέση με το αλκοόλ η 44χρονη Ρόζα από την Κένυα, η οποία ζει στο Ηράκλειο και τους τελευταίους 29 μήνες, συμμετέχει σε μία από τις ομάδες απεξάρτησης της “Επιστροφής”. Όπως είπε η ίδια στην “Π” έπινε καθημερινά μεγάλες ποσότητες , της άρεσαν όλα τα είδη αλκοόλ δεν μπορούσε να περιορίσει την κατανάλωση, συχνά γινόταν εξαιρετικά επιθετική και την επόμενη ημέρα δεν θυμόταν τι έκανε την προηγούμενη.

“Άρχισα να πίνω πριν 8-9 χρόνια. Έπινα καθημερινά και δεν έκανα διακρίσεις στα ποτά. Έπινα τα πάντα. Όταν ήλθα στην Ελλάδα με τον άνδρα μου, χωρίσαμε και τα δύο παιδιά μου, ένα κορίτσι κι ένα αγόρι, είχαν μείνει στην πατρίδα μου. Ένιωθα μόνη, χαμένη κι έβρισκα ανακούφιση στο αλκοόλ. Έπινα στο σπίτι αλλά κι έξω με τις παρέες μου, κάθε μέρα.

Οι φίλοι μου, μου έλεγαν ότι όταν πίνω γίνομαι άλλος άνθρωπος, ότι παρουσίαζα διαφορετικό πρόσωπο. Γινόμουν επιθετική, τσακωνόμουν με τους άλλoυς πολύ άγρια και την επόμενη ημερα δεν θυμόμουν τίποτα. Είχα κενά μνήμης. Άρχισα να φοβάμαι τον εαυτό μου”.

Η Ρόζα πριν 4 χρόνια έχασε τον 24χρονο γιο της σε τροχαίο δυστύχημα και τότε η εξάρτηση της από το αλκοόλ έγινε ακόμη μεγαλύτερη.

“Ένιωθα τόσο μεγάλο πόνο και το καταφύγιό μου ήταν το αλκοόλ. Έπινα ένα μπουκάλι ολόκληρο την μέρα και σταματούσα όταν πλέον με έπαιρνε ο ύπνος. Δεν μπορούσα σε καμία περίπτωση να ελέγξω τον εαυτό μου και τότε αποφάσισα να ζητήσω βοήθεια”.

Η 44χρονη απευθύνθηκε στις ομάδες βοήθειας της “Επιστροφής” και τους τελευταίους 29 μήνες έχει σταματήσει να πίνει.

“Όταν πήγα να ζητήσω βοήθεια, η σκέψη μου ήταν να το περιορίσω, όχι να το κόψω. Γιατί ούτε οργανικά προβλήματα στην υγεία μου είχα, ούτε είχα προβλήματα με την δουλειά μου. Παρά την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, εργαζόμουν κανονικά προωθώντας προϊόντα καλλυντικών και αρωμάτων, όμως οι ειδικοί μου είπαν ότι έπρεπε να κόψω εντελώς το ποτό και αυτό έκανα”.

Όπως λέει η Ρόζα, στην αρχή ήταν πάρα πολύ δύσκολο.

“Τους πρώτους 3 μήνες είχα ισχυρούς πονοκεφάλους, είχα το πένθος για το γιο μου, αισθανόμουν απαίσια. Όμως με την βοήθειά τους αλλά και με φαρμακευτική αγωγή, για ένα διάστημα, κατάφερα να ξεπεράσω τα δύσκολα. Άλλαξα τις παρέες με τις οποίες βγαίναμε και πίναμε μαζί, τα μέρη που σύχναζα. Τώρα δεν μου λείπει καθόλου το ποτό κι ούτε θέλω να δοκιμάσω ξανά γιατί φοβάμαι. Είχα συνδέσει τα πάντα με το αλκοόλ. Όταν ήμουν χαρούμενη ήθελα να πιω κι όταν ήμουν αγχωμένη ή στεναχωρημένη, πάλι ήθελα να πιω. Και τώρα πάει συχνά το μυαλό μου στο ποτό αλλά κρατιέμαι μακριά. Τώρα έχω καθαρό μυαλό, τώρα μπορώ να παίρνω ξεκάθαρες αποφάσεις για τη ζωή μου κι αυτό δεν θέλω να αλλάξει.