Της Αννας Κωνσταντουλάκη
Ανησυχητικές διαστάσεις, έχει πάρει το πρόβλημα με τις κακοποιήσεις παιδιών στην χώρα μας, ενώ μελέτες που έχουν γίνει, αποκαλύπτουν ότι το 15% αφορούν σε σεξουαλικές κακοποιήσεις στις οποίες οι ηλικίες των θυμάτων που είναι αγόρια και κορίτσια κυμαίνονται από 3 έως 14 ετών.
Σύμφωνα με τον Ηρακλειώτη παιδοχειρουργό του νοσοκομείου Παίδων “Αγλαΐα Κυριακού”, διδάκτορα του Πανεπιστημίου Αθηνών Γιώργο Πετούση, αυξημένο κίνδυνο κακοποίησης, παρουσιάζουν τα παιδιά πρόσφατων μεταναστών, τα παιδιά αθιγγάνων, όπως επίσης και τα παιδιά εργαζόμενων μητέρων, με χαμηλό επίπεδο μόρφωσης.
Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει η διαπίστωση, ότι η κακοποίηση προέρχεται συνήθως από άτομο του στενού περιβάλλοντος του παιδιού.
Ο γιατρός, υπογράμμισε ότι, η σωματική κακοποίηση περιλαμβάνει κάθε είδους τραυματισμούς ή κακώσεις διαφορετικής σοβαρότητας και συχνά διαφορετικών ηλικιών.
Η κάκωση μπορεί να είναι μία ή πολλές, παρατηρούνται δε συχνότερα στο κεφάλι και στα άκρα του παιδιού, δηλαδή στα ακάλυπτα μέρη του σώματος.
Δεν υπάρχουν σαφή επιδημιολογικά δεδομένα για την έκταση του προβλήματος στην Ελλάδα.
Σε πρόσφατη μελέτη της Βʼ Χειρουργικής Κλινικής του Νοσοκομείου Παίδων Αγλαΐας Κυριακού σε συνεργασία με το Κέντρο Έρευνας και Πρόληψης Παιδικών Ατυχημάτων και την Ελληνική Εταιρία Τραύματος του Πανεπιστημίου Αθηνών, καταγράφηκαν περίπου 50,000 ατυχήματα που προσήλθαν στα εξωτερικά ιατρεία του Νοσοκομείου Παίδων Αγλαΐας Κυριακού κατά την περίοδο 2003-2006.
Με το Σύστημα Καταγραφής Ατυχημάτων και με βάση τα δεδομένα που διατηρούνται στο Κέντρο Ερευνάς και Πρόληψης Παιδικών Ατυχημάτων του Πανεπιστημίου Αθηνών μελετήθηκαν πολλές παράμετροι όσον αφορά στα ατυχήματα όπως ενδεικτικά: είδος ατυχήματος, τόπος, ώρα, ημέρα, μήνας ατυχήματος, ηλικία, τρόπο διακομιδής, βλάβη και τέλος αντιμετώπιση. Στην καταγραφή υπήρξαν και περιπτώσεις τραυματισμού παιδιών μετά από κακοποίηση σωματική ή σεξουαλική.
Τα στατιστικά συμπεράσματα από τη μελέτη, αποκαλύπτουν ότι το πρόβλημα της κακοποίησης εμφανίζεται τόσο στις κατώτερες όσο και στις ανώτερες οικονομικές τάξεις.
Ενδιαφέρον είναι ότι ποσοστό 15% των κακοποιήσεων αφορούν σε σεξουαλικές κακοποιήσεις, στις οποίες η ηλικία των θυμάτων κυμαίνεται από τριών έως δεκατεσσάρων ετών τόσο σε κορίτσια όσο και σε αγόρια.
Αξίζει να σημειωθεί ότι τα παιδία πρόσφατων μεταναστών και ιδιαίτερα παιδιά αθίγγανων, όπως επίσης παιδιά εργαζόμενων μητέρων με χαμηλό επίπεδο μόρφωσης, παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο κακοποίησης.
Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει η διαπίστωση ότι η κακοποίηση συνήθως προέρχεται από άτομο του στενού περιβάλλοντος του παιδιού.
Ποια είναι όμως τα σημεία που μπορούν να μας κάνουν να υποπτευθούμε ότι η κάκωση που φέρει ένα παιδί μπορεί να προέρχεται από κακοποίηση;
Καταρχήν συναντούμε ένα παιδί φοβισμένο, αρκετά εσωστρεφές, συνήθως με ιδιαίτερα επιθετική συμπεριφορά στο σπίτι και στο σχολείο και συνήθως με υπερβολική συναισθηματική αντίδραση σε μικρογεγονότα που υπό κανονικές συνθήκες δεν δικαιολογείται.
Ευρήματα από την κλινική εξέταση αυτών των παιδιών που έχουν υποστεί κακοποίηση είναι ενδεικτικά τα πιο κάτω:
- Μώλωπες και αμυχές, κάποια εν αποδρομή και άλλα πρόσφατα
- Σημάδια από χτύπημα
- Διαστρέμματα, εξαρθρώσεις, δαγκώματα, κοψίματα
- Κατάγματα στο κεφάλι και στα άκρα, ιδιαίτερα σε βρέφη
- Πληγές ή εκδορές
- Δηλητηρίαση
- Κακώσεις από τράνταγμα σε βρέφη (πχ. αιμορραγία αμφιβληστροειδούς)
- Υποσκληρίδειο αιμάτωμα
- Εσωτερικές κακώσεις
- Κάψιμο από τσιγάρο ή άλλα εγκαύματα.
Όλα τα παραπάνω θα πρέπει να δημιουργήσουν υποψία για πιθανή κακοποίηση και επί πλέον προσμετράται η επανειλημμένη διακομιδή παιδιού με κατάγματα μακρών οστών (πόδια-χέρια) ή το γεγονός ότι η ηλικία δεν δικαιολογεί τέτοιου είδους τραυματισμούς.
Ο παιδοχειρουργός, υπογράμμισε: “Το πρόβλημα του κακοποιημένου παιδιού ενδιαφέρει όλους μας και είναι υπαρκτό όσο και αν θέλουμε να το απομονώσουμε.
Ο αντίκτυπος της κακομεταχείρισης είναι μόνιμος και δύσκολα αντιστρέψιμος και δεν πρόκειται για μια εμπειρία την οποία ο άνθρωπος μπορεί εύκολα και ανώδυνα να ξεπεράσει.
Συνεπώς, στις περιπτώσεις έστω και ελάχιστης υποψίας για κακοποίηση θα πρέπει άμεσα να ενημερώνονται οι αρμόδιες Αρχές (εισαγγελέας, αστυνομία) και παράλληλα να παραπέμπεται στο πλησιέστερο Νοσοκομείο ή Κέντρο Υγείας ώστε το παιδί να έχει την κατάλληλη ιατρική φροντίδα και ψυχολογική υποστήριξη.
Όπλο μας στην αντιμετώπιση της εγκληματικής αυτής πράξης, κατέληξε, είναι κατʼ αρχήν η αποδοχή του προβλήματος από την ίδια την κοινωνία, η ευρεία ενημέρωση των πολιτών και παράλληλα η δημιουργία θεσμικού πλαισίου ώστε να προστατεύονται παιδιά και γονείς από την κοινωνική αποξένωση και απομόνωση”.

