Του Νίκου Μαρκάκη

Έχει γίνει (κακή πια) συνήθεια μετά από κάθε άσχημο αποτέλεσμα του ΟΦΗ να βγαίνει ο αρχηγός του Νίκος Κουνενάκης και να κάνει δηλώσεις... μετανοίας εκ μέρους των συμπαικτών του.

Αυτό έγινε μετά το 6-2 από τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη και μετά το 0-3 από τον Αστέρα Τρίπολης στο Παγκρήτιο ενώ αν ανατρέξουμε στο παρελθόν θα βρούμε κι άλλες τέτοιες δηλώσεις μετά από ανεπιτυχή αποτελέσματα.

Ο Νίκος Κουνενάκης είναι πολύ συμπαθής ως χαρακτήρας, πολύ καλός ποδοσφαιριστής και εκφράζεται ως αρχηγός, αλλά εκτίθεται χωρίς ίσως να το θέλει και ο ίδιος, εκθέτοντας και τους συμπαίκτες του.

Οταν το λάθος γίνεται μια φορά είναι κατανοητή και η συγνώμη και η απολογία. Οταν όμως επαναλαμβάνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα είναι άσκοπο και καταντά αστείο και γραφικό όπως το ανέκδοτο με τον βοσκό και τον λύκο.

Μετά από τέτοια αποτελέσματα το καλύτερο που έχουν να κάνουν όλοι είναι να κλείνουν το στόμα τους.

Η σιωπή είναι “χρυσός” σʼ αυτές τις περιπτώσεις και βοηθάει πολύ πιο αποτελεσματικά την αντιμετώπιση των κρίσεων.

Έλεγαν στο χωριό μου ότι από τότε που βγήκε η συγνώμη χάθηκε το φιλότιμο. Ο κόσμος του ΟΦΗ δεν θέλει άλλες συγνώμες.

Θέλει να βλέπει την ομάδα του να παίζει ποδόσφαιρο κι ας χάνει. Τότε μπορεί ακόμα και να χειροκροτήσει. Διαφορετικά θα αποδοκιμάσει, είτε αρέσει στους παίκτες είτε όχι, γιατί δεν θέλει να τον κοροϊδεύουν...