Η Ελλάδα θα βρεθεί για δεύτερη σερί φορά στα τελικά Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος και θα έχει την ευκαιρία να υπερασπιστεί το στέμμα της.

Ναι είναι αλήθεια.

Οι πρωταθλητές Ευρώπης θα είναι εκεί και πλέον όλοι έχουμε δικαίωμα να κάνουμε όνειρα. Όνειρα τρελά όπως το έπος της Πορτογαλίας. Η μικρή σε έκταση αλλά τεράστια σε όλα τα υπόλοιπα Ελλάδα όχι μόνο θα είναι στα τελικά αλλά θα είναι και ως πρωταθλήτρια πρώτη στον όμιλό της και με διαφορά, από τους υπόλοιπους. Πρώτη και καλύτερη και μάλιστα με θρίαμβο μέσα στην Κωνσταντινούπολη. Η απόλυτη ηδονή δηλαδή. Το γκολ του Γιάννη Αμανατίδη μας έστειλε στα ουράνια και πλέον όσοι στην διαδρομή αυτή έβγαλαν... χολή για την Εθνική μας ομάδα (και εμείς σε μικρότερο βαθμό) οφείλουμε να δαγκώσουμε την γλώσσα μας και να ζητήσουμε μια συγνώμη. “Τα... ΚΑΠΗ πάνε Μουντιάλ”, είπε πολύ εύστοχα ο Γιώργος Σαμαράς, δείχνοντας ότι οι διεθνείς δεν έχουν ξεχάσει τα όσα είχαν πει, σχετικοί και άσχετοι, μετά την σφαλιάρα από την Τουρκία στο Καραϊσκάκη. Αλλά σε μία γιορτινή ημέρα ας μην γκρινιάζουμε. Μπράβο στα παιδιά, μπράβο στον Ρεχάγκελ, μπράβο σε όλους αυτούς που συμπαραστάθηκαν στην Εθνική, μπράβο ακόμα και στην ΕΠΟ που σε θέματα που έχουν σχέση με τα αντιπροσωπευτικά μας συγκροτήματα παίρνει κάτι παραπάνω από άριστα. Μπράβο στην Ελλάδα γιατί δεν είναι μια απλή πρόκριση. Είναι μία μεγάλη επιτυχία. Μια τεράστια επιτυχία που θα τολμούσα να την συγκρίνω ακόμα και με την κατάκτηση του προηγούμενου Euro. Γιατί αυτή η ομάδα από την ημέρα που ο Ζαγοράκης σήκωσε την κούπα, πέρασε από πολλά κύμματα αλλά βγήκε “ζωντανή”. Καταρχήν ήλθε ο αποκλεισμός από το Μουντιάλ, οι μέτριες ως κακές εμφανίσεις, χάθηκε η εμπιστοσύνη μας προς τον Ότο και τους παίκτες, πέσαμε σε δύσκολο σχετικά όμιλο και το 1-4 στο Καραϊσκάκη έδειχναν ότι τα... μεγαλεία είναι πλέον περασμένα. Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι από τους πρωταθλητές Ευρώπης αρκετοί βγήκαν στην... σύνταξη. Παίκτες που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην κορυφαία ποδοσφαιρική στιγμή της χώρας μας δεν ξαναφόρεσαν τα γαλανόλευκα. Σε σχέση με την Πορτογαλία, παικταράδες όπως ο Ζαγοράκης, ο Νικολαΐδης, ο Τσιάρτας, δεν είχαν συμμετοχή στον τωρινό άθλο, ποδοσφαιριστές με υπερπολύτιμη προσφορά όπως οι Βρύζας, Γεωργιάδης, Φύσσας, Καψής κ.α., έβλεπαν τα ματς από την εξέδρα ή την τηλεόραση. Κι όμως οι “αντικαταστάτες” τους τα κατάφεραν περίφημα. Οπότε το έπος της Πορτογαλίας δεν στηρίχθηκε απλά σε μία καλή φουρνιά παικτών που έτυχε να είναι σε καλή κατάσταση την συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Είχε και συνέχεια. Και όταν αυτή η συνέχεια πραγματοποιείται με αρκετούς διαφορετικούς παίκτες, τότε έχουμε κάθε δικαίωμα να υπερηφανευόμαστε για το ποδόσφαιρό μας. Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε ότι και οι έξι ομάδες που εκπροσωπούν την χώρα μας στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα τα πάνε περίφημα, τότε έχουμε κάθε δικαίωμα να νιώθουμε “κατακτητές” της Ευρώπης. Α, και κάτι ακόμα. Η Ελλάδα όχι μόνο προκρίθηκε αλλά με δύο ακόμα παιχνίδια μπορεί να συγκεντρώσει τους περισσότερους βαθμούς απʼ όλες τις ομάδες, σε όλους τους ομίλους. Η Ελλάδα δηλαδή θα είναι και μέσω αριθμών, η πρώτη των... πρώτων.

Μανόλης Χρονάκης