Το κτιριακό πρόβλημα του 46ου Δημοτικού Σχολείου και του 57ου Νηπιαγωγείου Ηρακλείου αποτελούν αντικείμενο Ερώτησης που κατάθεσαν στη Βουλή οι βουλευτές του ΚΚΕ Σταύρος Σκοπελίτης, Κώστας Πρωτούλης και Βέρα Νικολαΐδου.

Οι τρεις βουλευτές απευθυνόμενοι στον υπουργό Παιδείας ρωτούν αν θα χορηγηθούν τα απαραίτητα κονδύλια για την αγορά του οικοπέδου, την ανέγερση του 57ου Νηπιαγωγείου και την επέκταση του 46ου Δημοτικού Σχολείου, προκειμένου να καλυφθούν άμεσα οι ανάγκες που προκύπτουν.

Αναλυτικά, στην Ερώτηση αναφέρουν τα εξής: «Η συνοικία της Ηλιούπολης είναι από τις πλέον αναπτυσσόμενες πληθυσμιακά περιοχές του Ηρακλείου. Η ανάγκη για σχολική στέγη είναι πολύ μεγάλη, με αποτέλεσμα στα σχολεία της περιοχής να στοιβάζονται τα παιδιά, σε τμήματα των 25 και πάνω μαθητών. Ενδεχομένως τότε που χτίστηκε το 46ο Δημοτικό Σχολείο να εξυπηρετούσε τις ανάγκες των παιδιών της περιοχής. Τώρα το σχολείο στεγάζει 282 παιδιά με 12 τάξεις. Χρόνο με το χρόνο αυξάνει ο αριθμός μαθητών, το πρόβλημα παίρνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις. Την επόμενη σχολική περίοδο θα ξεπεράσει ο αριθμός των μαθητών ανά τμήμα τους 30. Όσο δε για το 57ο Νηπιαγωγείο που καλύπτει την εν λόγω περιοχή δεν γίνεται λόγος, μιας και στεγάζεται σε μισθωμένες ακατάλληλες αίθουσες από την ίδρυσή του. Αρκετά χρόνια τώρα με αγώνες γονέων και εκπαιδευτικών βρέθηκε οικόπεδο που συνορεύει στο βόρειο τμήμα με το 46ο Δημοτικό Σχολείο, το οποίο έχει χαρακτηριστεί για σχολική χρήση. Στο οικόπεδο αυτό έχει προβλεφθεί να φτιαχτεί το κτίριο του 57ο Νηπιαγωγείου και μέρος του να αποτελέσει επέκταση του 46ου Δημοτικού Σχολείου.

Η χρόνια υποχρηματοδότηση από την πλευρά του κράτους (για φέτος εστάλησαν στο νομό, μόνο 12,5 εκ. ευρώ, όταν οι άμεσες κτιριακές ανάγκες ξεπερνούν τα 120 εκ. ευρώ) και ο εμπαιγμός από τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση η οποία υπόσχεται, δίχως να διεκδικεί τους ανα¬γκαίους πόρους, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον αποχαρακτηρισμό του οικοπέ¬δου. Ήδη οι ιδιοκτήτες ετοιμάζονται να καταφύγουν στα δικαστήρια για τον αποχαρακτη¬ρισμό, με το επιχείρημα της άμεσης αξιοποίησης της περιουσία τους.

Παρά τις επανειλημμένες παρεμβάσεις στη Νομαρχία, στο δήμο, στη Αʼθμια Εκπαί¬δευση και τις υποσχέσεις που έχουν δώσει, μέχρι τώρα δεν έχουν κάνει τίποτα για την επίλυση του προβλήματος. Οι δάσκαλοι πλέον, παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες που καταβάλουν και την ευσυνειδησία που διαθέτουν, αισθάνονται ότι δεν μπορούν να αποδώσουν το έργο που θα ήθελαν κάτω από αυτές τις συνθήκες.

Τα παιδιά είναι λογικό να μη μπορούν να αφομοιώσουν τα μαθήματα, να κουράζονται και ταυτόχρονα οι γονείς καλούντα, να επωμιστούν στο σπίτι τα κενά που αφήνει η παράδοση στο σχολείο.

Οι γονείς ήδη βρίσκονται σε κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας. Είναι το μοναδικό μέσο που τους έχει απομείνει. Η περιοχή τους είναι ήδη υποβαθμισμένη, αφού δεν υπάρχουν ελεύθεροι χώροι (πάρκα, χώροι άθλησης και αναψυχής), ένα πνευματικό κέντρο, ένα θέατρο ή ένα σινεμά, με αποτέλεσμα τα παιδιά να μην έχουν διεξόδους πέραν των ωρών του σχολείου και του διαβάσματος».