Ενδεικτικές των συναισθημάτων που βιώνουν είναι οι μαρτυρίες ανθρώπων που υποφέρουν από ατάθλιψη, σε ειδικά forum στο Internet.
“Ολα τα βλέπω μάταια και άσχημα. Η ομορφιά έχει φύγει από τη ζωή μου. Δε με εκτιμώ καθόλου, νομίζω.
Έχω χάσει τη σχέση μου, τους φίλους μου, τη δουλειά μου.
Νιώθω μόνη και χωρίς μέλλον. Ούτε όμως και παρελθόν, γιατί η καθάθλιψη σα να μου δημιούργησε μια αμνησία και δε θυμάμαι τίποτε. Αυτά που θυμάμαι είναι μόνο ένα γκρι χρώμα. Δε λέω μαύρο μήπως και αφήσω μια ηλιακτίδα φωτός, που έχω να δω άπειρο καιρό.
Εχω σταματήσει τη θεραπεία γιατί δεν έχω τώρα δουλειά αλλά δε με βοήθησε ιδιαίτερα”.
“Πέρασα ένα διάστημα που τίποτα δεν είχε νόημα. Άρχισα να παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου. Το πρωί που οδηγούσα προς το γραφείο έβλεπα κόσμο να έχει ξυπνήσει όπως και εγώ και να έχει αρχίσει τη μέρα του και αναρρωτιόμουν που βρισκουν το νόημα όλοι αυτοί να περπατάνε, να δουλεύουν, να μιλάνε, να γελάνε. Παρατηρούσα όλους όσους έβλεπα και έλεγα τι έχουν αυτοί περισσότερο από μένα και βρίσκουν νόημα στη ζωή τους. Άσχημα συναισθήματα, θυμάμαι ακριβώς τις στιγμές που το μυαλό μου και η ψυχή μου ήταν άδεια, καμία διάθεση, κανένα κίνητρο. Και κάποια στιγμή κατάλαβα, τίποτα το συνταρακτικό δεν χρειάζεται να περιμένουμε για να βρούμε νόημα στην καθημερινότητα μας. Με μία κακή διάθεση και το τζόκερ να κερδίσεις θα το βρεις ανούσιο, τι να τα κάνεις τα λεφτά όταν δεν έχεις διάθεση να ζήσεις. Αγαπώ τη ζωή και προσπαθώ να την κερδίσω. Ξέρω ότι ποτέ δεν είμαι η ίδια, η ξεγνοιασιά δεν πιστεύω ότι θα ξανάρθει ποτέ. Αυτή σίγουρα την έχω χάσει, είμαι πλέον ψιλιασμένη από τη ζωή και το πως τα φέρνει. Αλλά μπορώ να νιώθω ευτυχία όταν βλέπω το πρόσωπο της κόρης μου, μπορώ να χαίρομαι που έχω έναν άντρα που με νοιάζεται και μένει κοντά μου παρά την ανασφάλεια που πρέπει να νιώθει μαζί μου, μπορώ να χαίρομαι τις περιόδους που νιώθω καλά και να τις περιμένω όταν δεν είμαι καλά, μπορώ να πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλύτερα, μπορώ να χαίρομαι όταν άνθρωποι γύρω μου μου αναγνωρίζουν κάτι καλό σε αυτό που είμαι, μπορώ να χαίρομαι να ασχολούμαι με το σπίτι μου, να χαίρομαι το νερό της θάλασσας όταν με δροσίζει”...
“Δεν είμαι καλά. Έχω ένα βάρος στο στομάχι, δε μπορώ να κοιμηθώ, έχω απίστευτο άγχος και δεν έχω σε κανέναν να το πω.
Αισθάνομαι ότι έχω σοβαρό πρόβλημα υγείας και ότι θα πεθάνω.
Θέλω να ηρεμήσω και δε ξέρω πως. Πρέπει να διώξω αυτό το άγχος, δε μπορώ να ζήσω έτσι.
Λόγω της κατάθλιψης σταμάτησα να προσπαθώ, τώρα νιώθω τύψεις, που δεν έκανα τίποτε και μου τελειώνουν τα χρήματα και απʼαυτές τις τύψεις νομίζω είμαι σε αυτή τη θέση.
Αυτό το βάρος είναι αβάσταχτο. Τι να κάνω για να φύγει μακριά; Αισθάνομαι ότι θα πάθω κάτι κακό”.

