Ρεπορτάζ Κατερίνα Μυλωνά

Η απόλυτη αίσθηση της ελευθερίας και η έλλειψη βαρύτητας αποτελούν ορισμένες από τις συνιστώσες της Τέχνης της Φυγής, ή γαλλιστί Parkour που τα τελευταία χρόνια ανεβαίνει διαρκώς σκαλοπάτια στο πάνθεον των αθλημάτων και πολεμικών τεχνών. Η φιλοσοφία είναι απλή, υπερπηδάς ο,τι εμπόδιο βρεθεί στο δρόμο σου προκειμένου να φτάσεις γρηγορότερα στο στόχο σου, το τέλος της διαδρομής σου.

Το παρκούρ έχει γεννηθεί και αναπτυχθεί εδώ και μερικά χρόνια σε Ευρώπη και Αμερική ενώ από το 2006 έχει έρθει και στην Ελλάδα, όπου συνάντησε μεγάλη απήχηση, ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες. Στο Ηράκλειο υπάρχουν ήδη ομάδες «παρκουριστών» που ανά δυάδες ή τριάδες κάνουν τα κόλπα τους και αφήνουν με ανοιχτό στόμα όποιον βρεθεί στο διάβα τους.

Η «Π» ήρθε σε επαφή με μία ομάδα νέων παιδιών, ηλικίας 16 ετών, που ασχολούνται εδώ και μερικούς μήνες με το παρκούρ και εξηγούν τους λόγους που τους οδήγησαν να αφιερωθούν στο συγκεκριμένο σπορ. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν ανεβάζει την αδρεναλίνη, την αυτοπεποίθηση και τους κάνει να αισθάνονται καλά με το σώμα τους. Τους βοηθάει να κινούνται άνετα όπου κι αν βρίσκονται ανεξάρτητα από τα εμπόδια που συναντάνε στο δρόμο τους. Εκείνο που, όπως λένε, απαιτείται είναι θέληση, στοιχειώδη δύναμη και η έλλειψη φόβου, ενώ ο κάθε παρκουρίστας ανακαλύπτει τα όρια του μέσα από την ενασχόλησή του αυτή.



Λίγα λόγια

για το παρκούρ



Ξεκίνησε στη Γαλλία από τον David Belle ο οποίος έφτιαχνε στο μυαλό του σενάρια επικίνδυνων καταστάσεων, όπως καταδίωξη, από τις οποίες θα έπρεπε να ξεφύγει όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Κάπως έτσι δημιουργήθηκε η τέχνη της μετακίνησης στο χώρο με στόχο την εύρεση της μικρότερης σε απόσταση διαδρομής ανάμεσα σε δύο σημεία και την ανάπτυξη της απόλυτης ελευθερίας και κίνησης. Κατά τη διάρκεια, βέβαια, αυτής της διαδρομής είναι σίγουρο πως θα υπάρχουν και πολλά εμπόδια τα οποία και θα πρέπει να ξεπεραστούν με έξυπνο και γρήγορο τρόπο προκειμένου ο «παρκουρίστας» να φτάσει στο στόχο του. Στην προσπέλαση των εμποδίων βοηθούν τα κόλπα στα οποία και εξασκούνται. «Άλλωστε εμείς τα εμπόδια τα βλέπουμε ως ευκαιρίες για να γινόμαστε καλύτεροι και δυνατότεροι», λένε οι Ηρακλειώτες παρκουρίστες.



“Urban Legend”



“Αστικοί μύθοι” είναι το όνομα της ομάδας έξι συνολικά νεαρών αγοριών που ασχολούνται από τον περασμένο Φεβρουάριο με το παρκούρ.

Μόλις είδε κάποια παιδιά να ασχολούνται με το παρκούρ αμέσως εντυπωσιάστηκε αφού, όπως λέει, ήταν κάτι πολύ διαφορετικό απ ο,τι μέχρι εκείνη τη στιγμή ήξερε. Εκείνο, όμως, που έκανε το Λευτέρη Τσαβλίδη να ασχοληθεί και ο ίδιος με το παρκούρ και να μείνει πιστός στο συγκεκριμένο σπορ ήταν «η ελευθερία που έδιναν οι κινήσεις, δεν είναι κάτι που το κάνει ο καθένας», περιγράφει. Για το Λευτέρη είναι κάτι πολύ ενδιαφέρον που φαίνεται και πολύ ωραίο στο μάτι, «κάνεις κάτι πολύ διαφορετικό και είναι πολύ ωραίο», αναφέρει. Τα μοναδικά προσόντα που χρειάζεται ένας παρκουρίστας είναι πολλή άσκηση αφού το άθλημα απαιτεί απόλυτο έλεγχο του σώματος και πολλή δύναμη για να μην κινδυνεύει. Δυστυχήματα, όμως, πάντα καραδοκούν και για αυτό ο Λευτέρης συνιστά στους επίδοξους παρκουρίστες να μην ξεφεύγουν από τα όριά τους.

«Είναι κάτι διαφορετικό μου αρέσει είναι κάτι που δεν έχω ξανακάνει, κάτι καινούργιο», περιγράφει ο Αλέξανδρος Άλμο. Όπως χαρακτηριστικά λέει, όταν κάνει παρκούρ νιώθει την αδρεναλίνη του να κτυπάει κόκκινο ενώ οι κινήσεις που έχει μάθει του δίνουν την αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας.

Και ενώ έψαχνε να ασχοληθεί με πολεμικές τέχνες του κέντρισε το ενδιαφέρον ένα βίντεο με νέα παιδιά που έκαναν παρκούρ και από εκείνη τη στιγμή ο Μάνος Σμπώκος αφιερώθηκε στο συγκεκριμένο άθλημα και άρχισε να μαθαίνει τα κόλπα. «Το παρκούρ σου δίνει ελευθερία, μπορείς να ξεφύγεις από οτιδήποτε, δεν έχει όρια», περιγράφει. Όπως λέει ο Μάνος, στο Παρκούρ μαθαίνει κανείς να υπερσκελίζει τα εμπόδια που συναντά στο δρόμο του κάτι που τελικά του γίνεται και μάθημα ζωής.

«Η ελευθερία των κινήσεων, η αίσθηση της έλλειψης βαρύτητας η αδρεναλίνη», είναι όσα τραβάνε το Στάθη Πούλη στο παρκούρ. Όπως περιγράφει ο Στάθης, όταν κάνει παρκούρ αισθάνεται πολύ όμορφα, ανανεωμένος ακόμα και μετά από μια πολύ κουραστική μέρα. «Μου δίνει ευχαρίστηση, με βοηθάει να ξεφεύγω από την καθημερινότητα μου», αναφέρει.