Η δίψα

Και μετά το χρυσό μετάλλιο του Βελιγραδίου και το αργυρό του Τόκιο, τι έχει -άραγε- σειρά για την εθνική ομάδα μπάσκετ; Μια προετοιμασία διανθισμένη με συνδικαλιστικούς αγώνες, τραυματισμούς, πραξικοπήματα και εγκαταλείψεις τη φέρνει με αβέβαιο βήμα ενώπιον του Ευρωμπάσκετ που αρχίζει στην Ισπανία. Για να υπερασπισθεί τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης, ή έστω να κατακτήσει μια θέση στο βάθρο. Για την Εθνική μας, είναι η δεύτερη ευκαιρία πρόκρισης στο Πεκίνο. Είναι περισσότερο από σαφές ότι μερικοί παίκτες δεν έχουν πια τη δίψα του 2005, ούτε και την αποφασιστικότητα του 2006 - κάτι που ώς ένα βαθμό είναι λογικό και ανθρώπινο. Ταυτόχρονα, κάποιοι ελάχιστοι βλέπουν πρώτα το αντίπαλο καλάθι και σχεδόν ποτέ τον ελεύθερο συμπαίκτη τους, γεγονός που αδικεί το σύνολο και προκαλεί αναπόφευκτους εκνευρισμούς. Αυτά είναι τα μεγάλα μείον. Από την άλλη, όμως, υπάρχουν η κορυφαία κλάση ορισμένων παικτών και το “bay the book” παιχνίδι που έχει επιβάλει ο Γιαννάκης, το οποίο αποτελεί ισχυρό αντίδοτο “διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν”. Απόδειξη ότι μέσα σε 24 ώρες ο Κακιούζης έγινε Φώτσης, ενώ ο Πελεκάνος ανταποκρίνεται λες και δεν παίζει πρώτη φορά σ' αυτή την ομάδα! Αυτό που απομένει λοιπόν είναι να δούμε μέχρι ποίου σημείου θα λειτουργήσουν τα “υπέρ” και πότε θα πάρουν το λόγο τα “κατά”. Γεγονός που θα εξαρτηθεί και από την ποιότητα του εκάστοτε αντιπάλου.

ΦΙΛΙΠΠΑΣ ΣΥΡΙΓΟΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ