Της Αννας Παπαδοκωστάκη
Ποσό 300.000 ευρώ καλείται να καταβάλλει άμεσα το Βενιζέλειο Νοσοκομείο στα παιδιά, το σύζυγο και τη μητέρα της 40χρονης Ε.Μπ. από τις Μοίρες, η οποία πέθανε πριν από 11 χρόνια στο νοσοκομείο από πολυοργανική ανεπάρκεια η οποία προκλήθηκε από κακή αντιμετώπιση ενός προβλήματος στα νεφρά. Η άτυχη γυναίκα, μητέρα πέντε παιδιών, μπήκε στο νοσοκομείο με αφόρητους πόνους, εμετούς και άλλα συμπτώματα κωλικού το απόγευμα της 6ης Ιουλίου 1996 (ημέρα Σάββατο) και πέθανε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας το πρωί της 8ης Ιουλίου.
Ο γιατρός που εφημέρευε , δεν πήγε στο Νοσοκομείο, αλλά έδινε εντολές από σπίτι και καταδικάστηκε πρωτόδικα κατά πλειοψηφία σε φυλάκιση 18 μηνών για ανθρωποκτονία από αμέλεια ενώ αθωώθηκε στο Εφετείο λόγω αμφιβολιών. Η εξέλιξη αυτή, δεν επηρέασε την κρίση των δικαστών των πολιτικών δικαστηρίων στον πρώτο και τον δεύτερο βαθμό οι οποίοι έκριναν ότι το νοσοκομείο, όπου σημειώθηκαν οι παραλείψεις που κόστισαν τη ζωή την 40χρονη γυναίκα, οφείλει να αποζημιώσει την οικογένειά της για την απώλεια της.
Το Διοικητικό Εφετείο με την 118/2007 απόφαση του, επιδίκασε το προαναφερόμενο ποσό και συγκεκριμένα, 44.020 ευρώ στον άντρα της , από 44.020 ευρώ στα πέντε παιδιά της, δηλαδή συνολικά στα παιδιά θα δοθούν 220.000 ευρώ, στη μητέρα της 30.000 ευρώ και περίπου 3.000 ευρώ στα αδέλφια της. Η ασθενής Ε.Μπ. είχε εισαχθεί στο νοσοκομείο γιατί είχε έντονους πόνους και άλλα συμπτώματα κωλικού τα οποία δεν υποχωρούσαν παρά την φαρμακευτική αγωγή που της είχε συστήσει η γιατρός της. Ήδη από το μεσημέρι της ίδιας μέρας αντιμετώπιζε ολιγουρία. Ο γιατρός έδωσε από το σπίτι του οδηγίες και ζήτησε να γίνουν εργαστηριακές εξετάσεις που έδειξαν τιμές ανώτερες των φυσιολογικών ορίων για τα αποτελέσματα των οποίων ενημερώθηκε τηλεφωνικά . Τα ξημερώματα της επόμενης μέρας, η νοσηλεύτρια, ενημέρωσε και πάλι το γιατρό ότι η κατάσταση της ασθενούς δεν είχε βελτιωθεί καθόλου ότι ήταν πλέον ανουρική, ότι δηλαδή τα νεφρά κατακρατούσαν τα ούρα και εκείνος πρότεινε να συνεχιστεί η χορήγηση παυσιπόνων και ελαφράς αντιβίωσης. Ο γιατρός πήγε στο νοσοκομείο στις 8 το πρωί της Κυριακής, όταν η ασθενής αισθανόταν έντονη δυσφορία. Την εξέτασε καρδιολόγος , της έγιναν και άλλες εξετάσεις , ακτινογραφία νεφρών , αξονικές κλπ και μεταφέρθηκε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας όπου έγινε καθετηριασμός του αριστερού της νεφρού ο οποίος όμως δεν απέδωσε. Πέθανε 20 ώρες αργότερα από τοξικό σοκ, που προκλήθηκε από οξεία νεφρική ανεπάρκεια, οξεία αναπνευστική ανεπάρκεια και αιματολογική ανεπάρκεια. Στις αγωγές τους, οι συγγενείς της 40χρονης από τις Μοίρες, ανέφεραν ότι δεν θα πέθαινε αν είχε εκτιμηθεί η κατάσταση της υγείας της καλύτερα και με την παρουσία του γιατρού, αν γινόταν συχνότερα οι εξετάσεις και είχε υποβληθεί σε ένα απλό υπερηχογράφημα το οποίο θα έδειχνε το πρόβλημα. Ο γιατρός και η διοίκηση του Βενιζελείου υποστήριξαν ότι ο θάνατός της επήλθε όχι από αμέλεια ή άρνηση εκτέλεσης καθήκοντος από το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, αλλά από οξεία νεφρική σωληναριακή νέκρωση η οποία είναι θανηφόρος νόσος. Απόψεις γιατρών για την περίπτωση αυτή, αναφέρουν και έχουν κατατεθεί στη δικογραφία, ότι η πορεία του ασθενούς προς μια τέτοια οξεία κατάσταση μπορεί να προβλεφθεί, αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες επιβίωσης του ατόμου. Σύμφωνα με τους συνηγόρους της οικογένειας της θανούσας, Γ. Στειακάκη και Μ. Παπαδουράκη, το Νοσοκομείο μπορεί να προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας αλλά μέχρι να συζητηθεί και να ληφθεί απόφαση, οφείλει να καταβάλλει την αποζημίωση στην οικογένεια της.

