«Μιλήστε μας λίγο για τις παραστάσεις που σας φέρνουν στο Ηράκλειο».
«Είναι διπλή ευτυχία, φέτος. Κατέβηκα πάλι στην Κρήτη για το «Αιώνες μακριά από την Αλάσκα» του Άκη Δήμου, ενός συγγραφέα που θαυμάζω πάρα πολύ και έκανα μαζί του και τη Μαργαρίτα Γκοτιέ, και με συνοδεία της μουσικής σύνθεσης και της παρουσίας επί σκηνής του Θοδωρή Οικονόμου, μιας άλλης μεγάλης μορφής, ενός νέου παιδιού που θα μείνει στη μουσική ιστορία στην Ελλάδα, είμαι σίγουρη. Είχα την ευτυχία να παίξω το έργο, που αγάπησαν πολύ στην Κρήτη και, βεβαίως, έφτασε στα αυτιά του Λουδοβίκου που με κάλεσε να παίξω στα Υακίνθεια. Ο Υάκινθος είναι ο προστάτης του έρωτα, το «Αιώνες μακριά από την Αλάσκα» είναι ένας μονόλογος που βασίζεται κατ εξοχήν πάνω στον έρωτα. Αυτό είναι ένα θέμα που μας συνδέει με τα Υακίνθεια. Δεύτερο θέμα είναι οι ρίζες μου από την Κρήτη που πάντα το λέω περήφανα ,δεν τις κρύβω, έχω ένα δεσμό εξ αίματος με την Κρήτη και πάντα είναι ευτυχία να κατεβαίνω. Έχω φλερτάρει με την ιδέα να μετακομίσω και να μένω στην Κρήτη αλλά, δυστυχώς, η δουλειά μου με θέλει σε αυτό το απάνθρωπο κέντρο. Το άλλο είναι τα «Πρόσωπα του έρωτα» με τον Πασχαλίδη που είναι μια παράσταση που στήσαμε για το καλοκαίρι για μερικές συναυλίες. Είναι θεατροποιημένη συναυλία, δηλαδή, πήραμε ένα θέμα: ένα μπαρ, έχει ξεμείνει ένας άνδρας, τελειώνει η ορχήστρα, τους παρακαλεί να παίξουν άλλο ένα τραγούδι, μία γυναίκα μπαίνει μέσα μόνη σε κατάσταση, μάλλον οδυνηρή, διότι μόλις έχει χωρίσει και πιάνουν την κουβέντα, τραγουδάνε , μιλάνε για τα τραγούδια, τον έρωτα για τη μοναξιά, γνωρίζονται και η ιστορία ανατρέπεται στο τέλος, γιατί υπάρχει και ένα σασπένς. Με αφορμή τα κείμενα του Πασχαλίδη, ο οποίος γράφει πάρα πολύ καλά, έγινε μια παράσταση για τον έρωτα που τις δύο φορές που παίχτηκε ήδη, ευτυχώς αγαπήθηκε πάρα πολύ. Είχαμε μια αγωνία και μια αναρώτηση αν θα περνάει το κείμενο στον κόσμο, ο οποίος έχει έρθει για μια συναυλία, και είδαμε ότι συγκεντρώνεται με ευλάβεια στις λέξεις, δηλαδή τους αφορά, το υποδέχονται με ενθουσιασμό, τους ξαφνιάζει κι, ευτυχώς, χαιρετήθηκε αυτή η ιδέα μας. Με αυτό λοιπόν θα παίξουμε Ηράκλειο, Σητεία. Βέβαια ο Μίλτος έχει ισχυρούς δεσμούς με το Ηράκλειο, τον αγαπάνε έτσι κι αλλιώς οπότε θεωρώ ότι το περιβάλλον το ανθρώπινο στην Κρήτη «είναι συναισθηματικής πολυτελείας» που το λέω εγώ. Καταρχήν, σε δέχεται με ανοιχτή αγκαλιά και το Μίλτο κι εμένα αυτό είναι πολύ καλό για έναν καλλιτέχνη, δεν αισθάνεται ότι πάει σε ένα τόπο που περιμένουν να δουν αν τους αρέσει, η αγκαλιά είναι ανοιχτή στην Κρήτη έτσι κι αλλιώς.»
«Είναι πρόκληση για τους καλλιτέχνες η περιοδεία;»
«Πάντα είναι πρόκληση και πάντα υπάρχει αγωνία για κάθε κοινό, ακόμα κι αν είναι στον τόπο που ζεις. Κάθε βράδυ το κοινό είναι διαφορετικό, ποτέ δεν έχεις δεδομένη την αποδοχή, υπάρχει μια αναμέτρηση, σχεδόν όμοια με του φλερτ, γνωρίζεις κάποιον δεν ξέρεις αν θα τον κερδίσεις ή όχι. Η τέχνη έχει αυτό το πράγμα, για αυτό έχει ενδιαφέρον για μας και δε βαριόμαστε γιατί κάθε κοινό είναι διαφορετικό, αλλιώς λέγοντας τα ίδια πράγματα θα βαριόσουνα.»
«Έχετε πει πως στην πρώτη σας εμφάνιση στο θέατρο αισθανθήκατε σαν την «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων». Είναι τόσο παραμυθένιος ο κόσμος του θεάτρου;»
«Εξαρτάται πώς βλέπεις τα πράγματα, πώς τα βιώνεις. Δεν ξέρω τι είναι παραμύθι για τον καθένα και τι η πραγματικότητα. Εγώ βιώνω την πραγματικότητά μου σαν παραμύθι, δηλαδή, με την αθωότητα και τη χαρά του παραμυθιού. Έτσι κι αλλιώς, έχω αυτή τη στάση, δε σημαίνει ότι ζω σε ουτοπία, καθόλου, απλώς τα μάτια του καθένα μας είναι χρωματισμένα από διάφορα εσωτερικά δεδομένα. Το να βρεθώ εγώ σε ένα σκληρό χώρο με την αθωότητα του παιδιού και της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων μου χει χαρίσει μαγικές στιγμές, ακόμα και στα δύσκολα. Επομένως, εξαρτάται πολύ από το πώς εστιάζεις τα πράγματα. Εγώ έχω λίγο αυτό της Μπλανς, που συμπωματικά φέτος θα υποδυθώ το χειμώνα, ότι δε θέλω ρεαλισμό, θέλω μαγεία και πάντα μπορούμε να βάλουμε μαγεία στο ρεαλισμό μας, μόνο έτσι έχει αξία να τη ζεις.»
«Σας στάθηκε εμπόδιο η άρνηση των γονιών σας να παίξετε στο θέατρο;»
«Τους σεβάστηκα επί της ουσίας μέχρι να ενηλικιωθώ και μετά κατάλαβα ότι θέλω να το προσπαθήσω και εκείνοι σεβάστηκαν την επιλογή μου.
«Θα θέλατε η κόρη σας να βαδίσει στα χνάρια σας»
«Δε θα της έβαζα εμπόδιο, απλώς θα της έλεγα, όπως της λέω, να είναι προσεχτική, αυτό που λέω και στους σπουδαστές στη σχολή, να βρούνε την πραγματική τους κλίση κι όχι αυτή που φαντάζονται ή που θα γούσταραν να έχουν γιατί μόνο έτσι θα ανθίσουν και θα είναι ευτυχισμένοι στο χώρο που διαλέξανε. Έτσι θα καταξιωθούν, θα αποδειχθεί το ταλέντο τους. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία από το να θες να είσαι κάπου που δε σου ταιριάζει ,τρως δηλαδή στα μούτρα την απόρριψη και είσαι εφʼ όρου ζωής δυστυχισμένος. Επομένως, το καλύτερο είναι να βρει την κλίση της, αυτό θα βοηθούσα. Από κει και πέρα, δεν είναι σωστό να κάνεις προβολή των δικών σου ονείρων στο παιδί σου.»
«Πώς βιώνετε το ρόλο της δασκάλας;»
«Είναι μία πάρα πολύ πλούσια σχέση, μου ταιριάζει πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο τολμώ να πω. Έχει πια διερευνηθεί αυτή η σχέση πολλά χρόνια τώρα και νομίζω ότι μου πάει πολύ. Υπάρχει μεγάλη αγάπη και δέσιμο, δεδομένου ότι δεν μπαίνουμε σε αυτή την τάξη για να ανταλλάξουμε μια ύλη και μια γνώση, είναι πολύ πιο βαθιά το ψάξιμο και η έρευνα και το δέσιμο. Επομένως, νομίζω ότι βοηθάω τα παιδιά με κάποια πράγματα που έχω βρει κι εκείνα μου το αντιγυρίζουν με το να με βοηθάνε να διατυπώνω εγώ πράγματα της δουλειάς μου, η γνώση είναι αμοιβαία, η διαδρομή, δηλαδή, του ξεκλειδώνω πράγματα είναι και για τους δυο μας.»
«Κάτι ανάλογο ισχύει όταν βρίσκεστε στη σκηνή με έναν νέο συνάδελφο;»
«Μα, πάνω στη σκηνή είμαι κι εγώ το ίδιο ανασφαλής, όπως κι εκείνος. Το είχα δει αυτό όταν έπαιξα με τον Ανδρέα Βουτσινά, το μεγάλο αυτό σκηνοθέτη και δάσκαλο, στην «Πρόβα νυφικού» του Κουτσομύτη. Θεωρούσα ότι θα είχα απέναντί μου μια σκηνοθετική ματιά την ώρα που παίζουμε αλλά είχα τη ματιά ενός αθώου, ανασφαλούς ηθοποιού με αγωνία και ήταν συγκινητικό. Είχε την ίδια αγωνία που είχα κι εγώ να είναι καλός και να ακουμπήσει το μάτι του πάνω μου. Αυτό ακριβώς είναι ο ηθοποιός όταν δε σκηνοθετεί και δεν είναι δάσκαλος και παίζει με τον άλλο, είναι στην ίδια μοίρα .»
«Η ανασφάλεια…»
«Η ανασφάλεια είναι η επίγνωση ότι ο δρόμος δεν τελειώνει ποτέ κι ότι κάθε φορά έχεις να παλέψεις με εμπόδια καινούργια, κάθε φορά έχεις να κατακτήσεις ένα βήμα..»
«Υπήρξε κάποιο πρόσωπα καταλύτης στην πορεία σας;»
«Υπήρξαν πολλοί δάσκαλοι και συναντήσεις που με βοήθησαν, μου έδωσαν εφόδια και κλειδιά, ήμουν τυχερή. Η βασική έμπνευση, όμως, του να προσπαθήσω να γίνω ηθοποιός ήταν η Λαμπέτη, δεν ήταν πρότυπο να ακολουθήσω, να μιμηθώ, ποτέ, γιατί είχα τη στοιχειώδη νοημοσύνη να ξέρω ότι το τυφλό πρότυπο είναι βλακεία. Δεν μπορείς να μιμηθείς κανέναν αλλά ήταν η βασική μου έμπνευση.»
«Υπάρχει κάποιος ρόλος που θα θέλατε να υποδυθείτε;»
«Όχι, δεν είχα ποτέ τέτοιους στόχους συγκεκριμένων ρόλων και την Μπλανς δεν την είχα κατά νου. Μου αρέσει να αφήνομαι ανοιχτή στις συγκυρίες. Το μόνο ρόλο που πεθύμησα, έπαιξα και χάρηκα ήταν η Γκοτιέ .»
«Υπάρχουν κάποια κριτήρια στο χαρακτήρα του ρόλου που επιλέγετε;»
«Είναι ενστικτώδης επιλογή, είναι τι με γοητεύει. Έχω παίξει διαφορετικούς ρόλους, από την πολύ αθώα μέχρι την πολύ σκοτεινή, την εγκληματία και από την πολύ τρυφερή μέχρι την πολύ δυναμική. Με ενδιαφέρει να βρίσκω κάθε φορά κάτι που δεν έχω δοκιμάσει, αυτό είναι ο μπούσουλας. Επειδή έχω παίξει αρκετούς ρόλους, προσπαθώ κάθε φορά να είναι κάπως αλλιώς που να μη θυμίζει την προηγούμενη γυναίκα.»
«Μιλήστε μας για το ρόλο που θα υποδυθείτε φέτος».
«Το Λεωφορείο ο Πόθος είναι ένας μύθος, ένα έργο τεράστιο, το πιο γνωστό παγκοσμίως του Τενεσι Ουίλιαμς σε παραγωγή του ΚΘΒΕ, ήταν μεγάλη μου τιμή που μου το πρότεινε ο κ. Τσακίρογλου. Είναι ένα έργο που αγάπησα πολύ, όπου έχω παίξει τη Στέλλα, τον άλλο μεγάλο ρόλο και φαίνεται πως ήρθε η στιγμή να κάνω την Μπλανς. Με τρελαίνει η σύνθεση αυτής της γυναίκας που είναι πάρα πολύ αντιφατική σαν προσωπικότητα και με γοητεύει η διαδρομή της προς τη σχιζοφρένεια. Είναι δύσκολος ρόλος αλλά αγωνιώ να τον πιάσω στα χέρια μου».
«Πιστεύετε πως ένα πρόσωπο από το χώρο του πολιτισμού μπορεί να προσφέρει κάτι επιπλέον στα κοινά;»
«Άνθρωποι από όλους τους χώρους έχουν να προσφέρουν αν το θέλουν και έχω την εντύπωση ότι άνθρωποι του πολιτισμού, αν μη τι άλλο μπορούν να σπρώξουν τους πολιτικούς να ασχοληθούν με τον πολιτισμό, επιτέλους, που όλοι μιλάνε για αυτόν αλλά κανείς δεν ασχολείται πραγματικά. Καμιά κυβέρνηση δεν έχει δώσει τη σημασία που πρέπει στον πολιτισμό, δεδομένου ότι θα μπορούσε να είναι το νούμερο ένα εξαγώγιμο προϊόν της Ελλάδας, είναι μια κοινή διαπίστωση ότι, όχι το νούμερο ένα δεν είναι αλλά το τελευταίο στη σειρά. Επομένως, οι άνθρωποι του πολιτισμού υποτίθεται ότι φέρουν και μια άλλη κουλτούρα και καλό είναι να έχουν τη διάθεση και την ώρα να προσφέρουν κάτι στα κοινά».
«Δεν έχουν γίνει βήματα προς αυτή την κατεύθυνση;»
«Κατά περίπτωση γίνονται, το θέμα είναι ότι είμαστε η μόνη χώρα από τις μεγάλες χώρες που ασχολούνται με το πολιτισμό, η χώρα που εφηύρε το θέατρο στην ανθρωπότητα και δη έχει αναβάθμητη παιδεία, δεν έχει ανωτάτη παιδεία στο θέατρο και στη μουσική, είναι ντροπή. Είμαστε η μόνη χώρα που δεν έχει θεατρικό μουσείο σοβαρό, δηλαδή αυτό είναι το Α, η παιδεία στην τέχνη και το μουσείο της. Έρχονται οι τουρίστες και περιμένουν να δούνε το μουσείο θεάτρου της που είναι κατάπτυστος ο χώρος που έχουν αφήσει, δηλαδή καμία σημασία. Η ταυτότητά μας λοιπόν, η βάση της είναι ανύπαρκτη».
«Στην περιφέρεια νιώθουμε ότι κάτι πάει να γίνει»
«Ο θεσμός με τα ΔΗΠΕΘΕ ήταν σοφός βέβαια, έχουν λίγα προβλήματα , δεν τραβάν όλα το ίδιο. Αλλά, δεν έχει σημασία, η αποκέντρωση είναι πάντα πολύ καλή γιατί κάθε περιφέρεια έχει να προσφέρει πάρα πολύ υλικό . Επαφίεται πάντα στο μεράκι ενός φωτισμένου ανθρώπου στον κάθε τόπο αυτό το πράγμα και ευτυχώς που υπάρχουν και τέτοιοι και κουνάνε τα νερά και βλέπουμε ωραία πράγματα, συνειδητή βοήθεια από το κέντρο δεν πολυυπάρχει γενικώς. Η Μελίνα (Μερκούρη) ήταν μια εξαίρεση, μια μορφή που την έκαιγε και έκανε δυο τρεις κινήσεις εκρηκτικές αλλά γενικά είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης ο πολιτισμός. Δε δίνουνε λεφτά ρίχνουν αλλού το βάρος τους όλοι αλλά ευτυχώς που υπάρχουν οι κατά τόπους εμπνευσμένοι άνθρωποι».

