Της Κατερίνας Μυλωνά

Οταν η αρρώστια κτυπάει την πόρτα των ανθρώπων και οι γιατροί σηκώνουν τα χέρια ψηλά, η μόνη ελπίδα παραμένει η πίστη που τους βοηθάει να περάσουν γαλήνια τις δύσκολες στιγμές και να ανακουφιστούν λίγο από τον πόνο και τη θλίψη και, ίσως, κάποια στιγμή να ορθοποδήσουν αφού πολλοί είναι εκείνοι που κατόρθωσαν να γιατρευτούν χάρη σε ένα θαύμα, όπως μαρτυρούν πιστοί και ιερείς. Πολλοί από τους Αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας και ορισμένοι από τους ιερούς ναούς που είναι αφιερωμένοι σε εκείνους θεωρούνται θαυματουργοί, όπως συμβαίνει με το μοναστήρι της Αγίας Μαρίνας στο χωριό Bόνη του δήμου Θραψανού, που, για αυτό το λόγο, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες κατακλύζεται από εκατοντάδες πιστούς, όχι μονάχα από την Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό.

Στην προσπάθειά τους να εκπληρώσουν το τάμα τους, πολλοί προσκυνητές διανύουν χιλιόμετρα ακόμα και γονατιστοί, χωρίς να νιώσουν την παραμικρή κούραση αφού η πίστη τους δίνει τη δύναμη να συνεχίσουν ώσπου να φτάσουν στη θαυματουργή, όπως λένε, εικόνα, και να ανάψουν ένα κερί στα χάρη της Αγίας Μαρίνας.

Ατελείωτες ουρές σχηματίζονται κάθε χρόνο, παραμονή και ανήμερα της εορτής της, στους δρόμους του χωριού αλλά και έξω από αυτό αφού τα αυτοκίνητα και οι μηχανές που μεταφέρουν τους πιστούς φτάνουν τις εκατοντάδες. Από τις πρώτες πρωινές ώρες μέχρι αργά τη νύχτα, οι πιστοί συρρέουν στο μοναστήρι κρατώντας στα χέρια τους φακούς και φανάρια ενώ στο δρόμο τους συναντούν πάγκους πλανόδιων εμπόρων που δεν παραλείπουν κάθε χρόνο να στήσουν ένα μικρό πανηγύρι και να προσφέρουν την πραμάτεια τους στους προσκυνητές. Τα προϊόντα πολλά και ποικίλα, από κεριά, εικόνες και λαμπάδες μέχρι ρούχα και παιχνίδια που ξεφεύγουν από το κλίμα κατάνυξης των ημερών.

Η ουσία, όμως, δε βρίσκεται στα εμπορεύματα. Ο λόγος που οδηγεί τους πιστούς στο χωριό Βόνη είναι η ελπίδα ότι ίσως κάποια χρονιά συγκαταλογιστούν κι αυτοί στους τυχερούς που είδαν από κοντά ή βίωσαν ένα από τα θαύματα της Αγίας Μαρίνας.

Οι ιερείς που όλα αυτά τα χρόνια βρίσκονται στη Βόνη έχουν να διηγηθούν σε κάθε πιστό και από ένα περιστατικό, με το οποίο φανερώνεται η θαυματουργή της δύναμη. Άνθρωποι που είχαν χάσει κάθε ελπίδα σωτηρίας βρήκαν ξανά το δρόμο τους, δαιμονισμένοι έχουν ξεφύγει από το σατανά που τους είχε κυριεύσει το σώμα και τη ψυχή, ανάπηροι κατάφεραν με τη δύναμη της πίστης τους να μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους, τυφλοί βρήκαν το φως τους την ίδια στιγμή που η επιστήμη είχε αποκλείσει κάθε ενδεχόμενο ίασής τους. Ορισμένα από τα πλέον γνωστά θαύματα της Αγίας Μαρίνας ξεκινούν από την εποχή ακόμα της Τουρκοκρατίας, όταν το χωριό κατοικούνταν από τους Τούρκους κατακτητές. Μάλιστα, οι γυναίκες των κατακτητών, χρησιμοποιούσαν το αγίασμα που τρέχει και ζύμωναν το ψωμί καθώς αυτό φούσκωνε χωρίς προζύμι, κάτι που και οι ίδιες το απέδιδαν σε θαύμα.

Πολλά χρόνια πριν ακόμα πάρει τη σημερινή του μορφή το μοναστήρι, οι Τούρκοι κατείχαν τα εδάφη της Βόνης. Εκεί που βρίσκεται σήμερα το μικρό εκκλησάκι, υπήρχε μονάχα ένα μικρό ιερό που είχε καλυφθεί από τους θάμνους. Οταν οι Τούρκοι πουλούσαν τα κτήματά τους, κάποια νύχτα η Αγία Μαρίνα εμφανίστηκε στον ύπνο ενός κατοίκου του Θραψανού με το όνομα Ιωάννης Καπαρουνάκης. Τον προέτρεψε να αγοράσει αυτός τα κτήματα για να μην πέσουν στα χέρια κάποιου Τούρκου που ενδιαφερόταν. Ο άνθρωπος αυτός βρήκε το ιερό που είχε καλυφθεί από τους θάμνους και το 1901 κτίστηκε το μοναστήρι. Από τότε άρχισαν τα θαύματά της. Σε καθημερινή σχεδόν βάση οι κάτοικοι ρωτούσαν ο ένας τον άλλον τί θαύμα έκανε η Αγία Μαρίνα. Αναμφισβήτητο πειστήριο αποτελεί και το μικρό φίδι που βρίσκεται ακόμη στην εκκλησία και το οποίο είχε βγει από το στομάχι μιας τσιγγάνας. Πριν από 30 χρόνια περίπου, είχαν φέρει μια τσιγγάνα η οποία είχε δαιμονιστεί και δεν ήθελε να μπει μέσα στην εκκλησία, φώναζε και έβριζε συνεχώς. Όταν της έφεραν τη θαυματουργή εικόνα της Αγίας Μαρίνας, ένα μικρό φίδι βγήκε από το στόμα της. Θαύματα όμως δεν γίνονται μόνο την ημέρα που γιορτάζει αλλά κάθε φορά που η πίστη του ανθρώπου είναι ισχυρή.



Η Μονή



Η περιοχή, στην οποία βρίσκεται η εκκλησία της Αγ. Μαρίνας ήταν ιδιοκτησία του Χοσρέφ Πασά από τη Βόνη και την πούλησε στον Ιωάννη Καπαρουνάκη από το Θραψανό. Ο αγάς δε συμπεριέλαβε στο συμβόλαιο μια ερειπωμένη εκκλησία, που ήταν μέσα στο κτήμα.

Ο Καπαρουνάκης την ανοικοδόμησε με τη συνδρομή των κατοίκων Βόνης και Θραψανού το 1901. Μαρμάρινη επιγραφή στην είσοδο του μικρού ναού αναφέρει: «Ο ιερός ούτος ναός ωκοδομήθη ευλάβει εισφορά και φροντίδι του ευσεβούς Ιωάννου Α. Καπαρουνάκη εκ Θραψάνου εν έτει 1901». Πάνω από τη μικρή εκκλησία κτίστηκε νέος μεγαλοπρεπής ναός, ξενώνες.

Ο ναός αποτελούσε ιερό προσκύνημα και το διοικούσε επταμελής επιτροπή απο τα οποία τρία μέλη ήταν απο το Θραψανό, τρία απο την Βόνη και προεδρεύων ήταν ο εκάστοτε Αρχιεπίσκοπος Κρήτης. Σήμερα αποτελεί αυτόνομη Μονή με ολιγάριθμες μοναχές.