Εξαρχής ήταν δύσκολη η προσπάθεια του “Ηράκλειο” για παραμονή στη Γʼ Εθνική και στην πορεία του πρωταθλήματος έγινε ακατόρθωτη.

Μια ομάδα που είχε συνηθίσει στα “σαλόνια” της Α1 δε μπόρεσε να εξοικειωθεί γρήγορα με τις συνθήκες της χαμηλότερης εθνικής κατηγορίας (κάτι ανάλογο έγινε και πέρυσι στη Βʼ Εθνική) με δυσάρεστη συνέπεια την οδυνηρή επιστροφή στο τοπικό πρωτάθλημα έπειτα από 19 χρόνια.

Η...κακή μέρα από το πρωί φαίνεται και τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν στη διάρκεια της προετοιμασίας κυρίως λόγω μη καλής συνεννόησης ανάμεσα στους παίκτες και τον προπονητή Μιχάλη Πετράκη, είχαν τον αντίκτυπό τους στη συνέχεια. Η έλευση του Νίκου Γεωργιάδη στην τεχνική ηγεσία μετά την πρώτη αγωνιστική σκόρπισε πρόσκαιρη αισιοδοξία. Η προσπάθεια καταβλήθηκε ομολογουμένως, όμως στο τέλος τα... κουκιά δεν έφθασαν.

“Αχίλλειος πτέρνα” της ομάδας οι εκτός έδρας αγώνες, αρκετοί από τους οποίους εξελιχθηκαν σε εφιάλτες. Οι βαριές ήττες πληγωσαν το γόητρο του συλλόγου, οι παίκτες του οποίου παρουσιάζονταν μεταμορφωμένοι στο Λίντο “χτυπώντας” ακόμα και τους πρωτοπόρους. Λίγο η διαιτησία πάντως αλλά και η απειρία στις κρίσιμες στιγμές έφεραν καταδικαστικές ήττες καθιστώντας αδύνατη την παραμονή, ουσιαστικά από τα μέσα του δευτερου γύρου. Μέσα στα πολλά αρνητικά της σεζόν (για άλλη μια χρονιά η ομάδα εγκαταλείφθηκε από τον κόσμο) βγήκαν και κάποια θετικά στοιχεία.

Κανείς δε μπορεί να παραβλέψει ότι με τη δουλειά του αξιόλογου Δραμινού τεχνικού το “Ηράκλειο” βελτιώθηκε αισθητά σε σχέση με την αρχική του εικόνα και δόθηκε η ευκαιρία σε νέα παιδιά της ομάδας να δείξουν το ταλέντο τους. Κάποια από αυτά παρέμειναν στο σωματείο με την ελπίδα να το οδηγήσουν ξανά σε ανοδική πορεία ενώ κάποιοι άλλοι αθλητές αποχώρησαν για ομάδες εντός ή εκτός Κρήτης.

Το σίγουρο είναι ότι θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια για την ανασυγκρότηση της ομάδας.

Από τη στιγμή ωστόσο που δεν υπάρχει παρακάτω, τα περιθώρια ανάκαμψης πρέπει να αξιοποιηθούν.