Τον κώδωνα του κινδύνου για τον τουρισμό έκρουσε χθες από το Ηράκλειο ο πρόεδρος του ξενοδοχειακού Eπιμελητηρίου Γεράσιμος Φωκάς τονίζοντας στο προσυνέδριο της ΝΔ. την ανάγκη εκσυχρονισμού των δομών και αναφέρθηκε ιδιαίτερα στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου. «Το μοντέλο, είπε, οικονομικού μέλλοντος της χώρας έχει πια διαμορφωθεί. Είμαστε κοινωνία υπηρεσιών με προεξέχοντα τον τουρισμό, τόσο από άποψης δυνατοτήτων προσφοράς υπηρεσιών όσο και από άποψη δυνητικής ζήτησης. Το χρέος της Πολιτείας και του ιδιωτικού τομέα απέναντι στο αναπτυξιακό πρόβλημα δεν είναι επιδεκτικό εκπτώσεων. Οι υποδομές της χώρας δεν είναι αντάξιες των μοναδικών φυσικών και πολιτισμικών στοιχείων με τα οποία την τροφοδότησε η φύση και η ιστορία». Και συνέχισε: “ Ως κατ΄ εξοχήν τουριστική χώρα, δεν μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι για τα αεροδρόμια μας, τα λιμάνια, τις πύλες εισόδου, τη μέση ποιότητα των καταλυμάτων και των εξω-ξενοδοχειακών υπηρεσιών, την των αξιοθέατων κ.α. Η περίπτωση του αεροδρομίου στο Ηράκλειο που με μικρή δόση υπερβολής θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως κύρια πύλη εισόδου στην τουριστική Ελλάδα, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι συνθήκες λειτουργίας του είναι απαράδεκτες όχι μόνο λόγω των ανεπαρκών χώρων προσγείωσης και στάθμευσης αεροσκαφών αλλά και ως οργάνωσης των εσωτερικών του χώρων. Καθυστερήσεις πτήσεων, πολύωρη ταλαιπωρία των τουριστών οφείλονται κατά τη γνώμη μας στην αδυναμία συντονισμού και συνεργασίας των αρμοδίων υπηρεσιών” ανέφερε.

Ο κ.Φωκάς είπε ότι «ήταν λάθος η μέχρι πρότινος αντίληψη της κοινωνίας και των κυβερνήσεων, ότι επρόκειτο για έναν κλάδο μικρής ποσοτικής σημασίας που αντιπροσώπευε το 4-5% του ΑΕΠ και ότι η Ελλάδα θα καταντούσε κοινωνία και οικονομία γκαρσονιών. Σήμερα ο τουριστικός τομέας αποτελεί τον κατεξοχήν δυναμικό κλάδο της οικονομίας, δημιουργεί το 18 έως 20% του εθνικού προϊόντος της χώρας, απασχολεί περί τις 800.000 Έλληνες, ενώ οι τουριστικές εισπράξεις προσεγγίζουν τα 12.000.000.000 ευρώ, είναι ίσες με το συνολικό συνάλλαγμα που εισάγεται από τις εξαγωγές των αγαθών και μάλιστα με πολύ ισχυρότερο αναπτυξιακό αποτέλεσμα για την κοινωνία”. Είπε ότι το 2007, βρίσκει την ελληνική οικονομία γενικά και τον τουρισμό ειδικότερα, σε μια περίοδο αυξημένων προσδοκιών, αυξημένων υποχρεώσεων αλλά και έντονου προβληματισμού.

Και υπογράμμισε: ʽΟι καλές όμως επιδόσεις του τουριστικού τομέα τόσο σε όρους αφίξεων όσο και συγχρηματικούς όρους, δεν πρέπει επ΄ ουδενί λόγο να εφαρμοστεί ότι σηματοδοτεί αλλαγή τάσης που λειτουργεί σαν αυτόματος πιλότος. Η εξέλιξη της ανάκαμψης που άρχισε το 2005 και εντάθηκε το 2006 υποδεικνύει την κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθήσει η τουριστική πολιτική της χώρας, ώστε τα πρόσφατα επιτεύγματα να καταστούν στέρεες βάσεις για την περαιτέρω πορεία».

Ισχυρίστηκε ότι η καθίζηση του αλλοδαπού τουρισμού στην Ελλάδα, κατά την περίοδο 2000-2004, ασφαλώς δεν προέρχεται αποκλειστικά από την απουσία της Ελλάδος στα τουριστικά δρώμενα ανά τον κόσμο. Σημαντικός υπήρξε και ο αρνητικός ρόλος της καθίζησης της ολικής ποιότητας του τουριστικού προϊόντος, προερχόμενη κατά βάση από την περαιτέρω υποβάθμιση του έξω-ξενοδοχειακού τουριστικού περιβάλλοντος. Εν προκειμένω, ο αρνητικός ρόλος της τουριστικής πολιτικής δεν είναι αμελητέος. Ο ρόλος της δημόσιας πολιτικής σαν παράγοντας που προσδιορίζει την διεθνή ανταγωνιστικότητα είναι κρίσιμος υπό διττή έννοια. Πρώτον, την εποπτεία και ρύθμιση και δεύτερον, την δημιουργία βασικών υποδομών.

Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως ότι όλοι εμείς οι επιχειρούντες στον τομέα, είμαστε άμοιροι ευθυνών. Ωστόσο σε μεγάλο βαθμό η αδράνεια του ιδιωτικού τομέα οφείλεται στην απουσία ενός αρμόζοντος πλαισίου και κανόνων λειτουργίας όλων των συμμετεχόντων επιχειρησιακά στον τομέα. Απαιτείται επομένως ένα αυστηρότερο πλαίσιο λειτουργίας και εποπτείας σε όλο το σύνθετο πλέγμα των επιμέρους τουριστικών δραστηριοτήτων”. Τόνισε ότι η δημιουργία του Υπουργείου Τουριστικής Ανάπτυξης συνέβαλε στην βελτίωση των επιδόσεων του τομέα. Όμως, η αύξηση των αρμοδιοτήτων του θα επιτάχυνε τις διαδικασίες και θα αποτελούσε μια ακόμα θετική προσφορά στην μείωση της γραφειοκρατίας που παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται εξακολουθεί να δυναστεύει τις τουριστικές επιχειρήσεις.

Και κατέληξε: “Κατεύθυνση των κρατικών πόρων επίσης, πρέπει να πάψει να προσδιορίζεται από κριτήρια που αντιμάχονται το μακροπρόθεσμο συμφέρον της χώρας. Οι πόροι για τις υποδομές πρέπει να αποβλέπουν κυρίως στην αναβάθμιση ποιότητας και όχι στην αδιάκριτη αύξηση των καταλυμάτων. Η Πολιτεία εξακολουθεί να στηρίζει χρηματοδοτικά την δημιουργία μικρών καταλυμάτων που λόγω μεγέθους και κατηγορίας δεν μπορούν να προσφέρουν στην ποιότητα.

Το σημερινό δυναμικό των τουριστικών καταλυμάτων υπερβαίνει το 1.200.000 κλίνες από τις οποίες άνω του 1/3 δεν ανταποκρίνεται στις σύγχρονες απαιτήσεις της διεθνούς ζήτησης. Από την άποψη αυτή, η Ελλάδα βρίσκεται στην ουρά των ανταγωνιστριών χωρών με μέσο μέγεθος καταλυματικής μονάδας στη χώρα μας να είναι 35 κλίνες έναντι 90 της Ισπανίας, 138 της Πορτογαλίας και 200 της Τουρκίας”.