Θα πάει

Καλή η ανάλυση (αν και, ως γνωστόν, “η πολλή ανάλυση φέρνει τη διάλυση”) αλλά μπροστά στην αδρή πραγματικότητα των αριθμών η “περί ανέμων και υδάτων” θεωρία παραλύει: Η Εθνική, εάν δεν έχει γίνει ευρέως αντιληπτό (και αισθάνομαι πως δεν έχει γίνει αντιληπτό, καν, σε... στενό κύκλο), έκλεισε το μισό της προκριματικής φάσης του Euro 2008 ως η τρίτη καλύτερη ομάδα, ανάμεσα στις 50 που εμφανίστηκαν στην αφετηρία της διοργάνωσης! Τρίτη, “ισόβαθμη” της Γαλλίας και (με την προϋπόθεση ότι θα πάρει στα χαρτιά το ματς στη Δανία) της Σουηδίας. Μόνον η Κροατία και η Γερμανία έκαναν, με 16 πόντους ενώ εμείς έχουμε 15, καλύτερο “πρώτο γύρο”. Πιο σωστά, μόνον η Κροατία. Η μοναδική από τις 50 δίχως γκέλα. Η μία ισοπαλία της δεν ήταν γκέλα. Ηταν στη Μόσχα. Της Γερμανίας ήταν. Στη Λευκωσία. Οπως ήταν γκέλα για τους Γάλλους η ήττα στη Γλασκώβη. Για τους Σουηδούς, το Μπέλφαστ. Για μας, η Τουρκία. Ο καθρέφτης είναι για την (ψυχ)ανάλυση. Εγώ, για να 'μαι ειλικρινής, σε ολόκληρη την Ευρώπη δεν ξέρω καμία εθνική να 'ναι... όμορφη σ' αυτά τα προκριματικά. Ξέρω, μόνον, ότι η Ελλάδα έχει (σε έξι ματς) 15 πόντους. Οταν η Ιταλία έχει 13, η Ισπανία 12, η Αγγλία 11. Κι οι παλιόφιλοί μας, οι Τσέχοι και οι Πορτογάλοι, 14... σε επτά ματς. Η Εθνική, στα μάτια μου, είναι όπως η γυναίκα μου. Αντικειμενικά, υπάρχουν και (πολλές) ομορφότερες. Αλλά, πάλι, δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί για την αξία της. Φτάνει να την έχεις ζήσει και να μπορείς να την ξέρεις.

ΑΛΕΞΗΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

SPORTDAY