Δύο μεγάλα γαλάζια δακρυσμένα μάτια που κοιτούν στο πουθενά.

Αντικρίζοντας το 23χρονο κορίτσι η καρδιά σου σφίγγεται.

Προσπαθείς να την παρηγορήσεις και να της δώσεις κουράγιο, αλλά δεν ξέρεις πώς. Ούτε και η ίδια μπορεί ακόμη να δώσει απαντήσεις και να συνειδητοποιήσει τι της έχει συμβεί.

Η 23χρονη Μ. είπε χθες στην “Π”:

“Πάντα πίστευα στο Θεό. Τώρα πια δεν ξέρω τι να πιστέψω και τι όχι”. Η κοπέλα, αλλά και η μητέρα της, τις οποίες συναντήσαμε στον θάλαμο της Νευροχειρουργικής Κλινικής όπου νοσηλεύεται, μας είπαν ότι ο γιατρός που την χειρούργησε, Ανδρέας Γιαννόπουλος, από την πρώτη στιγμή την ενημέρωσε ότι θα ήταν πολύ διαφορετική η εξέλιξη της υγείας της αν την έφερναν νωρίτερα στο νοσοκομείο όταν ο όγκος βρισκόταν σε αρχικό στάδιο. Υπέφερε από τρομερούς πονοκεφάλους και είχε σχεδόν τυφλωθεί.

“Εφεραν το παιδί μου στο χείλος του γκρεμού”, είπε η μητέρα της και πρόσθεσε:

“Πώς στο Κέντρο αυτό αναλαμβάνουν ανθρώπους και δεν μπορούν να τους φροντίσουν; Εμένα που είμαι η μάνα της, με ενημέρωσαν πολύ καθυστερημένα για την κατάσταση της υγείας της”.

Η 23χρονη εδώ και 7 μήνες ζει μέσα στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο.

“Δεν αντέχω πια εδώ. Καμιά φορά με βγάζουν μέχρι το προαύλιο. Ολους αυτούς τους μήνες δεν έχω πάει πουθενά. Θέλω να γυρίσω στο Κέντρο, εκεί νιώθω πιο οικεία όμως αυτοί οι άνθρωποι με ξέχασαν. Γιατί να με ξεχάσουν;

Μόνο η κοπέλα που μέναμε στο ίδιο δωμάτιο, η Χρυσούλα με θυμάται και μου λέει οτι θέλει να γυρίσω πίσω”.

Η κοπέλα περπατάει με μεγάλη δυσκολία, πάντα υποβασταζόμενη και μετά από πολύμηνες φυσιοθεραπείες κατάφερε να κινεί το αριστερό της χέρι.

“Μη νομίζετε ότι μου έχουν τύχει και λίγα.

Κάνω μεγάλη προσπάθεια σε όλα, και μεγάλη προσπάθεια για να συνεχίσω να ζω χωρίς να βλέπω. Αν είχα παραδώσει τα όπλα θα έμενα ακίνητη σʼ ένα κρεβάτι.

Η Μ. θυμάται τις ημέρες που ζούσε μια κανονική ζωή και πήγαινε στο ΤΕΙ στο Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων.

“Την αγαπούσα την σχολή μου. Διάβαζα, πήγαινα Αγγλικά, καμιά φορά πήγαινα βόλτα για καφέ με τις φίλες μου, ήθελα κάτι να κάνω κι εγώ στη ζωή μου.

Δεν ξέρω γιατί μου έχουν συμβεί όλα αυτά. Νιώθω χαμένη, δεν ξέρω από πού να κρατηθώ”.