Δέσμιο των αυστηρών τύπων και των αδυναμιών του, το Κέντρο Παιδικής Μέριμνας στον Πόρο, κλείνει ερμητικά την πόρτα σε μια τρόφιμο του γιατί αρρώστησε!
Γιατί στα 23 της χρόνια, διαγνώστηκε όγκος στον εγκέφαλο και γιατί όταν πια χειρουργήθηκε, είχε ατροφήσει το οπτικό νεύρο και έμεινε τυφλή.
Αυτό το Κέντρο ήταν τα τελευταία τέσσερα χρόνια το σπίτι της, η οικογένεια της, ο χώρος με μεγάλη συναισθηματική αξία. Εκεί είχε αρχίσει να κάνει όνειρα γιατί μέχρι τότε η ζωή της είχε φερθεί πολύ σκληρά, πιο σκληρά, δεν γινόταν. Εκεί, θέλει να επιστρέψει, τουλάχιστον για ένα χρόνο, για να μπορέσει να αποκτήσει με τη βοήθεια ειδικής δασκάλας εκπαίδευση για τυφλά άτομα και να μετακινηθεί στη συνέχεια στην Αθήνα, για να ενταχθεί σε Κέντρο Επιμόρφωσης Τυφλών. Έτσι θα μπορέσει να αποκτήσει εφόδια για να εργαστεί, αφού δεν μπορεί να συνεχίσει τις σπουδές της στο ΤΕΙ Διοίκησης Επιχειρήσεων.
Όμως το Κέντρο Παιδικής Μέριμνας, με απόφαση που πήρε πριν 10 μέρες, αρνείται να ικανοποιήσει αυτό το αίτημα, για διάφορους λόγους. Ένας από αυτούς, είναι η μεγάλη δαπάνη για την φροντίδα του κοριτσιού το οποίο παρουσιάζει και κινητικά προβλήματα, καθώς το Κέντρο, δεν διαθέτει προσωπικό και ένας άλλος, που δεν αντέχει σε συζητήσεις είναι «ο ψυχολογικός αντίκτυπος που θα έχει στις υπόλοιπες μαθήτριες του Κέντρου, η επιστροφή της και η μεταξύ τους συμβίωση».
Μια τραγική ιστορία
Η 23χρονη κοπέλα, είναι το πρώτο παιδί μιας οικογένειας από χωριό της επαρχίας Μονοφατσίου. Μιας οικογένειας με πολλά προβλήματα, συμπεριφοράς, νοητικής επάρκειας και βιοπορισμού. Ένα από τα τρία παιδιά, πέθανε πριν μερικά χρόνια στα 16 της χρόνια, από νεανικό διαβήτη. Το άλλο κορίτσι, το πρόσωπο της τωρινής τραγωδίας, ήταν το μέλος της οικογένειας, που δεν φαινόταν να έχει προβλήματα υγείας και νοημοσύνης. Και όμως, η μοίρα, δεν της χαρίστηκε.
Στο δημοτικό διαπιστώνεται πρόβλημα στη σπονδυλική στήλη και αφού πέρασε για ένα μεγάλο διάστημα φορώντας νάρθηκα, οδηγείται –με την οικονομική βοήθεια της κοινότητας και υπηρεσιών-σε νοσοκομείο της Πάτρας, όπου υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση. Το πρόβλημα, παρέμεινε και μεγαλώνοντας το σώμα της εξακολουθούσε να έχει κλίση προς τα εμπρός και πλάι.
Στα 16 της χρόνια, έρχεται αντιμέτωπη με άλλο σοβαρό πρόβλημα υγείας, για την πλήρη διάγνωση του οποίου χρειάστηκε να περάσουν δύο χρόνια.
Ένα πρόβλημα, που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί και για λόγους διακριτικότητας δεν το αναφέρουμε. Αυτό το πρόβλημα, την καταρράκωσε ψυχολογικά , τη γέμισε παράπονο και χρειάστηκαν πολλές συζητήσεις με κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους που προσφέρθηκαν εθελοντικά για να την κάνουν να αντιμετωπίζει πιο αισιόδοξα τη ζωή.
Ήδη, είχε τελειώσει το ΤΕΛ και γράφτηκε στη Σχολή του ΤΕΙ.
Καθώς το οικογενειακό περιβάλλον, όχι μόνο δεν μπορούσε να τη στηρίξει, αλλά αντίθετα επιδείνωνε την κατάσταση της, έγινε δεκτή στο Κέντρο Παιδικής Μέριμνας, όπου εγκαταστάθηκε, έκανε φίλες και παράλληλα φοιτούσε στο ΤΕΙ. Όμως για πολλούς μήνες παραπονιόταν για συχνούς και δυνατούς πονοκεφάλους και τελικά, τον Οκτώβριο του 2006, μεταφέρεται στο νοσοκομείο όπου διαγιγνώσκεται ένας μεγάλος καλοήθης όγκος στον εγκέφαλο. Χειρουργήθηκε αμέσως, όμως όταν συνήλθε, δεν έβλεπε τίποτα γύρω της… Οι μέρες περνούσαν, αλλά το φως, είχε σβήσει από τα όμορφα μάτια της και τότε, η ψυχή της δεν άντεξε τα τόσα βάσανα, τις τόσες αδικίες της ζωής…Ήθελε να πεθάνει…
Τι ζητά
Τώρα, βλέπει μόνο σκιές, το σκοτάδι την τρομάζει και κάθε φορά που ακούει κάποιον να της λέει να κάνει υπομονή, του συνιστά να δέσει για 10 λεπτά μια μαύρη κορδέλα στα μάτια του και να προσπαθήσει να κινηθεί... Για την περίπτωση της ενδιαφέρθηκε η Ένωση Τυφλών και ήδη η ειδική εκπαιδεύτρια Χαρά Κλινάκη, της παραδίδει μαθήματα κίνησης και αυτοεξυπηρέτησης έτσι ώστε να μάθει να ζει μόνη της χωρίς βοήθεια. Αυτή η εκπαίδευση απαιτεί χρονικό διάστημα τουλάχιστον ενός έτους. Αυτό το διάστημα, θέλει να ζει στο Κέντρο, και της το αρνούνται γιατί δεν είναι υγιής και γιατί θα κοστίσει χρήματα. Η ίδια, έχει προτείνει να δίδει τα χρήματα του επιδόματος που θα παίρνει (περίπου 700 ευρώ) για την πληρωμή εξωτερικής νοσοκόμας, η οποία θα την φροντίζει το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας. Ούτε αυτό όμως αρκεί για τους υπεύθυνους του Κέντρου.
Ο πρόεδρος, γιατρός Γιώργος Αλεγκάκης, μας είπε, ότι σύμφωνα με τον Κανονισμό Λειτουργίας του Κέντρου, γίνονται δεκτά μόνο υγιή κορίτσια.
«Δεν έχουμε προσωπικό για τη φροντίδα της, η οποία θα χρειάζεται τρία άτομα το 24ωρο. Δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό, όταν τα Σαββατοκύριακα δουλεύουμε με μια υπάλληλο», μας είπε. Η συναισθηματική ανάγκη της 23χρονης, προσκρούει σε αυτή την άρνηση. Μια άρνηση, που ήρθε ομόφωνα, από όλα τα παρόντα μέλη του συμβουλίου και όταν της κοινοποιήθηκε ένα μεσημέρι , στο θάλαμο του νοσοκομείου όπου παραμένει «χαριστικά» τρείς μήνες τώρα, το κλάμα και η οδύνη διαπέρασαν τους τοίχους και τις καρδιές των άλλων ασθενών. Ένας γιατρός , την πήρε και την πήγε βόλτα με το καρότσι για να συνέλθει…
Η διοίκηση του Κέντρου, έχει προτείνει να χορηγήσει στην 23χρονη τρόφιμο του ένα επίδομα ενοικίου , ύψους 350 ευρώ, για να μείνει σε κάποιο σπίτι και να τη φροντίζει η μητέρα της… Εκείνη, δεν θέλει αυτή τη λύση, θεωρεί ως οικογένεια της το Κέντρο, τα κορίτσια που γνώρισε , και εκεί ζητά να επιστρέψει μέχρι να ολοκληρωθεί η εκπαίδευση της, για ένα χρόνο. Μόνο.

