H 24η Απριλίου του 1915, είναι γνωστή σε όλο τον κόσμο, ως ημέρα μνήμης της πρώτης και απεχθέστερης γενοκτονίας του 20ου αιώνα. Αποτελεί μία πληγή για την σύγχρονη ιστορία και τον σύγχρονο πολιτισμό, ο οποίος επέτρεψε στην Οθωμανική Τουρκία να διαπράξει αυτό το ειδεχθές έγκλημα.

Την 24η Απριλίου του 1915, η νεοτουρκική κυβέρνηση, θέτοντας σε εφαρμογή ένα καλά οργανωμένο σχέδιο, προχώρησε στη σύλληψη της αρμενικής ελίτ στην Κωνσταντινούπολη. Ακολούθησε μια συστηματική εξόντωση του αρμενικού πληθυσμού μέσα σε λίγους μήνες.

Όποιος δεν δολοφονήθηκε αμέσως επί τόπου, εξαναγκάστηκε σε πορείες θανάτου χωρίς νερό και τροφή, μέσα απο άβατες βουνοπλαγιές ή την έρημο της Συρίας όπου και βρήκε μαρτυρικό θάνατο.

Το παραπάνω σχέδιο ήταν η τελευταία πράξη ενός καλά μελετημένου σχεδίου, που ξεπερνούσε το εμπνευσμένο πολλά χρόνια νωρίτερα απο τον σουλτάνο Αβδούλ Χαμίτ Β΄, ανάλογο σχέδιο μαζικών δολοφονιών.

Η πρώτη φάση του σχεδίου περιλάμβανε τις σφαγές πάνω απο 300.000 Αρμενίων κατά την διάρκεια των ετών 1894 – 1896.

Οι συνεχιστές του Αβδούλ Χαμίτ Enver, και Talaat, επικεφαλής του νεοτουρκικού καθεστώτος, οργάνωσαν την δεύτερη φάση της συνολικής εξόντωσης των Αρμενίων που χαρακτηρίστηκε ως η πρώτη γενοκτονία του 20ου αιώνα, οπότε εκτοπίστηκαν και σφαγιάστηκαν 1.500.000 Αρμένιοι, κάθε ηλικίας και φύλου, ακόμη και παιδιά βρεφικής ηλικίας.

Προς τι όμως τόση έχθρα έναντια στον αρμενικό λαό; Ποιοι ήταν οι λόγοι που οδήγησαν την Τουρκία να διαπράξει μία γενοκτονία;

Ένα απο τα αρχαιότερα έθνη της περιοχής, οι Αρμένιοι, μετρούν 3.000 χρόνια παρουσίας στο Αρμενικό Υψίπεδο, μια έκταση 300.000 τμ και αποτελούν ξεχωριστό κλάδο της ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας. Οι Αρμένιοι κατοικούσαν στα εδάφη αυτά πολύ πριν έρθουν οι τουρανικές φυλές. Ήδη απο τους προϊστορικούς χρόνους είχαν αναπτύξει έναν πολύ αξιόλογο πολιτισμό.

Είναι γνωστό σε όλους ότι το 301 μ.Χ. ο αρμενικός λαός υπήρξε ο πρώτος που αποδέχτηκε τον Χριστιανισμό ως επίσημο θρήσκευμα του κράτους.

Έτσι ως σκεπτόμενοι χριστιανοί ενοχλούσαν αφάνταστα στην δημιουργία ενός αμειγούς τουρκικού έθνους και στην εξάπλωση του Μεγάλου Τουράν.

Οπότε οι Τούρκοι εμπνεύστηκαν την εξαφάνιση του Αρμενικού γένους από το πρόσωπο της γης, για να μπορέσουν να εφαρμόσουν τα επεκτατικά τους σχέδια.

Το σύνθημα δόθηκε στις 24 Απριλίου του 1915 και η συστηματική εξόντωση αφάνισε σχεδόν το ήμισυ του συνόλου των Αρμενίων ανά τον κόσμο. Όσοι επέζησαν απο τις σφαγές κατέφυγαν σε διάφορες χώρες ανα τον κόσμο δημιουργώντας την Αρμενική Διασπορά. Αρχικά έζησαν υπό αντίξοες συνθήκες.

Όμως οι Αρμένιοι, λαός εργατικός και πολιτισμένος, κατάφεραν να διακριθούν στις χώρες υποδοχής. Γρήγορα δημιουργήθηκαν κοινότητες όπου θεμελιώθηκαν σχολεία, εκκλησίες και οτιδήποτε βοηθά στη διαφύλαξη του πολιτισμού, της γλώσσας και της εθνικής ταυτότητας. Η ανεξάρτητη Δημοκρατία της Αρμενίας, σήμερα αποτελεί το πρώτο πειστήριο ότι οι Τούρκοι δεν κατάφεραν να πετύχουν το στόχο τους.

Η Αρμενία είναι ένα ανεξάρτητο κράτος, σεβαστό απο όλους τους διεθνείς Οργανισμούς. Αποτελεί μια δημοκρατική χώρα που τηρεί καλές σχέσεις με όλα σχεδόν τα κράτη του κόσμου.

Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλά κοινοβούλια στον κόσμο όπως στην Ελλάδα, τη Γαλλία, την Κύπρο, τον Καναδά και την Αργεντινή έχουν αναγνωρίσει επίσημα την γενοκτονία των Αρμενίων απο τους Τούρκους.

Παρόλα αυτά, η Τουρκία μέχρι σήμερα συνεχίζει με διάφορους τρόπους την πολιτική άρνησης και διαστρέβλωσης της ιστορικής αλήθειας και φτάνει στο σημείο να υποστηρίζει, ότι οι αναγκαστικές πορείες θανάτου ήταν αποτέλεσμα της προσπάθειας του τουρκικού κράτους να προστατέψει δήθεν τους Αρμένιους απο τα δεινά του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου”.

Όμως γιατί η Τουρκία έχει επιβάλει ολοκληρωτικό αποκλεισμό και δεν δέχεται να ανοίξει τα σύνορα με την Αρμενία; Γιατί μέχρι σήμερα συνεχίζει να καταδυναστεύει τους Αρμένιους που ζουν στην Τουρκία;

Γιατί δεν προστατεύει τα συμφέροντα των Αρμενίων στην Τουρκία, οι οποίοι τυγχάνουν να είναι και Τούρκοι υπήκοοι; Γιατί συνεχώς, με διάφορους τρόπους, όπως οι φανατικές θρησκευτικές οργανώσεις παρενοχλεί το Αρμενικό Πατριαρχείο και τα συμφέροντα των Αρμενίων που ζουν στην Τουρκία;

Θέλοντας να αναδείξει το ευρωπαϊκό της πρόσωπο, η Τουρκία πρόσφατα αποπεράτωσε την αναστήλωση του αρμενικού ναού του Τιμίου Σταυρού που βρίσκεται στα εδάφη της τουρκοκρατούμενης Αρμενίας και ειδικότερα στο νησί Αχταμάρ μέσα στην λίμνη Βαν. Η δήθεν τουρκική μεγαλοψυχία, θα επιτρέψει ο ναός να χρησιμοποιηθεί ως μνημείο πόλο έλξης τουριστών κι όχι ως εκκλησία. Γιʼαυτό και δεν φρόντισε να αναρτηθεί ο σταυρός στον τρούλο της εκκλησίας, διότι έτσι θα ενισχυθεί η μαρτυρία αδιάψευστης αρμενικότητας της περιοχής. Όμως αυτή είναι η Τουρκία που επιθυμεί να ενταχτεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτή που με την πολιτική καταπάτησης των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του περιορισμού της ελεύθερης έκφρασης, καθώς επίσης αυτή, που με το νόμο περί προσβολής του τουρκισμού, έθρεψε τη μισαλλοδοξία και τον εξτρεμισμό επιτρέποντας πρόσφατα να δολοφονηθεί μέσα στην επικράτεια της, ο Αρμένιος δημοσιογράφος Χράντ Ντίνκ, ο οποίος είχε τολμήσει να εκφράσει την γνώμη του και την διασαρέσκεια του ενάντια στο τουρκικό κράτος μεγαλόφωνα.

Στις ψυχές όλων των Αρμενίων η 24η Απριλίου του 1915, είναι χαραγμένη όχι μόνο ως ημέρα μνήμης των 1.500.000 προγόνων μας που σφαγιάστηκαν απο την Τουρκία. Είναι επίσης και η μέρα εκείνη που κάθε Αρμένιος ανανεώνει τον όρκο ζωής του προς τον εαυτό του, το γένος και τους αδικοχαμένους προγόνους του.

Ο Talaat ως υπουργός Εσωτερικών, είχε δηλώσει τότε, ότι μετά απο 50 χρόνια δεν θα υπάρχει ούτε ένας Αρμένιος στην γη, για να θυμίζει την σφαγή των Αρμενίων.

Η ύπαρξη μας εδώ, σήμερα, είναι μια τρανταχτή απόδειξη ότι μετά απο 92 χρόνια, οι Τούρκοι δεν κατάφεραν να αφανίσουν το Αρμενικό έθνος.

Εμείς θα συνεχίζομε να υπάρχουμε και να βροντοφωνάζομε σε όλο τον πλανήτη, όλο και πιο δυνατά, το αποτρόπαιο έγκλημα, που στόχευε στην τελική εξόντωση των Αρμενίων.

Άκομα και αν περάσουν 92 φορές 92 χρόνια, εμείς θα συνεχίζομε να διατηρούμε την γλώσσα, την θρησκεία, τον πολιτισμό και τις ρίζες μας.

Κάθε τέτοια μέρα θα ανανεώνουμε τον όρκο ζωής προς τους προγόνους μας, που απαιτούν απο εμάς να συνεχίζομε να αγωνιζόμαστε όσο χρόνος κι αν χρειαστεί, ούτως ώστε να αναγνωρίσουν όλα τα κράτη την γενοκτονία των Αρμενίων, συμπεριλαμβανομένης και της ίδιας της Τουρκίας. Οι ψυχές των θυμάτων δεν θα ησυχάσουν, όσα χρόνια και εαν περάσουν, αλλά ούτε και ο αγώνας μας θα σταματήσει μέχρις ότου επικρατήσει η δικαιοσύνη, που συνίσταται στη δικαίωση του Αρμενικού ζητήματος με την απόδοση στον δικαιούχο αρμενικό λαό των παράνομα κατεχόμενων τουρκοκρατούμενων εδαφών.