Της Αννας Κωνσταντουλάκη

Οταν περπατάει στον δρόμο, σέρνοντας μαζί του το περίπλοκο μηχάνημα, οι περαστικοί τον κοιτάζουν με περιέργεια και τον ρωτούν διάφορα.

Αν πρόκειται για σύστημα ψεκασμού, για μηχάνημα απολύμανσης ή για συσκευή που κάνει μασάζ.

Ομως ο 40χρονος Ηρακλειώτης Νίκος Δραμητινός, κουβαλάει πάντα μαζί του σε καροτσάκι, την μηχανική του καρδιά.

Ζει και αναπνέει χάρη σʼ αυτήν και περιμένει μαζί με πολλούς άλλους Ελληνες ένα τηλέφωνο από το Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο που θα του πουν ότι βρέθηκε μόσχευμα και θα μπορέσει να κάνει μεταμόσχευση, για να απαλλαγεί οριστικά από τα καλώδια και τα μηχανήματα που έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς του.

Ο Ν. Δραμητινός που είναι παντρεμένος και πατέρας ενός αγοριού, μίλησε στην “Π” για την περιπέτεια της υγείας του που άρχισε πριν 3 χρόνια, όταν ζούσε με την οικογένειά του μια φυσιολογική ζωή, εργαζόμενος ως οδηγός ταξί.

Είναι ένας άνθρωπος θαρραλέος, ιδιαίτερα αισιόδοξος, ο οποίος ελπίζει ότι σύντομα θα γίνει το θαύμα.

“Ζούσα μια φυσιολογική ζωή, όταν την ώρα της δουλειάς, έπαθα ένα βαρύ έμφραγμα. Μεταφέρθηκα στο “Ωνάσειο”, όπου διαπιστώθηκε ότι έπασχα από ισχαιμική μυοκαρδιοπάθεια, έκανα “μπάι-πας”, όμως με το πέρασμα του χρόνου αντί να βελτιώνεται η υγεία μου, χειροτέρευε.

Ο καρδιοχειρουργός Πέτρος Αλιβιζάτος, διευθυντής του προγράμματος Μεταμοσχεύσεων του Ωνασείου, μου είπε ότι έπρεπε να μπω σε λίστα για μεταμόσχευση και μέχρι να βρεθεί μόσχευμα, έπρεπε να κάνω επέμβαση για την εμφύτευση τεχνητής καρδιάς”.

Στον ασθενή, εμφυτεύεται μια αντλία που καταλήγει σε μηχάνημα, το οποίο με την κατάλληλη ρύθμιση, μιμείται τη λειτουργία της ανθρώπινης καρδιάς, βοηθώντας την να διατηρεί την σωστή αρτηριακή πίεση.

Η συσκευή λειτουργεί με μπαταρίες και ο ασθενής, υποχρεούται να έχει συνεχώς μαζί του το μηχάνημα το οποίο κουβαλάει ό,τι κι αν κάνει, όπου κι αν βρίσκεται, σε ένα καροτσάκι.

Ο Νίκος Δραμητινός, ζει με τη συσκευή αυτή από τον Δεκέμβριο του 2005.

“Το πρώτο διάστημα δεν ήταν τίποτε εύκολο, αισθανόμουν πόνο και τον κραδασμό μεταφέροντας το μηχάνημα. Ομως δεν είχα άλλη λύση. Θέλω να ζήσω και μπορώ να ζω με τη μηχανική μου καρδιά. Πρέπει να πηγαίνω στην τουαλέτα με το μηχάνημα, να κοιμάμαι, να τρώω, να περπατάω, αλλά όλα μπορεί να τα συνηθίσει ο άνθρωπος.

Δεν ζω μια φυσιολογική ζωή, αλλά ζω όσο μπορώ καλύτερα και η οικογένειά μου, η σύζυγός μου Γκέλια και ο γιος μου ο Χάρης, ήταν και είναι πάντα δίπλα μου κι αυτό με κάνει ακόμη πιο δυνατό”.

Για τον Ηρακλειώτη, η καθημερινότητα δεν είναι εύκολη. “Με κοιτάζει ο κόσμος και συχνά με ενοχλεί αυτό. Με ρωτούν αν κουβαλάω στο καροτσάκι ψεκαστικό ή απολυμαντική συσκευή ή συσκευή για μασάζ. Δεν είναι εύκολο να ζεις σέρνοντας συνεχώς ένα καρότσι που ζυγίζει 17 κιλά!” Oμως ο Νίκος Δραμητινός, δεν το βάζει κάτω. Συχνά βγαίνει έξω, κουβαλώντας στον ώμο την... καρδιά του.

Ο ίδιος, όπως λέει στην “Π” γυμνάζεται καθημερινά στο σπίτι του, κάνοντας διάδρομο και ποδήλατο, πηγαίνει βόλτα στην παραλία, για ψώνια στα μαγαζιά, βγαίνει για φαγητό, όμως δεν μπορεί να πάει εκδρομή, ούτε να ταξιδέψει.

“Γιατί, ανά πάσα στιγμή, μπορεί να χτυπήσει το τηλέφωνο και να μου πουν ότι βρέθηκε μόσχευμα. Περιμένω με μεγάλη αγωνία αυτή την ώρα. Ξέρω ότι είχα φθάσει στο σημείο μηδέν και μου έχει δοθεί παράταση ζωής. Ομως ελπίζω και ονειρεύομαι συνεχώς τη νέα μου ζωή, με μια καινούρια καρδιά. Θέλω να μπορέσω να μπω στο αεροπλάνο για να επισκεφθώ τους φίλους και συγγενείς στο Ηράκλειο, να κολυμπήσω, να ξαναρχίσω τη δουλειά μου. Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο να βρεθεί μόσχευμα, όμως το μόνο που δεν χάνω είναι η ελπίδα μου”.

Ο Νίκος Δραμητινός, μιλά με τα θερμότερα λόγια για τους γιατρούς και το προσωπικό του Ωνασείου και ιδιαίτερα για τον καρδιοχειρουργό Πέτρο Αλιβιζάτο.

“Δεν είμαι μόνο εγώ, αλλά και πολλοί άλλοι που ζουν με μηχανική καρδιά και όλοι έχουμε γίνει φίλοι. Με τους ανθρώπους στο Ωνάσειο, νιώθουμε σαν οικογένεια. Οι γιατροί είναι φίλοι μας, οι δικοί μας άνθρωποι. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα είχαμε τέτοια συμπαράσταση. Ολοι μας, έχουμε κουραστεί ψυχολογικά, όμως μας δίνουν απερίγραπτη δύναμη και κουράγιο και όλοι ελπίζουμε σε μια νέα ζωή, με μια καινούρια καρδιά”.