Η πρώτη, από τις κυρίες που ασχολούνται με τις πολεμικές τέχνες, και πιο συγκεκριμένα με το καράτε, είναι η κ. Άννα Χουρδάκη, η οποία χαρακτηριστικό είπε ότι ξεκίνησε πριν κάποια χρόνια σαν μαθήτρια και αγάπησε τόσο το καράτε που σήμερα είναι δασκάλα. «Ξεκίνησα το καράτε πριν κάποια χρόνια θέλοντας να μπορώ να υπερασπιστώ τον εαυτό μου σε μια δύσκολη περίπτωση» σημειώνει η ίδια, συμπληρώνοντας ότι «το ίδιο κίνητρο βλέπω σήμερα σε αρκετές από τις κοπέλες που ξεκινούν για να μάθουν, αφού πλέον η αυτοάμυνα έγινε γιʼ αυτές κάτι σαν ανάγκη». Αναφερόμενη, δε, στη γενικότερη άποψη που επικρατεί για την ενασχόληση των γυναικών με τις πολεμικές τέχνες, η κ. Χουρδάκη τόνισε ότι «υπάρχει μια λανθασμένη αντίληψη ότι το καράτε και οι άλλες πολεμικές τέχνες είναι μια αντρική υπόθεση, κάτι που είναι, όμως, τελείως λάθος μιας και άνετα οι γυναίκες μπορούν να τις εξασκήσουν χωρίς μάλιστα να χάνουν στο ελάχιστο στοιχεία της θηλυκότητας τους». Αυτό συμβαίνει αφού, όπως εξηγεί η ίδια «το καράτε δε δημιουργεί όγκο, αλλά συμβάλλει στην ελαστικότητα» και «δε βασίζεται τόσο στη σωματική δύναμη, όσο στην τεχνική και την εκμετάλλευση της ταχύτητας του αντιπάλου».

Μια από τις μαθήτριες καράτε είναι, η 19χρονη φοιτήτρια Φιλιώ Μαλανδράκη, αφού σημειώνει ότι «ήθελα να ξεκινήσω κάποιο άθλημα και προτίμησα αυτό να είναι το καράτε λόγω του ότι συνδυάζει την καλή γυμναστική άσκηση με την αυτοάμυνα που πλέον χρειάζεται πολύ σε εμάς τις γυναίκες», συμπληρώνει ότι «δεν είχα ποτέ κάποιο κρούσμα επίθεσης, αλλά σκέφτηκα το καράτε επειδή είναι περισσότερο παραδοσιακή μέθοδος αυτοάμυνας, αλλά και αρκετά προσιτό για μια γυναίκα». Συνεχίζοντας, η ίδια τονίζει ότι «ήδη σε αυτούς τους περίπου τρεις μήνες που ασχολούμαι με το καράτε έχω διαπιστώσει βελτίωση στην αυτοπεποίθηση μου, αλλά και στο πόσο ασφαλής αισθάνομαι» και παρατηρεί ότι «όσο προπονούμαι, διαπιστώνω αυτό να συμβαίνει ολοένα και περισσότερο».

Μια ακόμα νεαρή κοπέλα, η 22χρονη Μαριλένα Τσάλα, είναι μια ακόμα από τις γυναίκες που ασχολούνται με τις πολεμικές τέχνες και δέχτηκαν να μιλήσουν στην «Π». Η Μαριλένα, λοιπόν, αφού αναφέρει ότι «η δική μου ενασχόληση με το καράτε ξεκίνησε λίγο περίεργα και απότομα», εξηγεί ότι «αναγκάστηκα να το σκεφτώ μετά από μια επίθεση για κλοπή που δέχτηκα και μετά τις παροτρύνσεις φίλων μου που ασχολούνταν με το καράτε και μου έδωσαν να καταλάβω ότι, αν ασχοληθώ κι εγώ, θα μπορούσα πλέον μόνη μου να αντιμετωπίζω καταστάσεις σαν κι αυτή». Προχωρώντας, η ίδια σημειώνει ότι «ασχολούμαι πλέον περίπου 5 μήνες με το καράτε κι αυτό που μπορώ με σιγουριά να πω είναι ότι μου αρέσει και με έχει ωφελήσει πάρα πολύ», αφού «ακόμα και μέσα σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα έχουν βελτιωθεί πάρα πολύ τόσο η αυτοπεποίθηση μου, όσο και τα αντανακλαστικά μου». Αναφερόμενη, τέλος, στις πιθανότητες που θα έδινε η ίδια στον εαυτό της σε περίπτωση που σήμερα δεχόταν ξανά επίθεση, η Μαριλένα τονίζει ότι «δεν ξέρω αν θα μπορέσω να το αντιμετωπίσω άψογα και χωρίς προβλήματα», ωστόσο, «είμαι, όμως, σίγουρη ότι θα τα πάω πολύ καλύτερα από την προηγούμενη φορά και αν, όπως υπολογίζω, μου βγουν εκείνη την ώρα όλα όσα δουλεύω αυτούς τους 5 μήνες, θα καταφέρω να το ξεπεράσω πολύ ευκολότερα».

Η κ. Άννα Μπάτσιου, εμφανίστηκε το ίδιο και περισσότερο δυναμική από τις προηγούμενες, καθώς εξασκεί και ένα άθλημα που είναι αρκετά διαφορετικό και σκληρότερο από το καράτε, όπως είναι το κουνγκ φου. Όπως σημειώνει και η κ. Μπάτσιου «ήθελα να ξεκινήσω μια γυμναστική και παράλληλα να μπορώ να τη συνδυάσω με κάτι που θα μάθω, αφού είχα αρχίσει γυμναστήριο με όργανα και κάποια στιγμή άρχισα να το βαριέμαι». Αυτή της η απόφαση, όπως σημειώνει η ίδια αποδείχθηκε ότι ήταν η ιδανική, αφού «στα 2,5 περίπου χρόνια που ασχολούμαι, διαπίστωσα ότι είναι ένα άθλημα που άνετα και μια γυναίκα μπορεί να κάνει και το οποίο με βοήθησε τρομερά τόσο σωματικά και ψυχολογικά, όσο και στο να επανέλθω μετά τον τοκετό που είχα». Πολύ σημαντική, δε, όπως εξηγεί η κ. Μπάτσιου ήταν η συνδρομή του κουνγκ φου και στο «να τονώσω την αυτοπεποίθηση μου και να καταπολεμήσω τις ανασφάλειες μου», μιας και «είναι πολύ μεγάλη υπόθεση για μια γυναίκα να ξέρει ότι είναι ασφαλής και ότι μπορεί να ανταπεξέλθει ακόμα και αν της τύχει κάτι απρόοπτο».

Μια ακόμα από τις εκπροσώπους του -υποτίθεται- «ασθενούς φύλου» που ασχολείται με το κουνγκ φου, η κ. Ακριβή Χατζηγεωργίου, ασχολείται με αυτό 2 χρόνια και προπονείται, όπως αναφέρει, περίπου 3 φορές την εβδομάδα. «Δεν υπήρχε κάποιο συγκεκριμένο ερέθισμα για να ξεκινήσω το κουνγκ φου», αναφέρει η ίδια, εξηγώντας ότι «το άρχισα απλώς για να γυμναστώ και το προτίμησα από κάποια άλλη άσκηση γιατί έχει δράση και δεν έχει τη μονοτονία του γυμναστηρίου». Όπως σημειώνει η κ. Χατζηγεωργίου, «ευτυχώς μέχρι σήμερα δεν έχει χρειαστεί να χρησιμοποιήσω στη ζωή μου κάτι απʼ όλα αυτά που μαθαίνω στο κουνγκ φου», για να συμπληρώσει έπειτα ότι «σε μια τέτοια περίπτωση τα πάντα θα εξαρτηθούν από την ψυχραιμία που θα δείξω στην αρχή, μιας και στη συνέχεια οι κινήσεις θα μου βγουν ενστικτωδώς». Κλείνοντας, δε, σημειώνει το γεγονός ότι «η επίδειξη της ψυχραιμίας είναι αναγκαία προκειμένου να βγάλουμε μετά στη σύγκρουση αυτά που έχουμε μάθει» και συμπληρώνει ότι «γιʼ αυτό, άλλωστε, το λόγο και δουλεύουμε και προπονούμαστε καθημερινά πάνω σε αυτή, αφού κάθε άσκηση που κάνουμε απαιτεί πολύ υψηλό βαθμό αυτοσυγκέντρωσης».