Του Χριστόδουλου Φανουράκη*

Σε δύσκολους από κάθε άποψη καιρούς, σαν κι αυτούς που βιώνουμε σήμερα, θα περίμενε κανείς πως κάποιοι άνθρωποι του πολιτισμού, του πνεύματος, και του στοχασμού, θα μπορούσαν να αρθουν στο ύψος των περιστάσεων.

Η κοινωνία μάταια περιμένει κάποιοι νʼ αναλάβουν επιτέλους τις ευθύνες τους κι αντί να θωπεύουν τα ωτα των συμπολιτών τους, να βγουν να πουν κάποιες αλήθειες και να δείξουν τον δρόμο.

Αντʼ αυτού, βλέπει κανείς με λύπη αρκετούς να ετυμηγορούν, με τη συνήθη μικρονοϊκη τους αυθάδεια στα τηλεοπτικά παράθυρα ζητιανεύοντας την όποια τηλεοπτική αναγνωρισιμότητα, και πουλώντας ύφος.

Η έλλειψη πολιτικής βούλησης απʼ όλους, επιτρέπει στον κάθε είδους τρομοκράτη να καταστρέφει την περιουσία των συμπολιτών μας και να καλύπτεται με την ασυλία την όποια μετά πάθους αρκετοί υπερασπίζονται.

Σίγουρα κάποιους βολεύει η κατάσταση, μα κι αν άλλοι έχουν απορίες, ας στείλουν φαξ στο Θεό, και ίσως πάρουν κάποια απάντηση.

Είναι ίσως πολύ ευγενική η άποψη ότι είμαστε για κλάματα ή για το διάολο πεσκέσι.

Υπάρχουν αρκετά γεγονότα που προκαλούν τον κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο που ούτε επιγραμματικά δεν μπορεί νʼ αναφέρει κανείς, σεβόμενος τον χώρο που τον φιλοξενεί.

Ομως, ένα τουλάχιστον δεν μπορεί να μην αναφερθεί, γιατί άπτεται της υγείας των συνανθρώπων μας, και καθότι οι αρμόδιοι επιδεικτικά σιωπούν.

Αφορά την θεραπεία πάσας νόσου πίνοντας το ζουμί από τα φύλλα της ελιάς. Προσωπικά έχω δεχτεί αρκετά τηλεφωνήματα, και γιʼ αυτό θεώρησα σκόπιμο νʼ αναφερθώ στην νέα αυτή θεραπευτική αντιμετώπιση.

Ας το δούμε και λίγο ιστορικά το θέμα.

Πόσες φορές ως τώρα δεν έχουμε διάφορες θεραπευτικές αντιμετωπίσεις ακόμα και του καρκίνου που όμως στο τέλος απεδείχθη άνθραξ ο θησαυρός;

Επιτρέψτε μου να σας θυμήσω μερικά στιγμιότυπα που όπως και τώρα, έτσι και τότε έγιναν πιστευτά από πάρα πολλούς συνανθρώπους μας, με κάποιο κόστος βέβαια, άσχετα κι αν δεν είναι εύκολα αντιληπτό.

Ολοι θυμούνται το νερό του Καματερού. Πέραν του ότι σε τίποτα δεν ωφέλησε, μερικά έπαθαν και τύφο λόγω ακαθάρτων δοχείων μεταφοράς.

Πριν λίγα χρόνια τα ράφια των φαρμακείων είχαν γεμίσει παντός είδους βότανα, για κάθε νόσημα, μόνο που και πάλι τίποτα δεν έγινε, και κανείς δεν έλυσε το πρόβλημά του, αν δεν το χειροτέρεψε κιόλας.

Την πλύση εγκεφάλου που έγινε με το Τσερνομπίλ, και μάλιστα από ακαδημαϊκούς δασκάλους την θυμόμαστε επίσης όλοι. Πως τάχατε στον ελλαδικό χώρο δεν υπήρχε πρόβλημα. Και όμως υπήρξε πολύ μεγάλο.

Οταν στα κράτη της Ευρώπης καθημερινά εδίδοντο οδηγίες για το τι να κάνουν και τι να μην κάνουν, εμάς εδώ μας καθησύχαζαν.

Και ποιος δεν θυμάται το καβροζούμι του συντοπίτη μας ή το δηλητήριο του σκορπιού της Κούβας.

Ενα ακόμα παράδειγμα και το θέμα θα τελειώσει εδώ και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Πριν πολλά χρόνια ανακάλυψαν ένα μικρόβιο στο στομάχι, που τάχατε πέραν του έλκους, είχε και πού δεν είχε συμμετοχή. Μέχρι και στο έμφραγμα έπαιζε σημαντικό ρόλο. Τότε και πάλι διαπρεπείς επιστήμονες απʼ όλο το κόσμο, συνιστούσαν την εκκρίζωσή του, πράγμα όμως που έφερε πολλά κέρδη στις εταιρίες που είχαν τα τάχα μου κατάλληλα φάρμακα. Το σλόγκαν ήταν: “Το καλύτερο ελικοβακτηρίδιο - αυτό ήταν το όνομα του μικροβίου - είναι το νεκρό ελικοβακτηρίδιο. Ξέρετε τώρα. Και χρόνια ποιο είναι το καινούργιο σλόγκαν: Σώστε το ελικοβακτηρίδιο.

Και για να ξανάρθουμε στο θέμα μας, θα πρέπει να καταλάβει ο κόσμος πως απαιτούνται πολυετείς μελέτες κατάλληλα σχεδιασμένες για να αποδειχθεί η ωφέλεια ή μη μιας ουσίας. Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη τα όσα με πολλή επιπολαιότητα μας σερβίρουν και ας ακολουθούμε τις συμβουλές του γιατρού μας.

Από σεβασμό για την φιλοξενία, το θέμα για τώρα μένει εδώ και μια άλλη φορά θα μπούμε βαθύτερα σε πιο περιεκτική επιστημονική ανάλυση.

* Ο Χριστόδουλος Φανουράκης είναι ειδικός παθολόγος - γαστρεντερολόγος