Η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος δέχθηκε την μεταβολή του ημερολογίου και απέστειλε αντιπροσώπους στο Πανορθόδοξο συνέδριο της Κωνσταντινουπόλεως όπου ψηφίστηκε η διόρθωση του Ιουλιανού κατά 13 μέρες, αφού κανένα δογματικό κώλυμα δεν υπήρχε. Οι άστατες όμως πολιτικές συνθήκες που επικρατούσαν στην Ελλάδα λόγω του προσφυγικού κύματος της Μικρασιατικής καταστροφής αλλά και οι ασφυκτικές πιέσεις των Νεοτούρκων στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, έγιναν η αφορμή να μην δοθεί η απαραίτητη ενημέρωση του χριστιανικού λαού. Έτσι η άγνοια των πολλών όπως και η πολιτική εκμετάλλευση από ορισμένους κύκλους αλλά και οι προσωπικές αντιθέσεις κάποιων ιεραρχών στάθηκαν τα αίτια της δημιουργίας του παλαιοημερολογιακού ζητήματος.
Το 1935 τρεις ιεράρχες, από προσωπικούς λόγους, ετέθησαν επικεφαλείς των τότε παλαιοημερολογητών προκαλώντας μεγάλο σκανδαλισμό στον λαό. Ο Δημητριάδος Γερμανός, ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος και ο Ζακύνθου Χρυσόστομος αποσχίστηκαν από την κανονική Εκκλησία και ίδρυσαν την εκκλησία των Παλιοημερολογητών, διότι δήθεν η Εκκλησίας της Ελλάδος και τα Πατριαρχεία Κων/πολεως, Αλεξανδρείας και Αντιοχείας παρέβησαν τα δόγματα και τους κανόνες. Οι παλαιοημερολογίτες παρά την αποδοκιμασία από το σύνολο του λαού αλλά και του Πατριαρχείου προέβησαν στις αντικανονικές χειροτονίες του Πολυκάρπου Λυώση ως Δαυλείας, του Χριστοφόρου Χατζή ως Μεγαρίδος και του Γερμανού Βερυκοπούλου ως Κυκλάδων. Από αυτούς όμως επανήλθαν οι δύο πρώτοι στην κανονική εκκλησία επί Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος και έγιναν ο πρώτος Σιατίστης και ο δεύτερος Δρυινουπόλεως.
Η κανονική Εκκλησία καθαίρεσε πάντας αλλά αυτοί στηριζόμενοι από μικροπολιτικά και ψηφοθηρικά συμφέροντα εγκαθίδρυσαν την Μονή Κερατέας. Επίσης ο Ζακύνθου Χρυσόστομος αφού μετανόησε επανήλθε κι αυτός στην κανονική ορθόδοξη εκκλησία της Ελλάδος. Μετά από εξάμηνη παύση επέστρεψε στην έδρα του και πέθανε αργότερα ως Τριφυλίας. Οι άλλοι δύο ως καθηρημένοι διέμειναν στην Αθήνα.
Είναι απολύτως φυσικό, ότι κανένας τους δεν πίστεψε ποτέ την παλαιοημερολογητική άποψη διότι ως αρχιερείς είχαν ικανή μόρφωση να γνωρίζουν ότι η χρονική αλλαγή του ημερολογίου δεν επέφερε κανένα δογματικό πρόβλημα στη πίστη μας. Ο πραγματικός σκοπός είναι ότι επεδίωκαν, ο Δημητριάδος Γερμανός να γίνει Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, ο Φλωρίνης Χρυσόστομος πρόεδρος της Αποστολικής Διακονίας και ο Ζακύνθου Χρυσόστομος, Πειραιώς. Επιπλέον αξίζει να σημειωθεί ότι υπάρχει εγκύκλιος του πρώην Φλωρίνης (1931) υπέρ του νέου ημερολογίου.
Στο τέλος ο Δημητριάδος Γερμανός Μαυρομάτης διαφώνησε με τον πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο και μετά τον παραμερισμό του ζήτησε την επιείκεια της κανονικής εκκλησίας η οποία του παρασχέθηκε την ημέρα του θανάτου του. («Εκκλησιαστική Ιστορία» Γ. Κονιδάρη).

