Του Νίκου Μαρκάκη
Ένας παίκτης που βρέθηκε αρκετές φορές - άδικα τις περισσότερες - στο στόχαστρο των οπαδών του ΟΦΗ ήταν ο Τάσος Δέντσας.
Ένας από τους πολλούς τους οποίους ο κόσμος συνέδεσε άμεσα ή έμμεσα με τον Παναθηναϊκό και που αυτό ήταν αρκετό για να τον καταστήσει ως εύκολο στόχο κάθε φορά που είτε ο ίδιος είτε η ομάδα δεν πήγαιναν καλά.
Δεν αποτέλεσε, ποτέ ο Δέντσας το αγαπημένο παιδί της εξέδρας παρά το ότι ως χαρακτήρας δεν έδωσε σε καμία στιγμή το δικαίωμα για αρνητικά σχόλια. Αν υπήρχε όσκαρ ατυχίας ο Δέντσας θα έθετε σοβαρή υποψηφιότητα για να κερδίσει καθώς η πορεία του στον ΟΦΗ σημαδεύτηκε από πολλούς τραυματισμούς. Οι δύο εγχειρήσεις στους χιαστούς φρέναραν την καριέρα του κι ενώ ίσως άλλος στη θέση του να μην άντεχε τα απανωτά χτυπήματα, ο Δέντσας έκανε υπομονή και τελικά δικαιώθηκε επιστρέφοντας γερός στους αγωνιστικούς χώρους. Ωστόσο με κανένα προπονητή δεν κέρδισε θέση βασικού πλην του Μάουρερ. Ο Γερμανός τον πίστεψε και τον καθιέρωσε. Τον ήθελε στην ομάδα αλλά λογάριαζε χωρίς τον... ξενοδόχο. Ο Δέντσας ήθελε μετά από 4 χρόνια την αλλαγή περιβάλλοντος. Ο Ηρακλής του δίνει τη δυνατότητα για να ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο.
Στην Θεσσαλονίκη ίσως τον αντιμετωπίσουν με λιγότερη προκατάληψη. Στον ΟΦΗ από την άλλη χάνουν μεν ένα κατά τον Μάουρερ “χρήσιμο εργαλείο” ωστόσο δεν χάνεται... κι ο κόσμος επειδή φεύγει ο Δέντσας.
Ο ΟΦΗ θα συνεχίσει να υπάρχει ανεξαρτήτως προσώπων είτε αυτά αποτελούν ινδάλματα για τους φιλάθλους είτε όχι όπως ακριβώς και με την περίπτωση του Σερραίου μέσου...