Του Ν. Τσαγκαράκη
Μερικά πράγματα δεν καταλήγουν όπως θα θέλαμε, αλλά είναι σημαντικό να θυμάται κανείς την πρόθεση και το βασικό στόχο ενός εγχειρήματος, προκειμένου να επισημαίνει τα λάθη αλλά να συνεχίσει να το στηρίζει ώστε να καταφέρει να αξιοποιήσει τη δυναμική του.
ΠΡΩΤΗ ΩΡΑ: ΣΙΝΕΜΑ
Το “πείραμα” πέτυχε μερικώς. Η πολύ σημαντική πρωτοβουλία του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας σε συνεργασία με τη Γραμματεία Νέας Γενιάς, που έχει σκοπό να αρχίσουν σιγά-σιγά να μπαίνουν οι μαθητές στις αίθουσες και να εξοικειώνονται με αξιόλογες ταινίες από την παγκόσμια παραγωγή, έκανε την εξόρμησή του στην επαρχία ξεκινώντας από το Ηράκλειο την προηγούμενη Τετάρτη. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του προγράμματος, Ορέστης Ανδρεαδάκης, διαβεβαίωσε ότι με δική του μέριμνα δόθηκε προτεραιότητα στο Ηράκλειο μια και αποτελεί την ιδιαίτερη πατρίδα του. Εγώ θα ήθελα να ενισχύσω το συμβολικό χαρακτήρα αυτής της συγκυρίας, υπενθυμίζοντας για πολλοστή φορά απ’ αυτή τη στήλη ότι η πόλη μας είναι μία από τις δύο σε ολόκληρη την Ελλάδα όπου βρίσκονται ισάριθμα Καλλιτεχνικά σχολεία, και τα οποία αποτελούν τα μοναδικά δημόσια δευτεροβάθμια εκπαιδευτικά ιδρύματα με τον κινηματογράφο ενταγμένο στο εβδομαδιαίο τους πρόγραμμα. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι το Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο Ηρακλείου ήταν ανάμεσα σ’ εκείνα που βρέθηκαν στην εναρκτήρια προβολή, για να παρακολουθήσει το «Δύσκολοι Αποχαιρετισμοί: ο Μπαμπάς μου».
Στα θετικά του εγχειρήματος θα πρέπει να υπολογιστούν καταρχάς η μεγάλη συμμετοχή των σχολείων. Η ανταπόκριση από τα τοπικά γυμνάσια και λύκεια ήταν τέτοια, ώστε οι διοργανωτές αναγκάστηκαν να προσθέσουν μία επιπλέον προβολή, που πραγματοποιήθηκε χτες, σηματοδοτώντας τη λήξη του προγράμματος για τη φετινή σεζόν στο Ηράκλειο, χαρίζοντας παράλληλα την ελπίδα ότι η πόλη θα περιληφθεί στους σταθμούς της διοργάνωσης και την επόμενη φορά.
Επίσης, το εύχρηστο, εικονογραφημένο φυλλάδιο που συνοδεύει τις προβολές, παρέχει περιλήψεις και γενικές πληροφορίες για όλες τις ταινίες του προγράμματος, μαζί με μια συνοπτική, χρήσιμη και ταυτόχρονα διασκεδαστική αναδρομή στην ιστορία του κινηματογράφου.
Τώρα, ανεξάρτητα από την ευθύνη του καθενός (κι αυτό επειδή νομίζω ότι μοιράζεται ανάμεσα σε σχολεία και διοργανωτές), η προβολή της Τετάρτης άργησε να ξεκινήσει κατά μία ώρα, γεγονός που θα έπρεπε να έχει αποφευχθεί. Επίσης, θα έπρεπε να έχει προβλεφθεί ότι είναι πρακτικώς αδύνατο να γίνει εποικοδομητική συζήτηση γύρω από την ταινία όταν στην αίθουσα βρίσκονται γύρω στους 500 μαθητές, όχι ακριβώς οι φανατικότεροι σινεφίλ. Οι προβολές θα πρέπει να οργανώνονται για μικρότερες ομάδες μαθητών, το μέγιστο 200 ατόμων, ώστε να μπορεί να γίνει ουσιαστική κουβέντα μετά από την προβολή, κατά την οποία τα παιδιά θα εκφράζουν την άποψή τους γι’ αυτό που είδαν, μαζί με τυχόν απορίες. Οι δύο αυτές παρατηρήσεις είναι βάσιμες, δίκαιες και ακούστηκαν εξίσου από καθηγητές και μαθητές που περίμεναν κάτι περισσότερο από μια τυπική σχολική προβολή. Θα πρέπει να ληφθούν υπόψιν των διοργανωτών ώστε στη συνέχεια το πρόγραμμα να μετασχηματιστεί σ’ αυτό που πραγματικά χρειάζεται να γίνει: ημερίδες κινηματογραφικής ψυχαγωγίας, αρχικά με παρακολούθηση κι έπειτα με σχολιασμό των ταινιών, ώστε αφενός τα παιδιά να διευρύνουν το βλέμμα τους σε νέες κινηματογραφικές προτάσεις, αφετέρου ν’ αρχίσουν ν’ αντιλαμβάνονται τα μυστικά πίσω από τις καλλιτεχνικές κι εμπορικές επιλογές που οδηγούν στην κατασκευή ενός φιλμ. Από εδώ, επισημαίνουμε μεν τα μειονεκτήματα, ευχόμαστε δε κάθε επιτυχία σ’ αυτή την πρωτοβουλία, που ελπίζουμε ότι θα συνεχιστεί ως σε ετήσιος θεσμός ώστε τα παιδιά να έχουν τουλάχιστον μία ευκαιρία κάθε χρόνο να έρθουν σ’ επαφή με αξιόλογες ταινίες.

