Τη συμπαράσταση του στον αγώνα των συμβασιούχων των δήμων, εκφράζει ο σύλλογος εκτάκτων συμβασιούχων του Πανεπιστημίου Κρήτης, γιατί «αυτό που δοκιμάζεται μετά τις πρόσφατες αρνητικές εξελίξεις είναι η κατοχύρωση και η αξιοπρέπεια της εργασίας.»
Μεταξύ άλλων σε ανακοίνωση του συλλόγου, αναφέρονται: «Πιστεύαμε πως η Πολιτεία ήταν εκείνη που, μέσα από την εργατική νομοθεσία, προστάτευε τους εργαζόμενους από τις καταστρατηγήσεις των δικαιωμάτων τους στον αδηφάγο ιδιωτικό τομέα. Σήμερα η ίδια αναδεικνύεται στον πλέον ανάλγητο και αφερέγγυο εργοδότη. Ποιος θα μας προστατεύσει τώρα από τους προστάτες;
Η στάση των κυβερνώντων διαμορφώνεται συγκυριακά: Προεκλογικά το ζήτημα των συμβασιούχων αναγορεύτηκε σε μείζον κοινωνικό πρόβλημα, για τη λύση του οποίου όλοι υπερθεμάτιζαν, προκειμένου να κερδίσουν τις ψήφους τους. Μετεκλογικά οι διεκδικήσεις τους απαξιώνονται ως καιροσκοπισμός και λαϊκιστική απαίτηση να “βολευτούν” στο Δημόσιο οι μισοί Έλληνες, προκειμένου να αποσπαστεί η συναίνεση των υπολοίπων εργαζομένων στην πολιτική πυγμής που ακολουθεί η κυβέρνηση απέναντι στους συμβασιούχους.
Όμως, το πρόβλημα των συμβασιούχων δεν είναι συγκυριακό. Δημιουργήθηκε εδώ και χρόνια με ευθύνη της Πολιτείας και των φορέων της και είναι πρωτίστως πολιτικό. Πολιτική πρέπει να είναι και η λύση που θα δοθεί. Αντί αυτού, οι συμβασιούχοι στροβιλίζονται σε μια νομική δίνη συναρμόδιων φορέων: Διοικήσεις Οργανισμών, Υπηρεσιακά Συμβούλια, ΑΣΕΠ, συναρμόδια Υπουργεία, πολιτικά δικαστήρια, Άρειος Πάγος, Ελεγκτικό Συνέδριο, εισηγούνται, αποφασίζουν, εγκρίνουν ή απορρίπτουν, συμφωνούν ή διαφωνούν. Το ζήτημα τοποθετείται στη νομική του διάσταση επειδή προφανώς απουσιάζει η πολιτική βούληση για τη λύση του.
Οι συμβασιούχοι διεκδικούν απλά το αυτονόητο: τα δικαιώματά τους να κατοχυρώνονται, η εργασία τους να αμείβεται και οι ίδιοι να μην θεωρούνται αναλώσιμοι.»

