Του Νίκου Φλεμετάκη
Το φορτίο πολύ βαρύ του τελευταίου αποχαιρετισμού. Ο πόνος βαρύς του οριστικού …ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟY, σ έναν άνθρωπο που γνώρισες στο διάβα της ζωής, που μοιράστηκες λύπες και χαρές κατά τη διάρκεια της πολύχρονης συνεργασίας.
Που θύμησες είτε ευχάριστες είτε δυσάρεστες που πέρασες μαζί του,σημάδεψαν και σηματοδότησαν την ζωή σου.
Αλησμόνητε Συνάδελφε Γιώργο,
Συγκλονιστική η στιγμή, η αίσθηση του κατευόδιου στον ατέλειωτο δρόμο, μα και συνάμα παρήγορο το αίσθημα ότι ο δρόμος αυτός θα είναι, στρωμένος με ροδοπέταλα. Και πιστεύω ότι θα είναι έτσι, γιατί σε όλη σου τη ζωή τον προετοίμαζες. Ο δρόμος εκείνος που τώρα τράβηξες, φτιάχνεται εδώ. Και το δρόμο αυτόν τον έφτιαξαν, τα λόγια σου, οι πράξεις σου, με κέντρο τον άνθρωπο και τις υπέρτατες ανθρώπινες ηθικές αξίες και τέλος τις βαθιά ριζωμένες μέσα σου θρησκευτικές σου πεποιθήσεις.
Πίστη σου ο Χριστός, ελπίδα σου η Μάνα Παναγία, πνευματική σου καταφυγή η του Θεού Σοφία και συντροφιά σου όλοι εκείνοι τους οποίους στο διάβα της πρόσκαιρης ζωής αγάπησες ,συμπάθησες, πίστεψες και λάτρεψες.
Φεύγει σήμερα ένας σπουδαίος άνθρωπος, ένας επιστήμονας της Λογιστικής και ένας ευυπόληπτος πολίτης της κοινωνίας μας, που είχε μέσα του τον πολιτισμό της ψυχής, οικοδομημένο σιγά σιγά μέσα στις αρχές της σοφής και της ανθρώπινης γνώσης και αξιοπρέπειας.
Ένας άνθρωπος στιβαρός αλλά και ευάλωτα συναισθηματικός, που γνώρισε και εφάρμοζε πάντα το μέτρο. Που έδωσε τον εαυτό του στην υπηρεσία της αγροτικής τράπεζας όπου υπηρέτησε επί τόσα χρόνια, στο σπίτι, στους ανθρώπους του στη μητέρα του και στ’ αδέλφια, στην σύζυγό του, και στα παιδιά του και κράτησε για τον εαυτό του μόνο τη χαρά να νιώθει πως οι γύρω του στέκουν όρθιοι, και ανεβαίνουν, να ανοίγουν δρόμους ζωής και αξίωσης στην κοινωνία.
Ένας ακούραστος εργάτης των γραμμάτων, του πνεύματος και της μάθησης.Γιατί έτσι ξεκίνησε ο εργατικότατος Γιώργος από τα πρώτα βήματα της ζωής του. Tελειώνοντας την τότε Εμπορική Σχολή Ηρακλείου και κατόπιν την Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή, έχοντας πάντα στο πλευρό του την αγαπημένη του Μητέρα, που πραγματικά στάθηκε ένας βράχος που όσα κι αν τον χτυπήσαν δυσθεόρατα κύματα ακλόνητη και στεριωμένη στην θέση της με μόνη σκέψη και φροντίδα τα παιδια της. Σήμερα βαρύς ο πόνος της μάνας αυτής.
Κουράγιο κυρία Ανδρομάχη, κι αυτό επειδή πολλές φορές η μοίρα, η ζωή διαφορετικά και κατ΄ αντίστροφο τρόπο μας συμπεριφέρεται.
Ένας άνθρωπος που κατά την διάρκεια της υπηρεσιακής ζωής του υπήρξε βαθύς γνώστης των τραπεζικών θεμάτων, σε βαθμό να λογίζεται ο δάσκαλος πολλών στελεχών της ΑΤΕ. Η ευστροφία που τον διέκρινε γινόταν αντιληπτή από την πρώτη στιγμή τής μετ αυτού συζητήσεως και η ορθή κρίση επί σοβαρών υπηρεσιακών θεμάτων υπήρξε η λύση των προβλημάτων και η διέξοδος από αυτά της Υπηρεσίας.
Πόσο σκληρά δούλεψε εκείνους τους δύσκολους καιρούς για να αποκαταστήσει τα παιδιά του και με τί άγρυπνη προσοχή τα μεγάλωσε, για να είναι άνθρωποι ξεχωριστού ήθους και ωριμότητας, άριστοι οικογενειάρχες και πρότυπα γονιών.
Κι αυτά όλα γιατί πάντα πίστευε, ότι το άθλημα της ζωής δεν είναι αγώνας δρόμου, που χρονομετρείται, αλλά άσκηση σκοποβολής που εκτιμάται με το πόσο κοντά στο στόχο σου έπεσες. Κι Εσύ Αλησμόνητε και αείμνηστε συνάδελφε Γιώργο, ήξερες άριστα τη σκοποβολή της ζωής και της κοινωνίας.
Ήταν από τους ανθρώπους εκείνους των οποίων η θερμή αγάπη και η αφοσίωση στην εκκλησία και στο πνεύμα της στέρησης και της σταύρωσης είναι πράγματα σε πολλούς και πολλές φορές ακατανόητα. Κι όμως Εσύ ένοιωσες για χάρη των άλλων, ιδιαίτερα της οικογένειας σου και τα δύο. Και πάντα έλεγες Δόξα Σοι ο Θεός. Με τον τρόπο σου αυτό πλούτισες την κοινωνία με αισθήματα και παραδείγματα αγάπης, αλτρουισμού, προσφοράς και καλοσύνης. Είχα την τύχη και την τιμή να τον γνωρίσω κατά την είσοδό μου στην ΑΤΕ πριν από 35 και πλέον χρόνια. Δεσμοί συναδέλφωσης και φιλίας, με έφεραν κοντά του άμεσα και έμμεσα. Και τον γνώρισα νομίζω καλά, τόσο από την καθαρή στάση του και συμπεριφορά του ίδιου, όσο και από την αγωγή των παιδιών του.
Αγαπημένε μας συνάδελφε Γιώργο, σε αποχαιρετούμε με το σεβασμό που σου πρέπει ως υπάλληλο, ως συνταξιούχο υπάλληλο, ως σύζυγο, ως πατέρα. ως πολίτη, ως άνθρωπο.
Θα σε θυμούμαστε πάντα για την αγάπη, το σεβασμό, την κατανόηση, τη δικαιοσύνη, την συναδελφικότητα, και τη συμπαράστασή σου ……………..
Ήταν άδικο το κτύπημα της αρρώστια σου τα τελευταία χρόνια που σου στέρησε την επαφή με τους αγαπημένους σου. Μα αυτά δεν τα ορίζουμε εμείς.
Δεν θα χαθείς θα είσαι στον πόνο της συζύγου σου Αθηνάς για το χαμό σου. Θα σε συναντούμε στο συνετό γλυκό λόγο, στο ευγενικό αληθινό χαμόγελο, στη δυναμική καλοσύνη ,στην καθαρή απλότητα, των παιδιών σου και στην ευαίσθητη γλυκύτητα των εγγονών σου.
Αφήνεις έργο
Δεν θα πεθάνεις, γιατί δε θα ξεχαστείς.
Αλησμόνητε φίλε Γιώργο,
Στο φωτεινό και ανέσπερο κόσμο της αιωνιότητας ήρεμη και γαλήνια ανάπαυση να έχεις. Ας είναι ευλογημένη η γη που θα σε σκεπάσει.

