“Γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος” λέει η γνωστή λαϊκή ρήση, και στον Εργοτέλη όχι μόνο γέλασαν αλλά πανηγύρισαν έξαλλα - και δικαιολογημένα - την ανατροπή και τη μεγάλη νίκη επί του Ηρακλή.

Οι “κιτρινόμαυροι” κέρδισαν ένα παιχνίδι που με βάση την εξέλιξη του, μπορούσαν να το είχαν χάσει κι αυτό είναι το σημαντικότερο όλων, αφού με το “τρίποντο” η ομάδα “εκτοξεύτηκε” στη βαθμολογία και έπιασε την 6η θέση δημιουργώντας κλίμα ενθουσιασμού στις τάξεις των φιλάθλων.

Αν κάποιος έλεγε ότι μετά την 7η αγωνιστική ο Εργοτέλης θα κατείχε μια τόσο υψηλή βαθμολογική θέση και θα άφηνε πίσω του ομάδες όπως ο ΠΑΟΚ, ο Άρης, αλλά και ακόμα τον Ηρακλή και την Ξάνθη, θα κινδύνευε να του φορέσουν “ζουρλομανδύα¨. Ωστόσο η ομάδα του Νίκου Καραγεωργίου διαψεύδει μέχρι στιγμής συντριπτικά, όσους την υπολογίζουν ανάμεσα στις πρώτες υποψήφιες για υποβιβασμό και μαζί με την Κέρκυρα δίνουν ένα διαφορετικό χρώμα στο πρωτάθλημα. Οι έξαλλοι πανηγυρισμοί στο τέλος δεν ήταν μόνο για το εκπληκτικής επινόησης γκολ του Χατζί αλλά και για το ότι ο Εργοτέλης κατάφερε να βγει αλώβητος από ένα ματς που εκ των προτέρων ήταν δύσκολο κι έγινε ακόμα δυσκολότερο στη διάρκεια του. Αυτό που εκτίναξε στα ύψη τη χαρά και τον ενθουσιασμό, ήταν το γεγονός της ανατροπής του σκορ. Μια ανατροπή που κατέδειξε τα πλούσια ψυχικά και φυσικά αποθέματα αυτής της ομάδας που αποδείχτηκε “εφτάψυχη” και πολύ σκληρή για να χάσει. Τι συνέβη όμως και αυτό το “συνονθύλευμα” που παρουσιάστηκε στο πρώτο ημίχρονο άλλαξε ριζικά στην επανάληψη; Πώς προέκυψε αυτή η μεταμόρφωση των “ασχημόπαπων” σε ¨κύκνους”; Η απάντηση δεν βρίσκεται στη σφαίρα της μεταφυσικής ούτε είναι περίπλοκη. Απλά, και κατά κύριο λόγο, λειτούργησε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης μπροστά στο φάσμα μιας διαφαινόμενης ήττας. Αυτό που αξίζει ανάλυσης είναι το γεγονός της επαναλαμβανόμενης παρουσίας αυτού του φαινομένου. Ο Εργοτέλης πρέπει πρώτα να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο για να δείξει κάποιες από τις αρετές του ως ομάδα. Έγινε μια φορά με τον Ιωνικό, δεύτερη με τον Πανιώνιο και τρίτη με τον Ηρακλή. Ευτυχώς, γιʼ αυτόν, είχε τις λιγότερες απώλειες στο ματς της πρεμιέρας και επικράτησε στο άλλα δύο. Εκτός από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης υπάρχουν δύο ακόμα σημαντικοί λόγοι που ο Εργοτέλης παρουσιάζει φέτος ένα διαφορετικό πρόσωπο σε σχέση με την πρώτη του παρουσία στα μεγάλα σαλόνια. Το ένα είναι ο χαρακτήρας του νικητή που έχει περάσει στους παίκτες του ο Νίκος Καραγεωργίου με τη θεωρία “παλεύουμε όλα τα παιχνίδια μέχρι το τέλος κι ό,τι βγει”. Το άλλο, αφορά την προσωπικότητα των ποδοασφαιριστών του. Υπάρχουν αρκετοί παίκτες πλέον στον Εργοτέλη που διαθέτουν μεγάλη εμπειρία, αλλά και ικανότητες για να αλλάξουν τη ροή ενός αγώνα. Από τη στιγμή μάλιστα που η ομάδα δείχνει να “δένει” πιο γρήγορα απʼ ό,τι αναμενόταν, οι “κιτρινόμαυροι” έχουν κάθε λόγο να αισιοδοξούν ότι θα έχουν μια συνέχεια ανάλογη της πολύ καλής αρχής που έχουν πραγματοποιήσει στο πρωτάθλημα.