Του Ν. Τσαγκαράκη

Μια θρυλική ηθοποιός ζωντανεύει μια θρυλική εκδότρια.

Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΦΟΡΑΕΙ PRADA

THE DEVIL WEARS PRADA



Σκην.: Ντέηβιντ Φράνκελ

Πρωτ.: Μέριλ Στριπ, Ανν Χάθαγουεϊ, Έμιλυ Μπλαντ, Στάνλεϊ Τούτσι, Adrian Grenier, Σάιμον Μπέικερ

Το να εργάζεται κανείς σε μια πόλη σαν τη Νέα Υόρκη και σε μια δουλειά όπως οι αμερικανικές εκδόσεις του Vogue, είναι όνειρο πολλών νέων ανά την υφήλιο. Το 1999 η νεαρή Λώρεν Γουάισμπεργκερ προσελήφθη ως βοηθός της Άννας Γουίντουρ, της θρυλικής διευθύντριας της αμερικανικής Vogue και ισχυρότερης γυναίκας στο χώρο της μόδας. Η Γουάισμπεργκερ κατάφερε ν’ αντέξει μόλις ένα χρόνο τις ιδιορρυθμίες και τον αυταρχισμό του αφεντικού της, έπειτα από τον οποίο παραιτήθηκε και αποφάσισε να καταγράψει την εμπειρία της σ’ ένα βιβλίο που έγινε μπεστ-σέλερ, και τώρα μεταφέρεται στον κινηματογράφο με τον ίδιο τίτλο.

Η Άντι Σακς είναι μια νεαρή κοπέλα που παρατάει τις σπουδές της για να πάει στη Νέα Υόρκη και να επιδιώξει καριέρα δημοσιογράφου. Η πρώτη της συνέντευξη για δουλειά γίνεται στο περιοδικό μόδας Runway, από τη διευθύντρια Μιράντα Πρίστλυ. Η Άντι δεν έχει ιδέα ότι το συγκεκριμένο έντυπο είναι η παγκόσμια ‘βίβλος’ της μόδας κι ότι αντιμετωπίζει τη γυναίκα με τη μεγαλύτερη επιρροή στο επάγγελμα. Σύντομα, ένας ολόκληρος συναρπαστικός κόσμος θα ανοιχτεί μπροστά της και θα γίνει το απαραίτητο στάδιο για να συνειδητοποιήσει τι πραγματικά επιθυμεί στη ζωή της.

Ο χαρακτήρας της Στριπ μπορεί να μη μοιάζει εμφανισιακά στη Γουίντουρ αλλά αυτή μάλλον είναι και η μοναδική διαφορά τους. Μία από τις χαρακτηριστικές ιδιοτροπίες της Γουίντουρ είναι πως παρότι διάγει μια κοσμικότατη ζωή, ποτέ δεν παραμένει σε πάρτι πάνω από ένα τέταρτο: σε κάποιο σημείο η Μιράντα ζητάει από τον οδηγό της να την παραλάβει από μια δεξίωση σε 15 λεπτά. Η Χάθαγουεϊ εμφανίζεται σε ακόμη έναν χαρακτήρα που ακολουθεί τον τύπο της γλυκιάς, καλοσυνάτης νεαρής σε ‘βαθιά νερά’ και τα καταφέρνει μια χαρά, με τον Τούτσι να είναι επίσης απολαυστικός ως Νάιτζελ. Αυτή που κλέβει την παράσταση είναι φυσικά η Στριπ που ευτυχώς ξεφεύγει από την παγίδα της γραφικής κακιάς και φτιάχνει μια Μιράντα με ποτάμια μάγματος να ρέουν κάτω από παγωμένο πρόσωπό της. Το κόλπο είναι ότι ποτέ δεν εκρήγνυται, αλλά μεταχειρίζεται το βλέμμα και τη φωνή της για να πετάξει καυτές ‘σπίθες’ που αρκούν για να τρομάξουν την Άντι. Έτσι, σκιαγραφεί τη Μιράντα όχι ως καταπιεσμένη νευρωτική, αλλά ως μια γυναίκα με απόλυτο αυτοέλεγχο και πολύ συγκεκριμένα κίνητρα πίσω από την επαγγελματική της περσόνα. Το σενάριο ‘κρυφοκοιτάζει’ μονάχα δύο στιγμές πίσω από το προσωπείο, που μπορεί να μην αρκούν για να ολοκληρωθεί ο χαρακτήρας, αλλά φτάνουν για να του προσδώσουν την επιπλέον δραματική διάσταση που χρειάζεται στο πλαίσιο μιας κομεντί.

Κάποια στιγμή ο Νάιτζελ λέει στην Άντι ότι όταν η προσωπική της ζωή γίνει κομμάτια θα καταλάβει ότι έχει έρθει η ώρα για προαγωγή. Η Μιράντα είναι η απόλυτη προσωποποίηση της επιλογής καριέρας αντί οικογένειας, στάση που πλέον έχει αποδεχτεί κρίνοντας από το αποτέλεσμα της δουλειάς της και την επιρροή της στον επαγγελματικό της χώρο. Τα επαγγελματικά της κέρδη είναι πολύ σημαντικά για να τ’ εγκαταλείψει υπέρ ηθικών ή συναισθηματικών προτεραιοτήτων. Η εξουσία της είναι απεριόριστη, ικανή ν’ αλλάξει την κολεξιόν ενός σχεδιαστή και αρκετή για ν’ ανατρέψει ένα σχέδιο δικής της ανατροπής από τον ιδιοκτήτη του εκδοτικού οίκου στον οποίο ανήκει το περιοδικό.

Το σάουντρακ είναι καταλλήλως κεφάτο και ρυθμικό, με μπόλικη Madonna -το «Vogue» δε θα μπορούσε να λειπει- ενώ ο Βαλεντίνο και η Ζιζέλ Μπούντχεν είναι δύο από τους διάφορους αστέρες της μόδας που εμφανίζονται.

Για τον Φράνκελ που έχει σκηνοθετήσει έξι επεισόδια του «Sex and the City», αυτό φαίνεται ιδανικό σχέδιο αφού γνωρίζει καλά το αντικείμενο που καλείται να χειριστεί και το κοινό στο οποίο απευθύνεται. Επιπλέον, παρότι το θέμα της ταινίας ίσως ενδιαφέρει περισσότερο τις γυναίκες, αυτό δε σημαίνει ότι οι άντρες δε θα το ευχαριστηθούν. Ίσα-ίσα που θα το διασκεδάσουν περισσότερο αν πάνε με γυναίκες στην παρέα για να τις απολαύσουν καθώς το στόμα τους θα κρέμεται και τα μάτια τους θα γουρλώνουν μπροστά στα διάφορα de la Renta, Blahnik, Jimmy Choo, Chanel και ό,τι άλλο ονειρεύονται.

Όσοι πάλι δεν ενδιαφέρονται για τη μόδα, αλλά τους αρέσουν οι υποσχέσεις που δίνει μια δουλειά σαν της Άντι, θα απολαύσουν τον τρόπο με τον οποίο περιγράφεται η λειτουργία ενός πραγματικού περιοδικού και πώς φτάνει να γίνει μια από τις σημαντικότερες εκδόσεις του πλανήτη. Το παρασκήνιο μιας μηνιαίας έκδοσης γυαλιστερής, καλαίσθητης, ισχυρής, που δουλεύεται καθημερινά σελίδα-σελίδα με μήνες προετοιμασίας και διαβάζεται από εκατομμύρια αναγνώστες σ’ όλο τον κόσμο. Έτσι για να βλέπουν και ν’ αποκτούν προοπτική οι ντόπιοι (Kρητικοί και Eλληνες γενικότερα) “εκδότες” περιοδικού Τύπου…