Πώς γίνεται να βγαίνεις σεργιάνι στους γνώριμους δρόμους της πόλης μας, με τα όχι και λίγα μνημεία ένα γύρω και ξαφνικά σαν ένα ξέφωτο μέσα από δάσος σκοτεινό, να προβάλλει μπροστά σου η έκθεση ζωγραφικής-γλυπτικής και κοσμήματος του αρχιτέκτονα-ποιητή κ. Κωστή Σχιζάκη;
Πώς γίνεται; Κι όμως μέσα στα τείχη της πόλης μας, κοντά στην κρήνη του Μοροζίνι και ευθεία μετά την Βικελαία Βιβλιοθήκη είναι η Βασιλική του Αγίου Μάρκου, που φιλοξενεί τον διαχρονικό πολιτισμό και την απόλυτη τέχνη του κάλλους της ελληνικής αρχαιότητας. Κι ο Δαίδαλος ήταν αρχιτέκτονας στην αρχαία Κρήτη! Γιατί στα γονίδια του καθένα μας είναι χαραγμένο αυτό το μεγαλείο της αρχαιότητας στην Τέχνη και στον Πολιτισμό και ψάχνει τρόπο να εκφρασθεί, να βγει ξανά στην επιφάνεια. Αυτή η χάραξη του D.N.A που ψάχνει τρόπο να εκδηλωθεί στο παρόν, βγήκε στο έργο του κ. Κωστή Σχιζάκη με το σχήμα ανθρώπινων μορφών που θυμίζουν αγάλματα βγαλμένα από μια άλλη εποχή με φτερά στους ώμους και χωρίς συγκεκριμένο φύλο να πετούν για διέξοδο παντούό. Αυτές οι ανθρώπινες ιπτάμενες μορφές γίνονται λουλούδια σε ανθοδοχείο αρμονικά στολισμένο. Γίνονται χαρταετοί που πετάνε ψηλά, ψάχνοντας για ένα ιδανικό αύριο στον ουράνιο θόλο. Αλλοτε πάλι έχουν πολλούς θίσανους στο πάνω μέρος δηλώνοντας τη γήινη γέννηση, την άνθηση, τη γονιμότητα. Κάποια στιγμή πάλι στον αέρα στα ψηλά, μια τέτοια μορφή γίνεται τροχονόμος των πουλιών, σύλληψη μοναδική. Απειρες ανθρώπινες φτερωτές φιγούρες στο έργο του συμπολίτη μας άξιου καλλιτέχνη ποιητή, ζωγράφου και γλύπτη κ. Κ. Σχιζάκη. Αλλη ιπτάμενη φιγούρα που έκανε εντύπωση ήταν το χαλί με το κτίσμα του Γαλλικού Ινστιτούτου πάνω, να φεύγει για το μέλλον...
Τα γλυπτά του κ. Κ. Σχιζάκη είναι πάλι, κλαδιά φτερωτά! Τα σχήματα των δένδρων σε πίνακες, σε γλυπτά και σε κόσμημα σε παραπέμπουν πιο πολύ σε φτερούγες αγγέλων και φτερούγες γιγάντιων ή μικρών πτηνών. Φτερούγες έχει και ένα δένδρο που το καταδικάζουν σε σταυρικό θάνατο. Είναι η συμβολική στέρηση της ελευθερίας και του οξυγόνου, βασική πηγή ζωής και του αέρα με όλα τα χημικά στοιχεία που περιέχει συμβατά με την πνευματική και σωματική υγεία του καθένα από μας.
Τα έργα του κ. Σχιζάκη έχουν φτερούγες πάνω σε ανθρώπινα σώματα, ή πάνω σε δένδρα, κι αν δεν έχουν φτερούγες, πετάνε! Ολα τα έργα του κ. Κωστή Σχιζάκη δίνουν το μήνυμα της αέναης γέννησης και επαναγέννησης, της αέναης κίνησης που ερχόμαστε και ξαναερχόμαστε σαν επισκέπτες, σαν μαθητές, σαν δάσκαλοι, σαν προπομποί μέσα από το άγνωστο σύμπαν, μέσα από το υπερπέραν, μέσα από το απεριόριστο των συμπάντων.
Και αυτό το μήνυμα μας το δίνει ο κ. Κ. Σχιζάκης, δημιουργώντας μέσα από την τέχνη του, με το σύμβολο των φτερών, που δηλώνει το αθάνατο πνεύμα της μονάδος, το αθάνατο πνεύμα, που χωρίς να το καθιερώσουμε μπορούμε να το ονομάσουμε Παγκόσμια ενέργεια του Παντός, που ενυπάρχει μέσα μας, που ενυπάρχει έξω από μας, Εκείνου του Πανταχού Παρόντος, της Θείας Εκείνης Ενέργειας που κάθε ον όπου κι αν βρίσκεται σ’ όποιο γεωγραφικό πλάτος και μήκος μπορεί να του δώσει το όνομα του Θεού. Οποιας θρησκείας, όποιας αντίληψης, όποιας ακτίνας κατανόησης, ανάλογα με την μη επιβεβαρημένη συνείδησή του, που εκδηλώνει την αντίληψη με διαστάσεις διαφόρου βεληνεκούς και τις δονεί σε κατανόηση και γραφή και μετάδοση μέσα στον εγκέφαλό μας και μας κάνει σ’ όποια χώρα, σ’ όποιο πλάτος ή σ’ όποιο μήκος να έχομε φτερά μικρά, μεγάλα, διάφανα ή αόρατα, σπασμένα ή ραγισμένα να ταξιδεύομε. Και μακάρι να είμαστε μακάριοι, να μη μας βαραίνουν οι άγκυρες των ενοχών μέσα στη συνείδησή μας, γιατί τότε υποφέρουμε από θλίψη, κατάθλιψη, άγχος και όλες εκείνες τις επιβαρυντικές αρρώστιες που εκδηλώνονται στην πορεία μας εδώ στη γη. Και εύχομαι να είναι τα ύψιστα των υψίστων ώστε να μην έχομε εχθρότητες, να μην έχομε πολέμους και να είμαστε χωρίς τέλος απελευθερωμένοι.
Μαρία-Ελπινίκη
του Ευαγγέλου Γρατσέα-Αρχάκη

